Ο ΠΑΟΚ αποχαιρετά τα παιδιά του. Τα υποδέχτηκε από τα ξένα και αναμένεται από σήμερα να ολοκληρωθεί αυτή η θλιβερή διαδικασία. Μία μέρα πριν, σε μία ακραία επιβολή της λογικής η ζωή συνεχίζεται, έπρεπε να δούμε έναν ποδοσφαιρικό αγώνα. Δεν υπάρχουν περιθώρια ελιγμών από την ΟΥΕΦΑ, αυτό έχει καταστεί σαφές πλέον. Ο Λόβρεν το είπε το βράδυ της Τετάρτης. «Στο τέλος θα παίζουμε 70 αγώνες».
Εμείς κάπου στη μέση, να πρέπει να καλυφθεί το γεγονός και παράλληλα να μη θέλουμε να το καλύψουμε. Στο μεσοδιάστημα, να ντρέπεσαι και για τον κλάδο σου. Κανιβαλισμός στον απόλυτο βαθμό, αντιδράσεις υστερίας για να καλυφθεί ένα ρεπορτάζ που αν μη τι άλλο θα έπρεπε η βάση της λογικής να εμπεριέχει διακριτικότητα. Βουρ στον πατσά, δείξτε δέκα χιλιάδες φορές το δυστύχημα, βγάλτε εμπειρογνώμονες να ανοίξουν το στόμα τους, αναρωτηθείτε γιατί πήγαν από Ρουμανία, κολλήστε τη κάμερα σε ανθρώπους φορτισμένους που θρηνούν, στριμωχτείτε και σπρωχτείτε για μία καλή θέση, πλησιάστε όσο μπορείτε για ωραίο πλάνο από φέρετρα, όλα καλά.
Στο πίσω μέρος του μυαλού μου οι οικογένειες. Πριν πετάξω για Γαλλία, πήγαινα με τον γιο μου σχολείο. Η τσάντα του ΠΑΟΚ να σέρνεται από πίσω του και να σκέφτομαι τους δικούς μου γονείς και τις αγωνίες τους όταν έφευγα τα βράδια για να θρέψω την άγνοια κινδύνου μου.
Οι νεκροί δεν πρέπει να ξεχαστούν και δεν θα ξεχαστούν. Όμως δεν πρέπει να ξεχαστούν και οι ζωντανοί. Ο ΠΑΟΚ θεσμικά, ο καθένας μας ατομικά, οφείλει να συμβάλει όπως μπορεί για να αναπνεύσουν αυτοί οι άνθρωποι. Ο Γολγοθάς τους τώρα ξεκινά. Η συνειδητοποίηση του κακού, έρχεται.
Είναι εντυπωσιακό το πως ενώνει το δράμα. Κυρίως αυτό που θα μπορούσε ο καθένας να βάλει τον εαυτό του στη θέση των θυμάτων. Το ζήσαμε στο δυστύχημα των Τεμπών το 99΄, το ζήσαμε στο πρόσφατο δυστύχημα των Τεμπών, το ζούμε τώρα.
Παρά την κόντρα δεκαετιών και σε ακραία μορφή μάλιστα, είδα Ολυμπιακούς να φωνάζουν συνθήματα για τον ΠΑΟΚ και τα παιδιά του. Κάτι που δεν φανταζόμουν πως θα μπορούσε να συμβεί.
Όλοι στάθηκαν στο ύψος των περιστάσεων, δεν θέλω να αδικήσω κανέναν.
Το ερώτημα είναι αν μπορούμε να διατηρήσουμε αυτή τη στάση και χωρίς δράματα. Αυτά που ενώνουν είναι περισσότερα από αυτά που χωρίζουν…
Ναι πρέπει να γράψω και για την ομάδα. Το έργο της ήταν ιδιαίτερο, το αισθανόσουν στον αέρα πως υπάρχει κάτι διαφορετικό.
Βρήκε τη δύναμη να το διαχειριστεί. Μπήκε να παίξει γιατί έτσι έπρεπε. Ανταποκρίθηκε, άντεξε ακόμα και αυτό το εκτός κλίματος σκουπίδι που της έτυχε. Έπρεπε να φτάσει το 88΄για να λυγίσει και με γκολ μάλιστα που δεν έπρεπε να μετρήσει γιατί η φάση ξεκινά από οφσάιντ.
Θα έχουμε να πούμε πολλά για την ομάδα από εδώ και στο εξής. Δεν χρειάζεται υπερανάλυση αυτή τη στιγμή…
