Τίποτα δε γίνεται στον Ολυμπιακό, αν δεν στηρίζεται σε δύο αρχές: Πρώτον η προβολή της διοικητικής ικανότητας και δεύτερον η δυνατότητα που δίνει για προπαγάνδα. Το αγωνιστικό στη λίστα προτεραιοτήτων, έρχεται αρκετά πιο πίσω και χωρίς να είναι απαραίτητη η ύπαρξή του.
Η μεταγραφή του Μαρσέλο ήταν μια σημαντική κίνηση. Λόγω του ονόματος του ποδοσφαιριστή. Οι λεπτομέρειες της κατάστασής του, της αγωνιστικής του ετοιμότητας, της φιλοδοξίας που του έχει απομείνει, αν έμπαιναν στην κουβέντα απλά φανέρωναν διάθεση μείωσης της στιγμής. Οπότε οι πάντες περίμεναν να δουν την κατάληξη της ιστορίας…
Με το που απέκτησε ο Ολυμπιακός τον Μαρσέλο, αμέσως ενεργοποιήθηκε η προπαγανδιστική νοοτροπία που κουβαλά ο σύλλογος, ειδικά αναφορικά με την ΠΑΕ. Πρώτο μέλημα να αποδειχθεί πως αυτή είναι η μεγαλύτερη μεταγραφή στην ιστορία του Ολυμπιακού, γιατί πρέπει να περαστεί στον κόσμο πως ο Βαγγέλης Μαρινάκης ξεπέρασε κάθε άλλον διοικητικό ηγέτη των «ερυθρόλευκων». Διαρκείς αναφορές πως ο Βραζιλιάνος είναι ο κορυφαίος αριστερός μπακ της ιστορίας, πάντα για να φωτιστεί η επιτυχία της μεταγραφής. Δίχως να αναφέρεται πουθενά πως από ευρωπαϊκό σύλλογο δεν υπήρχε ενδιαφέρον.
Βασική «στόχευση», η μεταγραφή που είχε κάνει ο Σωκράτης Κόκαλης. Ο Ριβάλντο. Χωρίς να φανερώνεται ευθέως, η διάθεση της προπαγάνδας ήταν ξεκάθαρη: Ποιος Ριβάλντο; Ο Μαρσέλο. Εσωτερικά ζητήματα του Ολυμπιακού, που εξωτερικεύτηκαν με τη μορφή της… παράνοιας που επικράτησε εκείνες τις μέρες. Ανεβάζοντας τον πήχη για μια μεταγραφή ενός σπουδαίου ονόματος, αλλά ποδοσφαιρικά οι πάντες γνώριζαν πως ο ενθουσιασμός μάλλον δε συμβαδίζει με τα… μεγαλεία.
Επιστρατεύτηκαν μέχρι και άρθρα αναφορικά με τους ακόλουθους στα social media που έχει ο Μαρσέλο. Μέσω των οποίων περίμεναν πως καθημερινά θα διαφημίζει τον Ολυμπιακό. Εντέλει οι αναφορές του στα θέματα της ομάδας, μάλλον δεν ήταν θετικές. Ειδικά όταν παραπονιόταν με τρόπο για το γεγονός πως έμενε εκτός αποστολής.
Επικοινωνιακά το θέμα «ξεζουμίστηκε». Με το σόου στο γήπεδο του Ολυμπιακού, το οποίο και ήταν η καλύτερη εμφάνιση του Μαρσέλο με την ομάδα του λιμανιού. Τότε που από δίπλα ήταν ο Μαρινάκης. Ο πήχης της μεταγραφής εκτοξεύτηκε, ο κόσμος διάβαζε πως το δίδυμο των μπακ, Μαρσέλο-Βρσάλικο, δεν έχει υπάρξει ποτέ ξανά στην ιστορία του ελληνικού ποδοσφαίρου. Η υπερβολή της προπαγάνδας κι όσοι τολμούσαν να εκφράσουν κάποια αμφιβολία, απλά «βαφτίζονταν» εμπαθείς.
Πέρασαν 5,5 μήνες. Ο Βρσάλικο έχει χαιρετίσει καιρό. Ο Μαρσέλο ήρθε η ώρα να αποχωρήσει κι αυτός. Χωρίς φιέστες και τυμπανοκρουσίες. Χωρίς δακρύβρεχτους αποχαιρετισμούς ενός μεγάλου παίκτη. Στα βουβά. Λες και δεν έγινε τίποτα. Ένα ξερό «φεύγει ο Μαρσέλο» λες και είναι η τελευταία λύση στην ομάδα Β’. Αν δεν ήταν και οι Ισπανοί να κάνουν αναφορές στο περίεργο της υπόθεσης, με το ζόρι θα μάθαιναν οι Ολυμπιακοί πως ο «Μαρσέλο έλα μας έχει πιάσει τρέλα», αποτελεί παρελθόν.
Ακόμη και τώρα, η ΠΑΕ ενεργεί με τον ίδιο τρόπο. Οι διαρροές για την υπόθεση ουσιαστικά ρίχνουν ευθύνη στον παίκτη που… κλείνει το μάτι στον ΚριστιάνοΡονάλντο. Κοινώς, αυτός ήθελε να φύγει, η καλή ΠΑΕ δεν πανηγυρίζει που γλιτώνει το συμβόλαιό του!
Η αυτο-αποθέωση της ιδιοκτησίας του Ολυμπιακού ήρθε μέσω μιας μεταγραφής. Παρουσιάστηκε με το… ζόρι ως η κορυφαία όλων των εποχών. Πριν να δείξει τίποτα στον αγωνιστικό χώρο. Μεταγραφή που αποδείχθηκε μιας βραδιάς. Μεταγραφή μιας εκδήλωσης. Της παρουσίασης του παίκτη. Κατά τα άλλα σε μερικά χρόνια δε θα θυμούνται καν οι Ολυμπιακοί πως ο Μαρσέλο φόρεσε τη φανέλα της ομάδας τους.
Αυτό που ετσιθελικά ήθελαν να μετατρέψουν σε «σφραγίδα» διοικητικής ανωτερότητας, μετατράπηκε στο υπέρτατο μεταγραφικό φιάσκο. Παλεύοντας τώρα να περάσει… κάτω απ’ τα ραντάρ του κόσμου. Όμως δεν μπορεί να κρυφτεί. Γιατί ο Μαρσέλο δικαιωματικά είναι το μεγαλύτερο μεταγραφικό φιάσκο στην ιστορία του Ολυμπιακόύ.
Το διάστημα που έμεινε εδώ, ο τρόπος που παρουσιάστηκε η κίνηση, οι προσδοκίες που δημιουργήθηκαν, οι εμφανίσεις του παίκτη, η προπαγάνδα γύρω απ’ το όνομά του, μέχρι και η γελοιότητα με τις περούκες τηλε-οπαδών, καθιστούν τον Μαρσέλο στο πιο ξινό μεταγραφικό βατόμουρο όλων των εποχών.
