Η Ελλάδα παρακολούθησε την τύπου συνέντευξη (όχι συνέντευξη Τύπου) του Βαγγέλη Λιόλιου. Το «ξέπλυμα» απέτυχε παταγωδώς, η αμφισβήτηση του κόσμου έγινε βεβαιότητα. Δυσάρεστες καταστάσεις για το μπάσκετ, από κάθε άποψη. Στενάχωρες. Διώχνουν τον κόσμο από το άθλημα, αυξάνοντας την δυσπιστία και τη βεβαιότητα για διαφθορά, σύμφωνα με τη λογική των φιλάθλων.
Μια συνέντευξη που δεν σηκώνει ανάλυση από δημοσιογράφους αλλά από ειδικούς. Εξηγώντας γκριμάτσες, χειρονομίες, ατάκες έπαρσης, μια κατάσταση θλιβερή για κάθε άνθρωπο να την παρακολουθεί. Οπότε σταματάμε εδώ.
Το μπάσκετ δεν ήταν, δεν είναι και σίγουρα δεν θα είναι ο Λιόλιος. Ούτε οι λογικές του, ούτε η αλαζονεία του, ούτε οι… φίλοι του, ούτε το δούλεμά του, ούτε οι θεατρινισμοί του, ούτε ο τρόπος διοίκησής του. Το άθλημα αυτό, είναι κάτι μεγάλο στη χώρα μας. Κανείς «μικρός» παράγοντας, δεν μπορεί να το μικρύνει, για να «παίζει» στο μέγεθός του. Αυτός και οι φίλοι του χωρίς ρόλο.
Το τουρνουά «Παύλος Γιαννακόπουλος», έρχεται για να μας το θυμίσει. Με τρόπο εμφατικό αυτή τη σεζόν. Πρωτίστως γιατί τιμά την μνήμη του παράγοντα που όμοιός του δεν υπήρξε στο μπάσκετ. Ακόμη και τώρα που δεν είναι ανάμεσά μας, η αύρα του αρκεί για να διώξει κάθε νοοτροπία Λιόλιου από τις ψυχές των φιλάθλων.
Το μπάσκετ είναι ο Ζέλικο Ομπράντοβιτς που μετά από 14 χρόνια κατευθύνεται προς τα δεξιά μετά την έξοδο από τη φυσούνα.
Είναι και ο ΠΑΟΚ φυσικά. Η συμμετοχή του Δικέφαλου σε ένα τουρνουά με το πρεστίζ και την αίγλη που έχει αποκτήσει το «Παύλος Γιαννακόπουλος», δεν είναι μικρή υπόθεση. Έπαιζαν χθες ΠΑΟΚ-Παρτίζαν και στις κερκίδες πανηγύριζαν τα καλάθια και τη νίκη της ελληνικής ομάδας στο φινάλε. Γιατί; Διότι ο κόσμος θέλει ανταγωνισμό, να βλέπει καλούς παίκτες και δυνατούς αντιπάλους.
Το μπάσκετ είναι ακριβώς αυτό. Η χαρά του αθλήματος. Η τιμή σε σπουδαίες προσωπικότητες και όχι περαστικούς και «μικρούς» παραγοντικά. Η λατρεία για πρόσωπα που αν και δεν είχαν ρόλο ή υποχρέωση να το κάνουν, προσέφεραν απίστευτα πολλά στο ελληνικό μπάσκετ. Δημιουργώντας μια εποχή ολόκληρη στο άθλημα.
Οι ομάδες που μεγαλώνουν, επενδύουν, ξεφεύγουν. Όχι στα λόγια, αλλά στην πράξη. Χωρίς «σκιές» και «λεκέδες».
Είναι η υποδοχή του Γιαννακόπουλου στον Μυστακίδη και η ξενάγησή του στους χώρους του ΟΑΚΑ.
Είναι η θερμή φιλοξενία του DPG στον Αλαφούζο. Γιατί το μπάσκετ είναι αθλητισμός και υγιής ανταγωνισμός. Είναι το χειροκρότημα στον Καλάθη, η βράβευση του Όσμαν, η αποθέωση του Τσέντι από τον κόσμο.
Ζώντας όλα αυτά, ένα πράγμα θυμίζει τον Βαγγέλη Λιόλιο: Η ευχή να τελειώσει όσο το δυνατόν γρηγορότερα η περίοδος που «ήπιε το αίμα» του ελληνικού μπάσκετ. Η κατάληξη είναι δεδομένη. Η ημερομηνία λείπει μόνο.
