Είναι σαφές πως ο Παναθηναϊκός προσπαθεί να μάθει να ζει με το 30% στα τρίποντα. Αν πάει παραπάνω έχει καλώς, αν παραμείνει πιστός στο κάκιστο ποσοστό του θα πρέπει να έχει εναλλακτικό πλάνο νίκης. Το ΟΑΚΑ ήταν ανέκαθεν μια διαφορετική κατάσταση για τους «πράσινους». Ανεξαρτήτως αντιπάλου, ανεξαρτήτως αγωνιστικής κατάταστασης το ΟΑΚΑ ήταν πάντα πρόθυμο να «σκεπάσει» κάθε είδους αδυναμία. Αυτό έγινε την Τρίτη κόντρα στην Μπαρτσελόνα, αυτό έγινε και την περασμένη Κυριακή απέναντι στον Ολυμπιακό.
Μαγικά δεν υπάρχουν για να αλλάζεις τα δεδομένα και τους αριθμούς. Για να μπορέσει ο Παναθηναϊκός να νικήσει μια ομάδα με την ποιότητα της Μπαρτσελόνα ή θα πρέπει να είναι ο ίδιος εξαιρετικός επιθετικά ή θα πρέπει να κρατήσει τον αντίπαλο πολύ πιο χαμηλά από το μέσο όρο του. Με 82 πόντους κατά μέο όρο ήρθαν οι Ισπανοί στην Αθήνα, με 70 τελείωσαν το παιχνίδι κι αυτός είναι ο μοναδικός τρόπος να νικήσεις, όταν εσύ δεν μπορείς να φτάσεις εντός έδρας τους 80-85 πόντους.
Πέραν της άμυνας, αυτή τη φορά ο Παναθηναϊκός είχε ένα ακόμη στοιχείο που έκανε τη διαφορά. Ο μεγάλος αριθμός επιθετικών ριμπάουντ κι επομένως οι δεύτερες επιθέσεις, ήταν αυτές που σε μεγάλο βαθμό έκριναν το παιχνίδι την ώρα που η μπάλα άρχισε να βαραίνει.
Οι «πράσινοι» είχαν 14 επιθετικά ριμπάουντ, περισσότερα από κάθε άλλη φορά φέτος, γεγονός που τους βοήθησε να αντιμετωπίσουν το μετριότατο ποσοστό ευστοχίας από τα 6,75μ.. Ο Πασκουάλ ίσως να αισθάνεται περισσότερο ικανοποιημένος τις τελευταίες δύο φορές, όχι μόνο για τη νίκη, αλλά κυρίως για το γεγονός ότι βάζει ολοένα και περισσότερους παίκτες στον κατάλογο αυτών που δίνουν βοήθεια.
Το 'χε μαράζι να δει μια καλή εμφάνιση του Λάσμε, κέρδισε (πάλι) το στοίχημα με τον ΝτεΣον Τόμας, δικαιώθηκε όταν χρησιμοποίησε τον Λάνγκφορντ σε φάσεις ειδικών αποστολών (π.χ. τέλος πρώτου ημιχρόνου), ενώ είχε αληθινό MVP τον Ντίνο Μήτογλου που πρόσφερε σε καθοριστικά σημεία του αγώνα. Το τρίποντο στην τελευταία περίοδο, η άμυνα στην αμέσως επόμενη φάση, το δίποντο, το επιθετικό ριμπάουντ, την ώρα που η διαφορά ήταν στο +5, +6 αποδείχτηκαν καθοριστικής σημασίας.
Ισως όμως αυτός που του έδωσε τη σταθερότητα που αναζητούσε να ήταν ο ΝτεΣον Τόμας που κέρδισε ολοκληρωτικά τη μονομαχία με τον Κρις Σίνγκλετον. Ο Πασκουάλ έκανε κάτι απλό: Εκμεταλλεύτηκε απόλυτα την αμυντική αδυναμία, η οποία μερικές φορές μοιάζει με αδιαφορία, του Κρις Σίνγκλετον. Ηταν ξεκάθαρη η οδηγία του Καταλανού στον Τόμας να βάλει πλάτη τον συμπατριώτη του, να τον οδηγήσει κοντά στο καλάθι, εκεί που συνήθως ο Σίνγκλετον... μαρκάρει με τα μάτια. Και πράγματι αυτό έγινε.
Αν και ο Τόμας θα μπορούσε θεωρητικά να τραβήξει έξω τον αντίπαλό του, τήρησε κατά γράμμα την εντολή και ο Παναθηναϊκός κέρδισε πενταπλάσια πραγματα απ'΄όσα κέρδισε ο Πέσιτς από τον Σίνγκλετον. Θα περίμενε κάποιος ότι η Μπαρτσελόνα θα προσπαθούσε να χτυπήσει τον Παναθηναϊκό με την ικανότητα του Σινγκλετον στο σουτ από τη θέση «4», αλλά όπως αποδείχτηκε ο Τόμας ήταν ευκολότερο να μαρκάρει τον Σίνγκλετον μακριά από το καλάθι απ' ό,τι ο τελευταίος να περιορίσει το παιχνίδι με πλάτη του πρώτου.
Το τρίτο στοιχείο ήταν η απόδοση του Νικ Καλάθη. Τελείωσε με 3 πόντους, 1/9 εντός πεδιάς, 0/2 βολές, αλλά ποιος τολμά να τον χαρακτηρίσει «κακό». Ποιος «τολμά» να πει το οτιδήποτε, όταν έχει τελείωσει το ματς με 9 ριμπάουντ και 12 ασίστ. Και για όποιον δεν μπορεί να αντιληφθεί τα νούμερα: Οι 12 τελικές πάσες ισοδυναμούν με τουλάχιστον 24 από τους 76 πόντους, ενώ τα 9 ριμπάουντ είναι τα περισσότερα που έχει μαζέψει παίκτης του Παναθηναϊκού στο συγκεκριμένο παιχνίδι.
Συμπερασματικά, δεν άλλαξε τίποτα σε σχέση με τα όσα ξέραμε. Ο Παναθηναϊκός θα πρέπει να παρουσιάσει ανάλογη εικόνα και στα εκτός έδρας είναι παιχνίδια. Κοντεύει να γίνει ανέκδοτο η κουβέντα αυτή, με δεδομένο ότι το συζητάμε εδώ και πολλά χρόνια. Σαφέστατα και το μπάσκετ που παίζουν οι «πράσινοι» σηκώνει βελτιώσεις, σε καμία περίπτωση δεν αλλάζει η συνολική εικόνα που έχουμε διαορφώσει, αλλά τα δύο πρόσωπα του Παναθηναϊκού, εντός κι εκτός έδρας είναι πλήρως αντιφατικά. Και για να το πούμε πιο απλά: Στο ΟΑΚΑ ο Παναθηναϊκός ξέρει πώς θα πάρει αυτό που θέλει, μακριά από το ΟΑΚΑ μοιάζει με καράβι ακυβέρνητο που δεν ξέρει τι θέλει να κάνει στο παρκέ... Κι αυτό κάποια στιγμή θα πρέπει να ισορροπήσει.
Υ.Γ.: Η χθεσινή νύχτα πάντως δεν ανήκει στον Παναθηναϊκό, ανήκει στον ΠΑΟΚ... Το να νικάς στην Ισπανία δεν είναι λίγο, όταν μάλιστα δεν είσαι ο Παναθηναϊκός ή ο Ολυμπιακός. Προσωπικά δε θυμάμαι καμία νίκη του ΠΑΟΚ εδώ και 15 χρόνια στην Ισπανία. H Τενερίφη δεν είναι για τα δόντια του ΠΑΟΚ, αλλά ο «Δικέφαλος» έδειξε περισσότερο «ατσαλωμένος» από ποτέ. Μερικές φορές απορώ με τον χαρακτήρα του ΠΑΟΚ. Δεν είναι η πρώτη φορά που ύστερα από ένα «χαστούκι» στην Α1 ακολουθεί μια μεγάλη νίκη στην Ευρώπη ή το αντίθετο. Δεν είναι η πρώτη φορά που εν μέσω δεκάδων προβλημάτων βρίσκει τον τρόπο να αντιδράσει με τρόπο που προκαλεί απορία...
