Διαβάστε παρακάτω αποσπάσματα από την αρθρογραφία αθλητικών εφημερίδων και του διαδικτύου...
ΓΙΩΡΓΟΣ ΣΗΦΑΚΗΣ - LIVE SPORT
Ο κόσμος βαρέθηκε και έχει αηδιάσει με όλο αυτό που γίνεται εδώ και έναν μήνα με το μπάσκετ! Αρχικά με τις αντιδράσεις των τούρκων και των Ισπανών για το Final-4 της Ευρωλίγκας και τώρα με την κόντρα των "αιωνίων" που, όσο κι αν σας ακουστεί παράξενο, είναι απόλυτα δικαιολογημένη! Όλα αυτά γίνονται για τη διαιτησία και την απόλυτη ευθύνη για αυτή την κατάντια του αθλήματος την έχει κυρίως η πολιτεία και στη συνέχεια ο Λιόλιος που βρίσκει και τα κάνει! Αν η κυβέρνηση αφουγκραζόταν την κοινωνία, δεν θα επέτρεπε αυτή την ανομία στο μπάσκετ. Θα μου πείτε, εδώ δεν το κάνει για την οικονομία, που ο κόσμος πεινάει με την ακρίβεια, ειδικά στα σούπερ μάρκετ, δεν το έκανε για τα Τέμπη, για την κρίση του πετρελαίου, θα το κάνει για τον αθλητισμό;
Διαμαρτύρονται όλες οι ομάδες της λίγκας πλην του Ολυμπιακού κι όμως, για την κυβέρνηση είναι... ακόμη ένα Σάββατο! Αν η διαιτησία μοίραζε το καρπούζι στη μέση, οι ομάδες θα... έσκουζαν πάλι για λίγο, όπως κάνουν και στο ποδόσφαιρο, αλλά δεν θα έβγαιναν στα... χαρακώματα. Όταν η αδικία σε πνίγει... ξεφεύγεις. υπεύθυνα, όμως, δεν είναι ποτέ τα θύματα, είναι πάντα ο θύτης... Όσο για το σημερινό, τρίτο ματς στο ΣΕΦ, ας νικήσει ο καλύτερος. Αρκεί πρωταγωνιστές να είναι οι παίκτες και όχι οι διαιτητές. Ο Ολυμπιακός έχει τον πρώτο λόγο για το 32-1. Παίζει στην έδρα του και θα είναι καλύτερος απ' ό,τι στο ΟΑΚΑ. οι Πράσινοι χρειάζονται το τέλειο παιχνίδι και να αντέξουν στην πίεση.
ΑΝΤΩΝΗΣ ΚΑΡΠΕΤΟΠΟΥΛΟΣ - SPORTDAY
Απ' όλα τα φιλικά που έχει δώσει η Εθνική μας ομάδα, το χθεσινό απέναντι στην Ιταλία ήταν το πιο απογοητευτικό. Όχι επειδή έχασε, αλλά διότι δεν έχει τίποτα να κρατήσει. Η Εθνική δεν κατάλαβε τη δυσκολία του παιχνιδιού. Προφανώς το γεγονός ότι αγωνίστηκε κόντρα στην εθνική Ελπίδων της Ιταλίας κι όχι στην Ανδρών, δημιούργησε κάποιου είδους εφησυχασμό. Κι ο Γιοβάνοβιτς και οι ποδοσφαιριστές του δεν κατάλαβαν ότι η Ιταλία που θα αντιμετώπιζαν μπορεί να ήταν γεμάτη από παιδιά κάτω από 22 χρονών (ο μόνος μεγαλύτερος ήταν ο τερματοφύλακας Ντοναρούμα), αλλά ήταν μία ομάδα κανονική, δηλαδή με ομοιογένεια, πλάνο κι αρκετή διάθεση να τιμήσει το παιχνίδι στο οποίο πήρε μέρος.
Είχε επίσης και μερικούς ποδοσφαιριστές που καταλαβαίνεις ότι τα επόμενα χρόνια μπορεί να μας απασχολήσουν σοβαρά. Ένας απ' αυτούς ο Εσπόζιτο, στο 18' άνοιξε το σκορ με ένα καλοζυγισμένο σουτ, στο οποίο ο Βλαχοδήμος δεν μπόρεσε να βρει απάντηση. Στο ξεκίνημα του δευτέρου ημιχρόνου ο Κολεόσο είχε δοκάρι: το αβαντάζ των Ιταλών δεν ήταν τυχαίο. Αντίθετα απ' την εθνική Ιταλίας, η ομάδα που παρέταξε ο Γιοβάνοβιτς δεν είχε καμία ομοιογένεια. Ο ομοσπονδιακός προπονητής κράτησε το ίδιο σχήμα που είδαμε με τη Σουηδία (3-4-3)… Στο 68' αποβλήθηκε ο Ρετζιάνι κι ο Γιοβάνοβιτς άλλαξε τη μισή ομάδα. Είδαμε τον Κυζιρίδη, τον Ανδρούτσο που δεν θυμάμαι να είχαν ξαναπαίξει, ενώ μπήκαν και Τεττέη, Τσιμίκας, Ζαφείρης, Παυλίδης, Κωστούλας. Προέκυψε λίγη πίεση, ένα δοκάρι κι ο Ντοναρούμα… ξεμούδιασε. Λίγα πράγματα δηλαδή.
ΑΛΕΞΗΣ ΒΙΡΒΙΛΗΣ - ΦΩΣ
Η χθεσινή αναμέτρηση της Εθνικής με την Ιταλία στο Παγκρήτιο έκλεισε έναν κύκλο αγώνων που για μεγάλο ποσοστό του κόσμου έμοιαζαν περισσότερο με αγγαρεία παρά με παιχνίδια που δημιουργούσαν πραγματικό ενδιαφέρον. Και η αλήθεια είναι πως δύσκολα θα μπορούσε να συμβεί διαφορετικά. Όταν έχει προηγηθεί ένας ακόμη χαμένος στόχος και η προοπτική ενός μεγάλου τουρνουά έχει «πετάξει», τα φιλικά παιχνίδια αποκτούν αναγκαστικά δευτερεύουσα σημασία στα μάτια
των φιλάθλων. Το πρόβλημα, βέβαια, δεν είναι το χθεσινό ματς ούτε η συνολική εικόνα των τελευταίων ημερών. Το πρόβλημα είναι ότι για μία ακόμη φορά η Ελλάδα θα παρακολουθήσει μία μεγάλη διοργάνωση από την τηλεόραση. Και αυτό που πονάει περισσότερο είναι ότι αυτήν τη φορά υπήρχαν οι προϋποθέσεις για να γραφτεί μια διαφορετική ιστορία.
Υπήρχε ταλέντο, υπήρχε βάθος στο ρόστερ, υπήρχε ένας κορμός ποδοσφαιριστών που αγωνίζεται σε υψηλό επίπεδο και υπήρχε η αίσθηση ότι η ομάδα είχε τη δυνατότητα να επιστρέψει σε μια μεγάλη διοργάνωση μετά από 12 χρόνια. Ωστόσο, οι προκρίσεις δεν κρίνονται στα θεωρητικά πλεονεκτήματα ούτε στις υποσχέσεις. Κρίνονται στα παιχνίδια που απαιτούν προσωπικότητα, καθαρό μυαλό και αποτελεσματικότητα. Και εκεί η Εθνική δεν ανταποκρίθηκε όπως η συγκεκριμένη φουρνιά μάς είχε καλομάθει. Στη Γλασκώβη απέναντι στη Σκωτία και στην Κοπεγχάγη απέναντι στη Δανία, στα δύο παιχνίδια που ουσιαστικά καθόρισαν την πορεία της, παρουσιάστηκε κατώτερη των προσδοκιών. Δεν έδειξε την αποφασιστικότητα που απαιτούσαν οι συνθήκες και δεν κατάφερε να μετατρέψει τις δυνατότητές της σε αποτέλεσμα. Αυτό είναι ίσως και το πιο απογοητευτικό στοιχείο. Όχι ότι αποκλείστηκε, αλλά ότι έδωσε την αίσθηση ότι έχασε μια ευκαιρία που ήταν στα μέτρα της. Για πρώτη φορά μετά από αρκετά χρόνια ο κόσμος πίστεψε πραγματικά ότι η επιστροφή σε ένα Μουντιάλ ήταν εφικτή. Η απογοήτευση, λοιπόν, είναι ανάλογη των προσδοκιών που είχαν δημιουργηθεί.
ΓΙΑΝΝΗΣ ΚΟΡΟΜΗΛΑΣ – ΩΡΑ
Ο Άντονι Μαρσιάλ πριν δύο καλοκαίρια ήταν το «μπαμ» της νέας διοίκησης. Για την ακρίβεια, το καλοκαίρι είχε περάσει και είχαμε μπει στον Σεπτέμβρη, με τον Μάριο Ηλιόπουλο τότε να θέλει να βάλει το κερασάκι στην τούρτα. Και καλά έκανε, αν με ρωτάτε. Γιατί η ΑΕΚ χρειαζόταν τότε έναν σούπερ σταρ. Το πρόσωπο που πάρθηκε, λοιπόν ήταν ο Άντονι Μαρσιάλ. Ο Γάλλος επιθετικός αποτελεί μέχρι και σήμερα ένα από τα μεγαλύτερα ονόματα που έχουν πατήσει το πόδι τους στην Ελλάδα. Σαφώς και δεν ήταν αυτό που περιμέναμε. Δεν ήταν τραγικός, αλλά τη σπουδαία του καριέρα την είχε αφήσει προ πολλού πίσω του. Είναι άλλος παίκτης. Και αυτό φάνηκε στο χορτάρι. Ο Αντώνης δεν έπιασε ποτέ στην Ελλάδα. Και το μεγάλο κατόρθωμα του Χαβιέρ Ριμπάλτα, είναι πως κατάφερε να γλιτώσει το συμβόλαιό του από την ΑΕΚ, βρίσκοντας λύση με τη Μοντερέι.
Συγκρίνοντας την τότε κατάσταση με τη σημερινή, οδηγούμαστε στο συμπέρασμα πως η ΑΕΚ έχει αλλάξει πλήρως τον τρόπο δουλειάς της. Δεν έχει καμία σχέση το πώς λειτουργούσε με το πώς λειτουργεί. Πλέον η διοίκηση έχει πάρει τα μαθήματά της. Γνωρίζει πώς να αντιμετωπίζει τις καταστάσεις και το πού στοχεύει με μοναδικό σκοπό τη βελτίωση της ΑΕΚ, αλλά και την αυτοβελτίωσή της. Το πιο σημαντικό: ο Μάριος Ηλιόπουλος εμπιστεύεται. Έφερε τον Λυσάνδρου, έφερε τον Νίκολιτς, έφερε τον Ριμπάλτα, έβαλε αρμοδιότητες και η ΑΕΚ λειτουργεί ως ένα σύγχρονο ποδοσφαιρικό κλαμπ.
ΚΩΣΤΑΣ ΚΟΦΙΝΑΣ - ΤΑ ΝΕΑ
Η θερμοκρασία ανεβαίνει όσο πλησιάζουμε προς τη σέντρα του Μουντιάλ που αρχίζει στις 11 Ιουνίου και θα το φιλοξενήσουν το Μεξικό (για 3η φορά), οι ΗΠΑ (για 2η) και ο Καναδάς. Είναι η πρώτη φορά στην ιστορία που η κορυφαία διοργάνωση του κόσμου (ναι είναι πάνω και από τους Ολυμπιακούς Αγώνες σε δημοφιλία και τηλεθέαση) θα διεξαχθεί σε τρεις χώρες και μάλιστα όλα αυτά στο μεγαλύτερο τουρνουά όλων των εποχών με 48 ομάδες. Από τις 13 που συμμετείχαν όπως - όπως το μακρινό 1930 στην Ουρουγουάη, και από τις 16 που βρίσκονταν σταθερά στην τελική φάση για 20 χρόνια από το 1958 στη Σουηδία μέχρι και το Παγκόσμιο Κύπελλο της Αργεντινής το 1978, πήγαμε στις 24 στο Μουντιάλ της Ισπανίας (1982), έγιναν 32 στη διοργάνωση της Γαλλίας (1998) και πλέον φτάσαμε στις 48! Δείγμα του πόσο έχει «μεγαλώσει» αυτή η διοργάνωση και πόσο μεγάλη είναι η ανάγκη να δώσουν το παρών όλο και περισσότερες χώρες σε αυτή τη μεγάλη γιορτή.
Η FIFA αφουγκράστηκε την επιθυμία όλο και περισσότερων χωρών να δώσουν το παρών στη μεγάλη γιορτή του ποδοσφαίρου και αύξησε τις ομάδες σε 48 με το… αζημίωτο φυσικά καθώς τα έσοδα της διοργάνωσης, τα περισσότερα εκ των οποίων θα καταλήξουν στα ταμεία της, θα ξεπεράσουν τα 11 δισεκατομμύρια ευρώ! Μυθικό ποσό, για μια διοργάνωση που δυστυχώς είναι για τους «λίγους» με ελάχιστα οικονομικά εισιτήρια, και αν κάποιος δεν είναι κάτοικος αυτών των τριών χωρών που διοργανώνουν το Μουντιάλ, χρειάζεται μια μικρή περιουσία όχι για να ακολουθήσει τη χώρα του σε όλους τους αγώνες της, αλλά ακόμα και για να βρεθεί έστω σε ένα παιχνίδι!
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΔΩ ΟΛΑ ΤΑ ΠΡΩΤΟΣΕΛΙΔΑ
*Για να διαβάσετε ολόκληρο ένα άρθρο θα πρέπει να απευθυνθείτε στο περίπτερο της γειτονιάς σας. Ενισχύοντας την εφημερίδα που εκτιμάτε περισσότερο, δίνετε πνοή στην πολυφωνία του Τύπου.