Η λογική «έλα μωρέ και τι θα πετύχει», είναι ο ευκολότερος τρόπος για να παραδοθεί κανείς. Μη μιλάς επειδή δεν ακούγεται η φωνή σου, να αναγκαστείς να μπλεχτείς στη… λάσπη τους για να «προστατευτείς» και έτσι πρέπει να αντιμετωπίζουμε το μπάσκετ. Τον «φόνο» να τον αντιμετωπίζεις με «βεντέτα» και όχι με απαίτηση παρέμβασης των αρχών για να συλληφθούν οι «εγκληματίες».
Ο τρόπος που μίλησε ο Ηλίας Παπαθεοδώρου μετά το Μαρούσι-Καρδίτσα, ήταν η απόλυτη αγανάκτηση. Όχι του κόουτς της ομάδας των βορείων προαστίων, αλλά όσων αγαπούν το μπάσκετ. Δίχως να έχουν συγκεκριμένης απόχρωσης γυαλιά για να βλέπουν το άθλημα με το χρώμα που αγαπούν. «Διψώντας» για τίτλους με κάθε τρόπο.
Αυτοί ήταν οι μόνοι που ενοχλήθηκαν κιόλας, από τα λεγόμενα του κόουτς του Αμαρουσίου. Η αγανάκτηση ήταν τεράστια και πώς να μην είναι; Μια ανώτερη δύναμη δεν ανέχτηκε αυτό που έκαναν στον Άγιο Θωμά και βοήθησε τον Κινγκ να βάλει το σουτ και τον Σάλας να κάνει την τάπα. Προκειμένου να μην θριαμβεύσει η αλλοίωση, η αδικία, η «κλοπή», το «έγκλημα».
Στο Μαρούσι πήγε να καθοριστεί το ποιος θα υποβιβαστεί. Αυτό που παλεύουν να κάνουν από την αρχή της σεζόν. Τώρα όμως, κορυφώθηκε το πράγμα. Με λύσσα, με μένος, με λογικές πραξικοπηματικών συστημάτων. Μια αθλητική χούντα την οποία ανέχονται όλοι.
Το μπάσκετ αντιστέκεται ως ένα σημείο. Είχε συμβεί με τον Άρη στην Πάτρα, έγινε με το Μαρούσι κόντρα στην Καρδίτσα, έγινε και με το Περιστέρι στην έδρα του Προμηθέα. Νίκησε η ομάδα των δυτικών προαστίων, σε αγώνα που οι βολές ήταν 31-13 για τον Προμηθέα. Μάλλον οι Περιστεριώτες κατέβασαν 12 άσους πολεμικών τεχνών, που έριχναν ξύλο σε όλο το ματς.
Ως πότε θα πρέπει οι ομάδες να νικούν όλο το σύστημα; Να λυγίζουν την ανοχή της πολιτείας σε αυτή την κατάσταση που άφησαν να γιγαντωθεί. Σε τέτοιο βαθμό που θα έλεγε κανείς πως επιβραβεύουν κιόλας, με το να μην κάνουν τίποτα. Ειδικά σε έναν χώρο όπου οι επενδύσεις είναι τόσο μεγάλες, οι επιτυχίες και το ενδιαφέρον αφορούν όλη την Ελλάδα, ενώ και οι επιχειρηματίες που εμπλέκονται πλέον, αποτελούν… αφρόκρεμα για τη χώρα και όχι μόνο.
Πώς μπορεί το ίδιο το κράτος να ανέχεται το μπάσκετ να διοικείται με τρόπο τέτοιο, ώστε να βολευτούν οι λίγοι; Οι υποτακτικοί. Οι βολεμένοι. Κόντρα στους πολλούς που προσπαθούν, μοχθούν, δίνουν «τρελά» χρήματα, για να τους κοροϊδεύουν μέσα στη μούρη τους.
Το «δεν σε φοβάμαι» που φώναξε ο Παπαθεοδώρου, αποτελεί μια προσωπική επίδειξη θάρρους. Μόνο που δεν χρειάζεται κανείς να έχει θάρρος τέτοιου είδους. Δεν χρειάζεται το μπάσκετ να νικά τον κάθε… πουθενά που έγινε κάτι μέσω του αθλήματος και της ισχύς που του δόθηκε σε αυτό. Για να διοικεί, όχι να καθορίζει.
Η κυβέρνηση ανέχεται, η δικαιοσύνη ακούει και δεν παρεμβαίνει. Τους αφήνουν να καταστρέφουν τα πάντα, να ρημάζουν το άθλημα με τον τρόπο και τις μεθόδους που επιλέγουν. Μέχρι να βαρεθούν να βάζουν εκατομμύρια τα… κορόιδα οι επενδυτές, για να κερδίζουν εκείνοι που έχουν την εύνοια του συστήματος. Κι από πάνω αυτό να παρουσιάζεται από την λογοκρισία, ως τεράστια επιτυχία και «μαγκιά».
Λίγες μέρες πριν το Final-8 όλο αυτό. Στην πόλη του Αυγενάκη, η διοργάνωση του Λιόλιου. Το αίμα αρχίζει να τρέχει από μόνο του, πριν πιάσουν καν το «μαχαίρι». Έγινε η «σφαγή» συνήθεια, αλλά το κράτος περιμένει να φτάσουμε σε κάτι που δε θα έχει γυρισμό για να παρέμβει. Όπως πάντα.
