Κάποτε η Ρεάλ Μαδρίτης στο ποδόσφαιρο '"ζούσε" με ένα απωθημένο που της είχε γίνει εφιάλτης: Να κατακτήσει το (περιβόητο) 10ο κύπελλο πρωταθλητριών (Τσάμπιονς Λιγκ για τους νεότερους). Μόλις έβαλε στην τροπαιοθήκη της το "decimo" τα άλλα ήρθαν... νεράκι. Σήμερα μετράει 15. Η δίψα του Πέρεθ, του Αντζελότι, των παικτών και των ανθρώπων του κλαμπ παραμένει άσβεστη. Αστράφτει το μάτι τους κάθε φορά που βλέπουν την κούπα με τα μεγάλα αυτιά.
Δεν έχει σημασία αν η Ρεάλ αποκλειστεί από την Άρσεναλ μετά το σόου του Ντέκλαν Ράις και το εντυπωσιακό 3-0. (Δεν το θεωρώ πάντως δεδομένο, θα δούμε...) Του χρόνου πάλι εδώ θα είναι. Είτε θα το κατακτήσει είτε θα φτάσει στον τελικό, πολύ κοντά τέλος πάντως στον ουρανό του Τσάμπιονς Λιγκ. Η επιθυμία της παραμένει άσβεστη. Κάθε φορά σα να είναι η πρώτη φορά.
Είναι και η φανέλα τεράστια βλέπετε. Η Παρτίζαν του Ομπράντοβιτς έφτασε στο +10 και μια ανάσα από τη νίκη κόντρα στη μπασκετική Ρεάλ. Την κυρίαρχο των τροπαίων (11) και σε αυτό το σπορ. Οι Μαδριλένοι όμως το γύρισαν και νίκησαν στο φινάλε. Λίγες οι πιθανότητες να μπουν στην πρώτη 6άδα. Ελάχιστες. Όμως το πάθος και η κλάση τους χαρακτηριστικά στοιχεία ακόμη και σε μια κακή χρονιά. Κι εδώ που τα λέμε καλό είναι να αποφεύγονται οι διασταυρώσεις στα play off με αυτούς τους τύπους. Ποτέ δεν ξέρεις τι απόθεμα κουβαλούν μέσα τους και πότε θα το ξεδιπλώσουν στο παρκέ. Καλύτερα στην κόντρα σε ένα παιχνίδι.
Οι αυτοκρατορίες δεν χτίζονται τυχαία. Ούτε μπορούν να τις διαχειριστούν άνθρωποι που έχουν "ταβάνι" στη ζωή. Πρέπει οι ηγέτες να είναι φιλόδοξοι, να μη σταματούν να στοχεύουν, να βάζουν διαρκώς τον πήχη ψηλά με νέες προκλήσεις.
Η επιθυμία πρέπει να είναι άσβεστη. Γιατί πάνω της χτίζεται κάθε φορά το 50% του επόμενου τίτλου. Ο μπασκετικός Παναθηναϊκός είναι ένα παζλ ανθρώπων με αυτή τη νοοτροπία. Έχει ήδη σφραγίσει την παρουσία του στα play off (3η θέση) με πλεονέκτημα έδρας. Το βράδυ που τραυματίστηκε ο Ματίας Λεσόρ οι περισσότεροι είχαν ξεγραμμένο τον Επτάστερο. Δεν ήξεραν, δεν... ρώτησαν. Ο Αταμάν έδωσε την απάντηση όλους αυτούς τους μήνες. Είναι ο Νο1 προπονητής της Ευρωλίγκας τα τελευταία χρόνια με σαρωτικές κατακτήσεις στον πάγκο της Εφές και του Παναθηναϊκού. Ε, και; Συμπεριφέρεται σα να μην έχει κερδίσει ούτε κούπα του καφέ. "Λυσσάει" για το επόμενο. Σφίγγει τις γροθιές και επιτίθεται σα να διεκδικεί το παρθενικό τρόπαιο στην καριέρα του. Απόψε το ΟΑΚΑ θα τον αποθεώσει γνωρίζοντας πόσο δύσκολος ήταν ο δρόμος μέχρι εδώ. Αλλά και γι αυτά που έρχονται.
Ο ίδιος πρέπει συναισθηματικά να διαχειριστεί την ισχυρή προοπτική να συναντηθούν ο Παναθηναϊκός με την αγαπημένη του Εφές στο δρόμο προς το Άμπου Ντάμπι. Θα το διαχειριστεί και θα οδηγήσει τον αγαπημένο του Παναθηναϊκό στο F4. Και κάπου εκεί θα πει χαμογελώντας "Θα φέρουμε το 8ο στο ΟΑΚΑ". Είπαμε: η επιθυμία "καίει" σαν πυρκαγιά
Δείτε τον Δημήτρη Γιαννακόπουλο. Κοιτάζει στο γραφείο του και είναι γεμάτο κούπες. Έζησε τη δημιουργία της δυναστείας των αείμνηστων πατέρα και θείου του. Τώρα χτίζει τη δική του, έχοντας ήδη κερδίσει την πρώτη Ευρωλίγκα. Ε, και;
Το "θέμα του" δεν είναι (μόνο) να κατακτήσει ο Παναθηναϊκός το 8ο αλλά να ξεπεράσει κάποια στιγμή σε τρόπαια τη Ρεάλ Μαδρίτης. Να φτάσει τα 12!
Την ώρα που υπέγραφε τον Ναν, την ώρα που έστρωσε χαλί εκατομμυρίων στα πόδια του κορυφαίου παίκτη της Ευρωλίγκας, ο Γιαννακόπουλος έβλεπε το μέλλον. 1. "Ποιος σας είπε ότι ο Ναν θα φύγει το '28;" .2 "Στόχος να γίνουμε η καλύτερη ομάδα στην ιστορία της Ευρώπης"!
Και το μάτι του γυάλιζε από την επιθυμία. Σα να διεκδικούσε το πρώτο τρόπαιο της θητείας του. Έχοντας ήδη δημιουργήσει τις προϋποθέσεις, με τις συνεχείς ανανεώσεις και τη δημιουργία ενός στιβαρού κορμού, για να είναι ΕΔΩ διαρκώς η ομάδα του κάθε χρόνο.
Η προσήλωση στο στόχο, οι αρχές, η άσβεστη επιθυμία χτίζουν την κατάκτηση κάθε επόμενου στόχου-τίτλου. Ακόμη κι όταν αυτός δεν έρθει, σίγουρα θα έρθει ο επόμενος. Γιατί έτσι είναι οι άνθρωποι που δημιουργούν τις "αυτοκρατορίες": λατρεύουν να κατακτούν συνεχώς κορυφές!
