Κάνοντας κάποιος μια… βόλτα στα social media, κατά τη διάρκεια και μετά το παιχνίδι της Εθνικής μπάσκετ κόντρα στον Καναδά, με ευκολία θα διαπίστωσε πως στο επίκεντρο των αναφορών ήταν ο Τόμας Ουόκαπ. Όχι για καλούς λόγους. Σκληρή κριτική στην εμφάνισή του, στη συνύπαρξή του με τον Καλάθη στο παρκέ που έκανε εύκολη τη ζωή του Καναδά στην άμυνα κι άλλα τέτοια.
Πολλοί θα σκεφτούν πως η κριτική είναι άδικη. Όντως, ο Ουόκαπ δεν μπορεί να φταίει σχεδόν αποκλειστικά για την ήττα, ειδικά απέναντι σε μια ομάδα η οποία ξέραμε πως είναι σε εξαιρετικό επίπεδο άρα δεν ήμασταν το φαβορί. Απλά μπασκετικά, το θέμα είναι πως διαπιστώθηκε για πολλοστή φορά το πρόβλημα του ελληνικού μπάσκετ.
Απουσιάζει το επιθετικό ταλέντο. Η ικανότητα στο σκοράρισμα, στο σουτ, ειδικά απ’ την περιφέρεια τώρα που δυστυχώς ο τραυματισμός κράτησε εκτός τον Σλούκα. Ο Γιάννης είναι… υπερόπλο και το απέδειξε. Κόντρα σε ομάδες που ευελπιστούμε να είναι το επίπεδο ανταγωνισμού μας, δεν γίνεται να τα περιμένουμε όλα απ’ αυτόν στο επιθετικό κομμάτι.
Φταίει ο Ουόκαπ γι’ αυτό; Προφανώς και όχι. Είναι όμως σαν να μιλάμε για ένα σύλλογο και τις μεταγραφές που κάνει. Κάπως έτσι είναι οι νατουραλιζέ παίκτες. Μπορεί να υπάρξει επιλογή, να πειστεί ένας παίκτης, ο οποίος πρέπει να έχει εκείνα που σου λείπουν. Η Ισπανία έβλεπε πως έχει πρόβλημα στα γκαρντ, έδωσε διαβατήριο στον Λορένζο Μπράουν. Η Τουρκία στον Λάρκιν.
Δεν συναντάμε πουθενά το παράδειγμα να έχει επιλεγεί ως νατουραλιζέ, παίκτης που είναι μεν εξαιρετικός, αλλά σε πολύ συγκεκριμένο πλαίσιο: Εξαιρετικός στην άμυνα, δυνατός και καλό κορμί για τη θέση του, με μια κάποια δημιουργία, χωρίς κάθετο παιχνίδι και χωρίς σουτ.
Κι όμως η Εθνική ομάδα μοιάζει να έχει «φυλακιστεί» σε αυτή την περίπτωση. Η ΕΟΚ αποφάσισε να «τρέξει» η διαδικασία με τρόπους μη φανερούς, για να πάρει ελληνικό διαβατήριο ο Ουόκαπ. Προφανώς για λόγους μικροπολιτικής και για να ευνοηθεί ο Ολυμπιακός. Όμως στην προκειμένη δεν είναι αυτό το θέμα.
Αφού ήθελε τόσο απροκάλυπτα να ευνοήσει τον Ολυμπιακό, ας το έκανε χωρίς να εμπλέκεται η Εθνική. Ένα διαβατήριο χάρισμα στον Ουόκαπ. Τέλος. Δεν χρειάζεται όμως υποχρεωτικά να είναι στην Γαλανόλευκη. Για όσους το ξέχασαν, αυτή τη στιγμή αν ο Ουόκαπ δεν κληθεί στην Εθνική, ουσιαστικά χάνει το διαβατήριο. Τουλάχιστον έτσι ανέφεραν όλες οι εμπλεκόμενες πλευρές όταν… κοιμηθήκαμε με Ουόκαπ Τεξανό και ξυπνήσαμε με Ουόκαπ Πειραιώτη.
Ο «Θωμάς» δεν φταίει σε κάτι. Ίσα-ίσα ο άνθρωπος προσπαθεί, χάνει κι αυτός τις διακοπές και την ξεκούραση του, θα φωνάζει και ο Μπαρτζώκας για αυτό σε λίγους μήνες. Εκείνο που μας απασχολεί εμάς και φανταζόμαστε όποιον αγαπά το ελληνικό μπάσκετ και θέλει το καλό του, είναι το γιατί να μην μπορεί ο Σπανούλης και η Εθνική ομάδα να έχουν έναν άλλο παίκτη με τα χαρακτηριστικά που χρειάζεται το αντιπροσωπευτικό συγκρότημα.
Ας πούμε ένα όνομα που δεν αφορά πλέον τους «αιώνιους» οπότε δεν θα μπλεκόταν τέτοιου είδους συμφέρον. Να πήγαινε η ΕΟΚ να έκανε Έλληνα τον Μάικ Τζέιμς. Στο κάτω-κάτω κι αυτός έμεινε στην Ελλάδα περίπου όσο καιρό ήταν και ο Ουόκαπ στη χώρα μας όταν πήρε το διαβατήριο.
Σε μια εποχή που έχουμε έναν άνθρωπο με το μεράκι και τη νοοτροπία που περνά ο Βασίλης Σπανούλης στην Εθνική ομάδα, σε μια εποχή που έχουμε τον Γιάννη Αντετοκούνμπο, μοιάζει να… πυροβολούμε τα πόδια μας με μια επιλογή μπασκετικών χαρακτηριστικών όπως αυτά του Τόμας Ουόκαπ. Χωρίς να ευθύνεται ο ίδιος σε κάτι. Η ευθύνη είναι της ΕΟΚ.
Μετά όμως μην βγάζουμε στη… σέντρα τον Λαρεντζάκη επειδή πήρε κρίσιμα σουτ. Μην στοχοποιούμε τον Καλάθη που μαζί με τον Ουόκαπ προφανώς δεν αποτελούν μεγάλες απειλές για καμία άμυνα σε επίπεδο σκοραρίσματος.
Η Εθνική Ελλάδος έχει ξανά χαρακτήρα, φανερώνει τα στοιχεία που αποτελούσαν σφραγίδα κάποτε, υπάρχει ο Γιάννης να κάνει τα πάντα ευκολότερα. Όμως λείπει αυτό το κάτι που πραγματικά θα μετέτρεπε την Εθνική σε φόβο για όλους. Αυτό το ταλέντο στο σκοράρισμα, με το σουτ, που θα μας έκανε να έχουμε νικήσει τον Καναδά.
Κρίμα κι άδικο για τον κόουτς, για τον Γιάννη, για την προσπάθεια των υπόλοιπων παιδιών, για τον ίδιο τον Ουόκαπ που ιδρώνει για τη φανέλα που φορά και τα ακούει. Για την πολιτική της ΕΟΚ και τις ανάγκες ενός συλλόγου όλα αυτά. Πριν ένα χρόνο με τις τόσες απουσίες στο Μουντομπάσκετ, δεν φάνηκε σε τέτοιο βαθμό. Τώρα, με τον Σπανούλη και τον Γιάννη να είναι εκεί, με τη δυναμική που υπάρχει, το πράγμα… φωνάζει. Απλά τα μικροσυμφέροντα του μπάσκετ λειτουργούν σαν ωτοασπίδες για αυτούς που πρέπει.
Ελπίζουμε στα επόμενα ματς ο Ουόκαπ και συνολικά η Εθνική ομάδα να κάνουν τα παιχνίδια της ζωής τους! Ακόμη κι αυτό αν συμβεί όμως, θα παραμένει αυτό το τι θα συνέβαινε αν είχε γίνει η σωστή επιλογή νατουραλιζέ. Αν χρειαζόταν ας πληρωνόταν κιόλας. Ποιος θα ζητούσε περισσότερα απ’ τα λεφτά που κόστισε η ιστορία με τον κλιματισμό στο ΣΕΦ για παράδειγμα;
