Ορίστε μερικές ιδέες: να εκκινεί από τα πιτ τρεις γύρους αφότου έχει αρχίσει το εκάστοτε grand prix.
Να του δώσουν μια Άστον Μάρτιν, να δούμε λίγο κάτι.
Να μην τον πάρει η ομάδα μαζί της στους επόμενους αγώνες, αφήνοντάς τον να γίνει ο Ιταλός Μακόλεϊ Κάλκιν. Ούτως ή άλλως, μικρός είναι ακόμη. Ας ζήσει στα 20 του το «Μόνος στο σπίτι».
Σε οποιαδήποτε άλλη περίπτωση ο Κίμι Αντονέλι με τον πύραυλο της Μερσέντες στα χέρια του απλά... δε χάνει.
Τρανή απόδειξη τα όσα εκτός μηχανοκίνητης- ή έστω στοιχειώδους- λογικής έγιναν σήμερα στη Μόντσα.
🇮🇹 DAL FONDO DELLA GRIGLIA ALLA P1 🤯
— Mercedes-AMG PETRONAS F1 Team (@MercedesAMGF1) September 6, 2026
Le parole non rendono giustizia a questa cosa.
MONZA, QUESTA È PER TE 🏆🔥
🇬🇧 FROM THE BACK OF THE GRID TO P1 🤯
Words don’t do this one justice. 🇮🇹
MONZA, THIS IS FOR YOU 🏆🔥 pic.twitter.com/CLME4AA8gy
Ο πρωταθλητής του 2026 (ναι, μην απορείτε: ερχόμαστε από το μέλλον...) πήγε στον Ναό της Ταχύτητας με στόχο να μειώσει όσο το δυνατόν περισσότερο την αναμενόμενη χασούρα. Λογικό: μετά τις αλλαγές που έκανε στο μονοθέσιό του ο πιτσιρικάς θα εκκινούσε στην ουρά του γκριντ.
Επομένως, ήταν η μεγάλη ευκαιρία του Ράσελ (ή του Χάμιλτχαχααχαχ, οκ οκ, λέμε και καμιά μαλ...ζομάρα να περάσει η ώρα) να ψαλιδίσει τη διαφορά και ν' αναπτερωθεί το ηθικό του.
Ναι, Τζορτζ, μη φας, έχουμε Κιμόσουπα: ο Αντονέλι- επωφελούμενος, φυσικά, της σφοδρής σύγκρουσης και εγκατάλειψης του Λεκλέρκ- κάνοντας έναν αγώνα που θα μείνει στην ιστορία όχι απλά δεν έχασε βαθμούς σε σχέση με τους ανταγωνιστές του, αλλά αύξησε κι άλλο το προβάδισμά του.
Ένα αποτέλεσμα που, προφανώς, σημαίνει ένα και μόνο πράγμα για τους υπόλοιπους: τετέλεσται. Φινίτο (για να μείνουμε και σε ιταλικό πνεύμα). Αριβερντέτσι. Φελάκια.
Πίσω από τον μελλοντικό κάτοχο του στέμματος τερμάτισε ο... δύσμοιρος Τζορτζ Ράσελ. Ο Βρετανός πάλεψε με νύχια και με δόντια (ιδίως στο φινάλε, εκεί που αρνείτο να δώσει τη θέση στον team-mate του) μπας και δει πρώτος την καρό σημαία και η αλήθεια είναι πως κάτι είδε: τα ραδίκια ανάποδα- σε ό,τι έχει να κάνει με τις ελπίδες του για το πρωτάθλημα, τουλάχιστον.
To βάθρο συμλπήρωσε ο Φερστάπεν. Μετά το παιδαριώδες λάθος του στην Ολλανδία ο Μαξ υπενθύμισε σε όλους τι πιλότος είναι, καθώς με την σαφώς υποδεέστερη Ρεντ Μπουλ έφτασε έως και στο P1, να οδηγεί τον αγώνα. Εν τέλει τερμάτισε στην πολύ πιο «λογική» 3η θέση, που μάλλον είναι κομματάκι τιμητική για τη φετινή δυναμική των Ταύρων.
Nόρις, Πιάστρι (μίνι θαύμα το ότι τερμάτισαν και οι δύο ΜακΛάρεν μετά τις... ενδοπορτοκαλί μάχες που είχαν στους τελευταίους γύρους), Χάμιλτον (ασχολίαστη γι' αλλη μια φορά η τακτική της Φεράρι να μην του αλλάξει λάστιχα και να του καταστρέψει τον αγώνα...), Γκασλί (μέχρι εκεί μπορούσε ο χθεσινός poleman), Λίντμπλαντ, Κολαπίντο, Τσουνόντα (Γιούκι-Γιούκι-οοοο τι έκανε) συμπλήρωσαν τη βαθμολογούμενη 10άδα ενός αδιανόητου grand prix.
Κάπως έτσι, και παρά το γεγονός πως έχουμε ακόμα (τουλάχιστον) 10 αγώνες μέχρι την ολοκλήρωση του 2026, μπορούμε να πούμε με σχετική ασφάλεια πως ο Κίμι Αντονέλι δε γίνεται να χάσει αυτόν τον τίτλο.
Εντάξει, το ξέρουμε: είμαστε υπερβολικοί. Υπάρχει τρόπος να το χάσει.
Μπορεί, για παράδειγμα, να εκκινεί 3 γύρους αφότου σβήσουν τα κόκκινα φώτα στα υπόλοιπα GP.
Ή να τον βάλουν στο κόκπιτ της Άστον Μάρτιν.
Ή να μείνει, ας πούμε, «Μόνος στο σπίτι».
Τι, όχι;
