Δεν υπάρχει τμήμα του Ερασιτέχνη Παναθηναϊκού, που να μην έχει χαμηλότερο μπάτζετ απ’ του Ολυμπιακού. Το βόλεϊ ανδρών είναι αυτό που δικαίως προκαλεί πλέον… εφιάλτες στον αιώνιο αντίπαλο των Πράσινων. Ειδικά τη φετινή σεζόν, ούτε καν τιμητική ήττα δεν έχει κατορθώσει η ομάδα του Πειραιά.
Τρεις «καθαρές» νίκες. Με 3-1, 1-3 και 3-0. Με 9 βαθμούς έναντι 0. Με +26 πόντους στο τελευταίο ματς που αποτελεί τη μεγαλύτερη συντριβή στην ιστορία του Ολυμπιακού από τον Παναθηναϊκό από το 1998 που καθιερώθηκε το νέο σύστημα καταμέτρησης πόντων.
Όλα αυτά δεν προήλθαν απ’ τα λεφτά που σπαταλήθηκαν. Δε χρειάστηκε να ξοδέψει το Τριφύλλι διπλά και τριπλά απ’ τον αντίπαλό του. Ίσα-ίσα που το πέτυχε με χαμηλότερο ποσό διαθέσιμο για το «χτίσιμο» της ομάδας. Για τον Παναθηναϊκό ήταν υπέρβαση να φτάσει κοντά στα 500 χιλιάρικα με μοναδικά στηρίγματα τον κόσμο του και δύο τρία πορτοφόλια, για τον Ολυμπιακό ήταν μια «ταπεινή» χρονιά τα 800Κ που ξεκίνησε τη σεζόν, με δυνατότητα να φτάσει ακόμα παραπάνω όταν στο τέλος πρόσθεσε Ιταλό προπονητή και νέο διαγώνιο από το τουρκικό πρωτάθλημα.
Σε μια εποχή άκρατου επαγγελματισμού, ο Παναθηναϊκός στο βόλεϊ ανδρών συνεχίζει και είναι ένα από τα τελευταία προπύργια ομάδας που «μυρίζει» ρομαντισμό. Ένα πακέτο στοιχείων που ενώνει την καρδιά με το μυαλό και έσχατο είναι η τσέπη. Ενώνει την αγάπη για το σύλλογο, με τον επαγγελματικό και την τεχνογνωσία. Δεν έρχονται μόνα τους όλα αυτά. Τα φέρνουν οι άνθρωποι.
Αυτό το κράμα ανθρώπων με γνώση και λατρεία προς το Τριφύλλι, είναι δύσκολο να το πετύχει κανείς. Ο Παναθηναϊκός το έκανε. Γι’ αυτό κι έχει την τύχη να καρπώνεται στο μάξιμουμ την επιβράβευση των κόπων και των εξόδων. Χρήματα που άλλη ομάδα δε θα μπορούσε να την οδηγεί σε ανάλογα επίπεδα. Ειδικά τον Ολυμπιακό που ξοδεύει ξένοιαστα.
Σωτήρης Πανταλέων. Δημήτρης Ανδρεόπουλος. Ρούλης Αγραπιδάκης. Χωρίς να είναι αυστηρή η σειρά ή η ιεραρχία. Είναι όμως η ενότητα. Άνθρωποι που είναι μια γροθιά. Μετατρέποντας το τμήμα σε αυτό που έπρεπε να είναι όλος ο σύλλογος. Ενιαίο κι αδιαίρετο. Με τη διοίκηση, τον κόσμο, τους αθλητές. Τρία πρόσωπα που καθορίζουν την πορεία.
Έχοντας την ενότητα, χρειάζεται πάντα και η τεχνογνωσία. Άνθρωποι επί σειρά ετών στο βόλεϊ. Ξέρουν πως να «χτίσουν». Ξέρουν πως να κρατήσουν κάτι καλό. Να ενισχύσουν το κομμάτι που χρειάζεται. Με τον τρόπο που χρειάζεται.
Το διαθέσιμο μπάτζετ το εκμεταλλεύονται στο έπακρο. Ούτε ευρώ δεν πηγαίνει χαμένο. Γιατί πρώτα και πάνω απ’ όλα «πονάνε» τον Παναθηναϊκό. Έχουν βιώσει τις άσχημες μέρες. Γι’ αυτό και αναγνωρίζουν, εκτιμούν κάθε παροχή που υπάρχει. Όσο αυτονόητη κι αν φαντάζει αυτή.
Τεχνογνωσία μεν, χωρίς να είναι ψυχροί τεχνοκράτες. Χωρίς να είναι καριερίστες με την απόλυτη έννοια του όρου. Πρώτα είναι Παναθηναϊκοί. Πρώτα τους ενδιαφέρει το καλό του Τριφυλλιού και μετά η δική τους ανάδειξη μέσω της δουλειάς.
Προφανώς και το μπάτζετ παίζει ρόλο. Σκεφτείτε τι θα συνέβαινε αν ο Πανταλέων είχε έναν Παναθηναϊκό που θα του έλεγε ανά πάσα στιγμή «πάρε 100.000 ευρώ να φέρεις έναν παικταρά». Ένα ανάλογο ποσό να το διαθέσει μαζί με τον προπονητή, βασιζόμενοι στην τεχνογνωσία τους.
Ο Ολυμπιακός έχει μεγαλύτερη άνεση. Έχει οικονομική ευχέρεια όπως αποδείχθηκε. Δεν διαθέτει όμως την τεχνογνωσία και κυρίως την «καψούρα» προς τον σύλλογο, προς το τμήμα, από τους ανθρώπους που εργάζονται γι’ αυτό.
Στελέχη ικανότατα. Στελέχη «αρρωστάκια» με τον Παναθηναϊκό. Που έχουν ήδη διασπείρει αυτή την αγάπη για το Τριφύλλι σε όλη την ομάδα. Ο Χαράλαμπος Ανδρεόπουλος δεν γινόταν να μην λατρεύει τον Παναθηναϊκό. Αλλά την λατρεία τη συναντάμε ακόμη και σε ξένους. Όπως ο Ρανγκέλ. Που προφανώς δε γεννήθηκε και δε μεγάλωσε στο Γκύζη. Ο Πρωτοψάλτης με το Παναθηναϊκό DNA που έχει πάρει από το χέρι το τριφύλλι και το οδηγεί στη γη της επαγγελίας.
Ναι, τίποτα από τα παραπάνω δεν εξασφαλίζει πρωταθλήματα. Στον αθλητισμό όλα είναι ρευστά. Η αγάπη όμως, εξασφαλίζει μια θέση στον πρωταθλητισμό και στην αιωνιότητα. Ένα πολύ μικρό περιστατικό ίσως περιγράφει πιο ανάγλυφα όλη την παραπάνω κατάσταση.
Το βράδυ της Δευτέρας όταν τα φώτα είχαν σβήσει, σε ένα γραφείο μικρότερο από 10 τετραγωνικά στο κλειστό του Αγίου Θωμά είχαν συγκεντρωθεί ο Ανδρεόπουλος, ο Πανταλέων, ο Ρούλης, ο πρόεδρος του Παναθηναϊκού, Τάκης Μαλακατές, ο Καραμαρούδης και άλλοι... Οι τελευταίοι δημοσιογράφοι που ολοκλήρωναν τα ρεπορτάζ τους, μάζευαν τα laptop τους και φεύγοντας από το γήπεδο, ακριβώς δίπλα από την έξοδο, άκουσαν ξαφνικά ένα τραγούδι μέσα από το μικρό γραφειάκι να σπάει την εκκωφαντική ησυχία: «Σύλλογος μεγάλος, δεν υπάρχει άλλος»...
