Η εικόνα του δεύτερου αγώνα ανάμεσα σε Παναθηναϊκό και Πουατιέ δεν άφησε πολλά ερωτήματα. Η γαλλική ομάδα είχε αυτό που θέλει κάθε προπονητής, την ουσία. Το έργο του Παναθηναϊκού ήταν εξαρχής δύσκολο και απαιτητικό κάτι που γιγαντώθηκε όταν η γαλλική ομάδα πήρε το πρώτο σετ.
Η αλήθεια είναι πως ο Παναθηναϊκός είχε καλό ρυθμό στο ξεκίνημα του αγώνα και προηγήθηκε με +3 σε ένα κομβικό σημείο, λίγο πριν τους 20 πόντους. Αυτό έμοιαζε κάπως πλασματικό, όμως, γιατί η Πουατιέ είχε ένα πολύ σημαντικό στοιχείο. Η γαλλική ομάδα έμοιαζε σχεδόν άτρωτη σε πολλές στιγμές και φαινόταν ότι δεν υπάρχει τρόπος ώστε η μπάλα να προσγειωθεί στην πλευρά της.
Μπορεί οι παίκτες του Δημήτρη Ανδρεόπουλου να μην είχαν άσχημη υποδοχή αλλά πληγώθηκαν κυρίως από την επίθεσή τους και δευτερευόντως από το μπλοκ, ή πιο σωστά από την απουσία του μπλοκ τους. Σε μεγάλο βαθμό αυτό έχει να κάνει με το παιχνίδι του Σπίριτο. Ο Ιταλός πασαδόρος σε πολλές συνεχόμενες κρίσιμες επιθέσεις του πρώτου σετ επέμεινε να παίζει με τον Ανδρεόπουλο. Ο ακραίος του Παναθηναϊκού σε εκείνο το χρονικό σημείο είχε κολλήσει, το αντίπαλο μπλοκ είχε βρει τρόπο να τον αντιμετωπίσει αλλά ο Σπίριτο του έδωσε αλλεπάλληλες σερί επιθέσεις που μετέτρεψαν, εν τέλει, το 18-15 σε 22-25. Σε μια συνθήκη σαν αυτή αφενός η ομάδα πληγώνεται και αφετέρου προσθέτει επιπλέον βάρος στον Ανδρεόπουλο που αδυνατεί να δώσει λύσεις.
Σε ένα παιχνίδι σαν αυτό ήταν σημαντικό για τον Παναθηναϊκό να πάρει το κάτι παραπάνω και από τους ξένους που περιμένουν τα ευρωπαϊκά ματς ώστε να αξιοποιηθούν. Εδώ ήταν που ο Σαβόφσκι μπορούσε να γίνει ο x factor καθώς οι προσδοκίες ήταν υψηλές. Ο κεντρικός του Παναθηναϊκού δεν κατάφερε να κάνει τη διαφορά αφού ούτε στο μπλοκ βρήκε ρυθμό αλλά ούτε από τα σερβίς του πρόσθεσε πίεση.
Το μπλοκ βέβαια ήταν κάτι που συνολικά πλήγωσε τον Παναθηναϊκό. Σε μια αναμέτρηση όπου κάθε πόντος έρχεται με ιδρώτα, ηρωικές άμυνες και μεγάλο κόπο η Πουατιέ κατάφερνε να βρει εύκολες λύσεις με καλές επιθέσεις ή και με κυρίαρχα μπλοκ. Το «πράσινο» μπλοκ ωστόσο έμοιαζε να μην προβλημάτιζε σχεδόν καθόλου την απέναντι πλευρά. Όταν στην αλυσίδα σέρβις-μπλοκ-άμυνα κάτι από αυτά απουσιάζει τότε όλα μπορούν να πάνω στραβά και αυτό έγινε.
Ο κάπως… αντιτουριστικός πασαδόρος της Πουατιέ, ο Σαμπουασάν, διάβασε όλες τις αδυναμίες των πρασίνων. Αυτό ήταν σχεδόν η μισή δουλειά καθώς η Πουατιέ περνούσε την μπάλα σωστά και αποτελεσματικά με κάθε τρόπο. Αυτό δεν προσθέτει μόνο πόντους και προβάδισμα αλλά φθείρει και την ψυχολογία αφού οι παίκτες του Ανδρεόπουλου από ένα σημείο και μετά έδειχναν να μην μπορούν να πιστέψουν ότι έχουν απαντήσεις.
Η Πουατιέ είναι μια καλή ομάδα αλλά κόντρα στον Παναθηναϊκό έμοιαζε δύο κλάσεις υψηλότερη από το πραγματικό της μέγεθος. Αν κάτι, όπως έχουμε σημειώσει πολλές φορές φέτος, είναι το δυνατό χαρτί των πρασίνων είναι το βάθος στο ρόστερ αυτό δεν αξιοποιήθηκε κόντρα στην Πουατιέ. Αυτό τους έκανε προβλέψιμους και μονοδιάστατους. Και όλα αυτά ήρθαν στη χρονική στιγμή της σεζόν όπου ο κόουτς Ανδρεόπουλος βλέπει την ομάδα του να κάνει κάμψη και να αναζητά την ανάκαμψη. Ενδεχομένως ο Παναθηναϊκός να άξιζε καλύτερη μοίρα στο φετινό CEV Cup αλλά τη μοίρα κάθε ομάδα τη φτιάχνει μόνη της. Και αυτό που έχει να κάνει τώρα είναι να διεκδικήσει τους εγχώριους τίτλους που ακολουθούν αλλάζοντας την εικόνα του.
