Η στιγμή ήταν, λίγο μετά το μέσο του δεύτερου ημιχρόνου. Στο τερέν, δεν συμβαίνει κάτι το ιδιαίτερο. Απλώς, περνά η ώρα. Επιπλέον ο Ολυμπιακός αυτό, σιγά-σιγά βγάζει τη διάθεση να το...βοηθήσει. Αρχίζει να ροκανίζει. Ο Τζολάκης. Ο Ροντινέι, που πήρε και κίτρινη κάρτα επειδή χρονοτριβούσε προτού εκτελέσει ένα φάουλ. Το μηδέν-ένα, έμοιαζε ασφαλές. Σίγουρα, βάσει ροής, απείραχτο.
Ο Νίκολιτς τρώγεται. Ηδη έχει αποσύρει τον Περέιρα εσπευσμένα, εν συνεχεία τον Ζίνι και τον Πινέδα. Εφερε τον Βάργκα, για καλύτερα σπασίματα της μπάλας με το κεφάλι. Κράτησε μέσα, τον Γιόβιτς. Αλλάζει και ξαναλλάζει τους πλάγιους. Επιστρατεύει τον Ζοάο Μάριο, ίσως στην προσμονή για άλλο ένα μπακ-του-μπακ κόλπο μετά το γκολ του τίτλου με τον Παναθηναϊκό.
Ο Σέρβος βέβαια, κατά βάθος ξέρει ότι η υπόθεση δεν έχει να κάνει με πρόσωπα, θέσεις, σχηματισμό. Δεν έχει να κάνει, καν με την απόδοση των ποδοσφαιριστών. Ολα είναι, στο πλαίσιο της σκέψης τους. Μέσα σε εκείνο το παραλληλόγραμμο, από το οποίο το μυαλό δεν κάνει να βγαίνει. Οι παίκτες του την Κυριακή το βράδι, είναι σχολιαρόπαιδα την τελευταία ημέρα της χρονιάς. Αδημονούν, όχι να μελετήσουν. Αδημονούν, να παίξουν μπουγέλα. Να παρτάρουν. Ενόσω οι άλλοι, ακόμη έχουν δουλειά. Και την κάνουν, όσο καλύτερα μπορούν.
Με το μυαλό έξω από το παραλληλόγραμμο, οι μπάλες αντί να πάνε στον συμπαίκτη, κάνουν το δικό τους. Κάπως πηγαίνουν στην πινακίδα ή, ακόμη χειρότερα, στον αντίπαλο. Ο Πινέδα, το βαρόμετρο, σε 65 λεπτά πρόλαβε και σώρευσε όσα εύκολα λάθη (δεν) είχε κάνει στα προηγούμενα 31 ματς του πρωταθλήματος. Στο μεταξύ ο Ροντινέι, με την πλήρη συναίσθηση ότι πρώτα έπρεπε να τελειώσει τη δουλειά, άλλη μία φορά έδειξε...στον Ελ Κααμπί πώς γίνεται.
Δεν είναι απλό. Με την πρίζα τραβηγμένη, η πρωταθλήτρια Ευρώπης Παρί Σεν-Ζερμέν ηττήθηκε από τη νεόκοπη γειτόνισσα Παρί. Πριν δύο εβδομάδες, είχε φέρει ισοπαλία με τη Λοριάν. Η Μπάγερν έσωσε στο Μόναχο ένα 3-3 με την υποβιβασθείσα Χάιντενχαϊμ, με γκολ στο 90'+10'. Η Μπαρσελόνα ηττήθηκε στην έδρα της Ντεπορτίβο Αλαβές. Η Ιντερ έφερε ισοπαλία με την πεσμένη Βερόνα. Κάποτε ο Ολυμπιακός στο Νέο Φάληρο, έκανε φιέστα με...μηδέν-δύο από τη Βέροια!
Απλό ή όχι, ο κόουτς δεν ησύχαζε. Σε άλλη μία μπάλα που έφυγε στον βρόντο, επί τόπου πατάει τη φωνή στον Ρότα. Ενα κλασικό, αν διάβασα τα χείλη σωστά, χάιντε μπρε! Σαν να είχε σημασία, το αποτέλεσμα. Ενα λεπτό αργότερα, σε μία "δεύτερη μπάλα" κοντά στην κόκκινη περιοχή, ο Ρότα κάνει το κλέψιμο στον Ορτέγα. Ο Κοϊτά ισοφάρισε. Είχε σημασία, εν τέλει.
Όχι ο βαθμός. Ο βαθμός δεν άλλαξε κάτι. Εχει σημασία, η εμπέδωση του τρόπου που αρμόζει για να σκέπτονται. Οταν "το βάσανο τελείωσε" που είπε κι ο Στρακόσα μετά τη νίκη με τον Παναθηναϊκό, ο Νίκολιτς ήθελε να δει τη συμπεριφορά εν συνεχεία. Με τον ΠΑΟΚ. Με τον Ολυμπιακό.
Αποδείχθηκε ότι ο προπονητής ήξερε, πέρα από το τι ήθελε να δει, πώς να προκαλέσει αυτό που ήθελε να δει. Σημασία, ανεκτίμητη.
