Η παρουσία της ΑΕΚ στον τελικό του Κυπέλλου μπορεί να συνοδεύτηκε από ήττα αλλά ήταν σίγουρα κάτι θετικό για μια ομάδα που ταλαιπωρήθηκε για πολλά χρόνια, απουσίαζε από διεκδίκηση τίτλων αλλά μέσα σε μία διετία έχει μία κατάκτηση τροπαίου και μία συμμετοχή σε τελικό. Βέβαια, η παρουσία απλά και μόνο δεν φέρνει την ίδια ικανοποίηση πόσω μάλλον όταν στο ξεκίνημα της σεζόν η διοργάνωση αυτή ήταν ένας από τους βασικούς στόχους της ΑΕΚ.
Όταν σε μια ομάδα αλλάζουν τα τρία βασικά της γρανάζια, όμως, είναι αναμενόμενο να υπάρχει αστάθεια και έλλειψη ρυθμού. Σαφώς και η τριάδα Καλντερόν, Πάσκοβα, Νικόλοβα δεν έκανε τη διαφορά και για το λόγο αυτό αντικαταστάθηκαν αλλά όταν οι δύο ακραίες και η διαγώνια που θα είχε το ρόλο της βασικού πρέπει να αλλάξουν τότε χρειάζεται αρκετός χρόνος ώστε να ξαναπατήσει γερά στα πόδια το σύνολο. Όλο το στήσιμο της ΑΕΚ κατά την προετοιμασία χρειάστηκε να αναπροσαρμοστεί στα μέσα της σεζόν και παράλληλα να έρθουν και αποτελέσματα για να κρατήσουν την ομάδα τις πρώτες θέσεις.
Αν εξαιρέσουμε το παιχνίδι κόντρα στον Παναθηναϊκό στον πρώτο γύρο, όπου η ΑΕΚ πήρε μια εμφατική νίκη, η ομάδα του Οτσάλ έχασε όλα τα ντέρμπι, δύο φορές από τον Ολυμπιακό στο πρωτάθλημα, έχασε από τον Παναθηναϊκό στο Μετς, από τον ΠΑΟΚ στη Θεσσαλονίκη αλλά και από τη Θέτιδα στη Βούλα ενώ μέσα σε όλα αυτά έχασε βαθμό από Μαρκόπουλο και Απολλώνιο. Παρόλα αυτά βρίσκεται στην τριάδα του πρωταθλήματος και ήταν φιναλίστ του Κυπέλλου. Ακόμα και αν έχασε σχεδόν όλα τα παιχνίδια που θα την έκαναν πρωταγωνίστρια του πρωταθλήματος εξακολουθεί να κοιτάζει με φιλοδοξία το πρωτάθλημα.
Ο βασικός παράγοντας που κάνει την ΑΕΚ ομάδα που δεν μπορεί κανείς να υποτιμάει είναι η Τσάριτς. Η προσθήκη της στη θέση της διαγώνιας έδωσε δυναμική στην ομάδα του Οτσάλ και μία παίκτρια που έχει διάρκεια στο παιχνίδι της και ικανότητα να παίρνει επιθέσεις για όσο χρειαστεί. Σαφώς και η παρουσία της Μπλάνκο δίνει δυναμική πάνω στο φιλέ αλλά ο ρόλος της Τσάριτς είναι καθοριστικός και αυτό φάνηκε με το «καλημέρα» όταν πρωτοεμφανίστηκε στο παιχνίδι κόντρα στον Παναθηναϊκό. Η ΑΕΚ πλήρωσε ότι στο πρώτο μισό της σεζόν δεν είναι αυτή την πολυτέλεια στη θέση της διαγώνιας.
Όσο, όμως, η υποδοχή της Ένωσης παραμένει του ύψους και του βάθους τόσο η ομάδα θα παραμένει σε αυτό το μοτίβο. Η Κωνσταντινίδου ως πασαδόρος και η Τσάριτς ως διαγώνια δεν μπορούν να μακιγιάρουν πλήρως τα λάθη της υποδοχής ακόμα και αν έχουν αρκετή ποιότητα. Είναι ξεκάθαρα βελτιωμένη η ομάδα με την Τσίρκοβιτς και την Σολέ ως ακραίες μαζί με τη Στράντζαλη από ότι ήταν η Καλντερόν με την Πάσκοβα αλλά αυτό δε σημαίνει ότι λύθηκαν όλα τα προβλήματα. Η Τσίρκοβιτς βγάζει σημάδια κόπωσης όταν δέχεται μεγάλη πίεση από το αντίπαλο σερβίς και αυτό συχνά τη βγάζει από το ρυθμό της. Η Σολέ, από την άλλη, φαίνεται ως backup της Σέρβας ή της Στράντζαλη καθώς δεν έχει την ίδια ικανότητα με αυτές επιθετικά.
Ουσιαστικά η ΑΕΚ έχει μονάδες με ικανότητα αλλά και αθλήτριες με εμφανείς αδυναμίες κάτι που την κάνει απρόβλεπτη και ασταθή. Σίγουρα δεν μπορεί κανείς να την υποτιμήσει καθώς στα πλέι οφ ενδεχομένως να προβληματίσει αρκετά τον Παναθηναϊκό ή τον ΑΟ Θήρας αν βρεθούν στον ίδιο δρόμο. Ταυτόχρονα, όμως, δε φαίνεται και ομάδα που μπορεί να μπει στο παιχνίδι με τη βεβαιότητα ότι θα κάνει ζημιές όταν θα παίξει με έναν ανώτερο αντίπαλο ή με μειονέκτημα έδρας. Στον τελικό Κυπέλλου φάνηκε ακριβώς αυτό, ότι μπορεί να δείξει καλό πρόσωπο αλλά για ένα μέρος του παιχνιδιού και όχι από την αρχή ως το τέλος. Και αυτό είναι κάτι που δε διορθώνεται εύκολα όταν έχει φτάσει Μάρτιος και τα πλέι οφ πλησιάζουν.
