Όμως δεν τα παρατάω.
Ξεχνώ γιατί.
Μοιάζει σαν χθες. Μα έχουν περάσει μυριάδες, θαρρείς, χρόνια. Ο πανηγυρισμός στο μπροστά ρύγχος της Ρενό: πότε ένα πουλί, άλλοτε ένας γορίλας, την τρίτη φορά ένας λαγός. Τα χέρια ανοιχτά, το πόδι υψωμένο μπροστά.
Θρίαμβος.
Ο ίδιος, πιτσιρικάς ακόμη, είχε καταφέρει κάτι που- ειδικά στα μέσα της δεκαετίας των 00s- έμοιαζε εξίσου πιθανό με το να περάσει από μπροστά σου φορώντας μόνο ένα φύλλο συκής η Πάμελα Άντερσον, κι αντί να της πεις κάτι για το (στ)ήθος της, εσύ να τη ρωτήσεις αν στο ζήτημα της Ελευθερίας και της Πολιτικής Δράσης ήταν με το μέρος του Καμύ ή του Σαρτρ: έριξε στο καναβάτσο τον κορυφαίο πιλότο όλων των εποχών.
Ο Μίκαελ Σουμάχερ προερχόταν από 5 σερί τίτλους με τη Φεράρι (2000-2004) και έψαχνε τον 8ο προσωπικό του τίτλο, όμως τόσο το 2004 όσο και το 2005 βρήκε σε μηχανοκίνητο τοίχο.
Ο Φερνάντο Αλόνσο έγραψε με έμβιο μελάνι το όνομά του στα βιβλία της ιστορίας παίρνοντας back-to-back πρωταθλήματα που έμοιαζαν καμωμένα από ατόφιο χρυσάφι, που πριν είχε βουτηχτεί σε μια πισίνα με τηλαυγή διαμάντια.
Έκτοτε, τα χρόνια- συνεχίζοντας τη ματαιόδοξη πορεία τους στο διηνεκές- πέρασαν. Η ΜακΛάρεν το 2007 δεν του φέρθηκε όπως ο ίδιος θα περίμενε, η επιστροφή στη Ρενό δεν ήταν τίποτα παραπάνω από μία λύση ανάγκης, η Φεράρι έμοιαζε ο ιδανικός προορισμός για να φτάσει ξανά στη Γη της Επαγγελίας όμως ο Βιτάλι Πετρόφ στο Άμπου Ντάμπι το 2010 μετατράπηκε σε απροσπέλαστο τείχος καμωμένο από σάρκα και οστά, η δεύτερη θητεία στην ΜακΛάρεν έφερε τα “GP2 Engine!”, ακολούθησε μια τετράτροχη ζωή μακριά από την F1, άλλο ένα comeback στην Κορωνίδα, λιγότερο ανταγωνιστικά μονοθέσια, ένας ατέρμονος αγώνας ενός σπάνιου πιλότου απέναντι στην ανυποληψία.
Οι σεζόν μακριά από τις νίκες άρχισαν να στοιβάζονται επικίνδυνα. Το πολυπόθητο τρίτο πρωτάθλημα όχι απλά δεν ήρθε, όμως οι όποιες συζητήσεις για να μπει εκ νέου στο κόκπιτ ενός κορυφαίου μονοθεσίου (Μερσέντες, Ρεντ Μπουλ) πέθαιναν εν τη γενέσει τους.
Μα γιατί να βάλει κανείς δίπλα στον Χάμιλτον ή τον Φερστάπεν τον Νάντο; Γιατί να ρισκάρεις να δυσαρεστήσεις το νο1 σου ρίχνοντας στην άλλη πλευρά του γκαράζ κάποιον που θα μπορούσε δεδομένα να τους κοιτάξει στα μάτια; Χίλιες φορές «αόμματος», παρά αυτό.
Έπειτα, η Άστον Μάρτιν: λεφτά με το τσουβάλι, ένα εργοστάσιο με δίψα για πρωταθλητισμό, ένας team-mate προϊόν του άκρατου νεποτισμού, ύστερα κάποια βάθρα, δεύτερες θέσεις, μια σπίθα εν είδει τρεμάμενης φωτιάς.
Λες;
Δεν λες. Το 2023 και τα 8 πόντιουμ αποδείχθηκαν μια παρένθεση στη μακρά διαδικασία της αποσύνθεσης ενός μύθου που στα πρώτα του βήματα φαινόταν πως θα διογκώνεται σε κάθε του βήμα.
Ο Ισπανός- μπορούμε, πια, να το πούμε με βεβαιότητα μια 20ετία μετά- πλήρωσε τις αδιανόητα άστοχες επιλογές στην καριέρα του και ο δείκτης έχει μείνει κολλημένος στο δύο. Δύο παγκόσμιοι τίτλοι μόλις, κι ας μετράνε για τέσσερις επειδή τους πήρε απέναντι στον Μίκαελ. Μόνο που…
Μόνο που αν βγάλουμε το γύρω-γύρω και μείνουμε στην στείρα οδηγική ικανότητα, ο Φερνάντο Αλόνσο είναι ένα ανεπανάληπτο θαύμα, από αυτά που συναντά κανείς μία φορά στη ζωή του.
Σε μία αγωνιστική ηλικία που θα έπρεπε είτε να έχει αποσυρθεί από καιρό είτε να έχει χάσει μεγάλο μέρος της ταχύτητάς του, ο Νάντο όχι απλά κυριαρχεί έναντι του εκάστοτε team-mate του, αλλά κραυγάζει, σαν πίνακας φιλοτεχνημένος από τον Μουνκ, πως είναι εδώ.
Στα 45 του, ναι. Του χρόνου, αρνούμενος να πει «αντίο», στα 46. Ένας «υπέργηρος» πιλότος που δεν έχει χάσει τίποτα από την ανυπέρβλητη ικανότητά του.
Και τώρα, οι προσευχές όλων στρέφονται στον «Μάγο της Αεροδυναμικής»: ο Άντριαν Νιούι πήγε στην Άστον Μάρτιν πέρυσι με στόχο να τη φέρει στην κορυφογραμμή του σπορ. Ζήτησε, όμως, μία διετία για να τραβήξει τον άσο από το μανίκι.
Το 2026 το πράσινο μονοθέσιο είναι πιο αργό κι από τρίκυκλο που έχει σκασμένη την μπροστά ρόδα και του έχουν βάλει οινόπνευμα στο ρεζερβουάρ αντί για βενζίνη.
Η μία χρονιά έφυγε.
Απομένει η δεύτερη.
Ο Ισπανός συνεχίζει, πεισματικά, να φοράει το κράνος και τα γάντια του.
Πολλοί άνθρωποι- η Ντόροθι Πάρκερ το γνωρίζει καλά- αρνούνται να τα παρατήσουν. Αλλά το κάνουν από συνήθεια, έχοντας ξεχάσει το γιατί.
Ο Αλόνσο, σε αντίθεση με όλους τους άλλους, δεν τα παρατά γιατί θυμάται.
Θυμάται και ελπίζει.
Λάθος: θυμάται και ελπίζουμε.
