Δεν είμαι ειδικός στο τένις. Να το πούμε από την αρχή αυτό. Δεν είμαι από αυτούς που… τα ξέρουν όλα και δεν το παίζω προπονητής του Στέφανου από τον καναπέ. Αλλά βλέπω τένις. Όταν μπορώ, κάθομαι και το βλέπω, από τότε που ο Μάκενρο (Μποργκ δεν πρόλαβα, μόνο άκουγα γι’ αυτά που έχασα) έσπαγε τη ρακέτα για πλάκα και φώναζε στον διαιτητή πιο πολύ απ’ ό,τι χτυπούσε το μπαλάκι.
Είδα, λοιπόν, τον τελικό του Wimbledon, καθώς δε μιλάμε για… έναν τελικό, αλλά για παγκόσμιο event. Και δεν έγραψα επίτηδες αμέσως μετά. Ήθελα να κάτσει λίγο στο μυαλό μου. Ο λόγος είναι ότι ο Γιάνικ Σίνερ είναι από αυτούς τους παίκτες που ό,τι και να πεις, σου φαίνεται λίγο. Δεν κάνει σόου, δεν γκαρίζει, δεν «πανηγυρίζει». Παίζει, σε τελειώνει και φεύγει σαν να μην έγινε τίποτα.
Μου μοιάζει με τον Διαμαντίδη και τον Σπανούλη. Όχι στο σουλούπι, στο μυαλό. Χαμηλά το κεφάλι, ψηλά το IQ. Δεν θα σε σκίσει στα λόγια, θα σε πνίξει στην πράξη. Κάθε του κίνηση είναι μετρημένη, κάθε χτύπημα είναι διαβασμένο. Ξέρει πριν από σένα τι θα κάνεις κι αυτό είναι το πιο εκνευριστικό για τον αντίπαλο.
Κάποιοι λένε ότι δεν χτυπάει δυνατά, χτυπάει καθαρά. Αν είναι αλήθεια το ξέρουν οι προπονητές. Εγώ ξέρω πως το forehand του Ιταλού θυμίζει εκτέλεση φάουλ του Μπέκαμ αλλά χωρίς τα φάλτσα. Πάει κατευθείαν στο «Γ» με απόλυτο έλεγχο και στόχο.
Το δε backhand του, είναι σαν πάσα του Σλούκα στην πλάτη της άμυνας. Όχι για να γεμίσει στιγμιότυπα στο YouTube, αλλά για να πάρει τον πόντο που χρειάζεται.
Είναι τρομερό πώς απλώνει το κορτ και μου φαίνεται ότι το κάνει να μοιάζει μεγαλύτερο απ’ ό,τι είναι. Σαν τον Ινιέστα όταν άνοιγε άμυνες με μια πάσα που δεν είχε δει ούτε η κάμερα. Ο άλλος τον έχει στριμώξει, και ξαφνικά... γραμμή, πάνω στη γραμμή.
Η φάση του τελικού που τα λέει όλα; Εκείνη που το μπαλάκι περνάει κάτω από τα πόδια του και εκείνος, πρόσωπο στον Αλκαράθ, τη χτυπάει πίσω από την πλάτη του. Και παρατηρώντας τον συνολικά, νομίζω δεν το έκανε για να δείξει… μαγκιά. Ήταν η απόλυτη αντίληψη του χώρου και του χρόνου. Σαν να κάνει look-away πάσα ο Γιόκιτς στο post.
Κι εκεί καταλαβαίνεις: Sinner στο όνομα, αμαρτία στο παιχνίδι. Αμαρτία για τον αντίπαλο, βασικά. Γιατί σε χτυπάει εκεί που δεν το περιμένεις, με τρόπο που δεν μπορείς να τον προβλέψεις. Τόσο ωραίος στο κορτ που σε κάνει να αισθάνεσαι τύψεις που (προλαβαίνεις να) βλέπεις μόνο τελικούς Grand Slam.
Είναι 23 χρονών, Νο1 στον κόσμο και παίζει λες και έχει τελειώσει τα Grand Slam εδώ και μια δεκαετία. Δεν ιδρώνει, ήσυχος, συγκεντρωμένος και αποτελεσματικός. Όπως έπαιζε ο Μόντριτς σε κάθε κρίσιμο ματς της Ρεάλ: δεν φώναζε, δεν έκανε «τακούνια», αλλά όταν έληγε το ματς, είχε πάρει το κέντρο μόνος του.
Και τώρα έρχεται το αγαπημένο μου. Ο Σίνερ, Νο1 στον κόσμο, με τέσσερα Grand Slam, κυκλοφορεί με… Audi A3. Όχι Ferrari, όχι McLaren, όχι «μπες να σε δουν». Audi. Σε σούπερ έκδοση βέβαια, αλλά καμία σχέση με αυτά που φωτογραφίζονται άλλοι –ονόματα δε λέμε- στο Μονακό και δεξιά-αριστερά. Αυτός φωτογραφίζεται με τρόπαια!
Δεν είναι τενίστας-σταρ. Είναι παίκτης ουσίας, παίζει για τον πόντο και όχι για τα likes. Αυτό που βλέπω, λοιπόν, είναι ένας τύπος που παίζει όπως έπαιζαν οι τεράστιοι σε άλλα σπορ. Χωρίς φανφάρες, με σταθερότητα, ψυχραιμία και ένα βλέμμα που λέει «ξέρω τι κάνω, δεν ήρθα για βόλτα». Αυτός είναι ο Σίνερ, ο «ήσυχος δολοφόνος» του τένις.
Και όλα αυτά, με Audi A3 στο πάρκινγκ (ε ρε κόλημμα…). Αμαρτία δεν είναι που τον λένε Sinner. Αμαρτία είναι να μην τον βλέπεις…
