Α. Η αρχή της ιστορίας.
Οι αδελφοί Καμπέριο ήταν στην ομάδα των 20 περίπου ανθρώπων που αποφάσισαν να ιδρύσουν στο τέλς του 19ου αι. το 1898 την Μίλαν. Ευκατάστατοι και αρχομανείς πήραν γρήγορα τα ηνία του νεοσύστατου συλλόγου στα χέρια τους και άρχισαν να φέρονται αυταρχικά σε όλους όσοι στελέχωναν σιγά- σιγά την ομάδα του Μιλάνου.
Η συμπεριφορά τους όμως είχε δημιουργήσει πολλές αντιπάθειες. Δέκα χρόνια, μόλις, μετά την ίδρυση της Μίλαν, το 1908 ο Τζιοβάνι Παραμιτιότι, ηγείται μίας «διασπαστικής» κίνησης ανάμεσα στους παράγοντες του συλλόγου. Καταφέρνει να πάρει με το μέρος του κάποια από τα μέλη της Μίλαν που διαφωνούσαν με τον τρόπο που οι αδελφοί Καμπέριο διοικούσαν αλλά και μερικά νεαρά, ανερχόμενα και δυναμικά άτομα της μιλανέζικης κοινωνίας και συγκεντρώνονται στο εστιατόριο Orlogio, ένα από τα κεντρικότερα του Μιλάνου, όπου και ιδρύουν την INTERNATIONALE, την Διεθνή, δηλαδή ομάδα του Μιλάνου.
Ένα όνομα που εξέφραζε την ελπίδα του Παραμιτιότι και των γύρω του, ότι η ομάδα που ίδρυσαν, θα γινόταν μεγαλύτερη από την Μίλαν. Η πρώτη σπουδαία περίοδος στην ιστορία της Ιντερ, συμπίπτει με την μεταμόρφωση του ιταλικού ποδοσφαίρου σε επαγγελματικό και την ίδρυση της ενιαίας πρώτης κατηγορίας, της Serie A, το 1929 και την παρουσία στην εντεκάδα της, ενός θρύλου.
Είναι ο ποδοσφαιριστής που κυριαρχεί στην πρωταθλήτρια ομάδα του 1929-30 και μία από τις μεγαλύτερες προπολεμικές ποδοσφαιρικές μορφές, όχι μόνο της Ιταλίας αλλά και της Ευρώπης. Ο Τζιουζέππε Μεάτσα. Θεωρείται ο κορυφαίος μεσο-επιθετικός του ιταλικού ποδοσφαίρου, με εξαιρετική τεχνική κατάρτιση, άψογο κοντρόλ, φαντασία, δυνατό σουτ, φοβερή ντρίμπλα, τρομακτικό πέταγμα στα πρώτα μέτρα του σπριντ και παροιμιώδη ευχέρεια στο σκοράρισμα. Μπορούσε να πετύχει γκολ με κάθε τρόπο και από κάθε σημείο του γηπέδου.
Ο Μεάτσα, που γεννήθηκε το 1910 αγωνίστηκε στην Ιντερ από το 1927 έως το 1939 και θα ξαναγυρίσει σε αυτήν την περίοδο 1946-47 για να κλείσει την καριέρα του. Για τα επιτεύγματά του, έχον γραφτεί χιλιαδες σελίδες. Αν βγάλει κάποιος τον Μεάτσα από την ιστορία του ιταλικού ποδοσφαίρου, είναι σαν να βγάζει τα μισά φωνηέντα της ιταλικής γλώσας.Β. Η συνέχεια μετά τον πόλεμο.
Μετά το τέλος του Β' Παγκοσμίου πολέμου η Ιντερ πέρασε στο περιθώριο των πρωταγωνιστών, καθώς η ομάδα που κυριαρχούσε ήταν η μεγάλη Τορίνο, η «γκρανάντα» των ιταλών φιλάθλων, η οποία με ηγέτη τον Βαλεντίνο Ματσόλα έγραψε λαμπρές σελίδες ποδοσφαιρικής ιστορίας. Οσο μαγική υπήρξε εκείνη η ομάδα, τόσο τραγικό ήταν το τέλος της.
Το αεροπλάνο που την μετέφερε συνετρίβη το 1949 πάνω στον λόφο της Σουπέργκα, έξω από το Τορίνο. Η Ιντερ, θα κατακτήσει τον πρώτο μεταπολεμικό της τίτλο το 1953, όπως και την αμέσως επόμενη χρονιά το 1954. Η ομάδα εκείνης της εποχής ήταν δημιούργημα του Αλφρέντο Φόνι που είχε έρθει στον πάγκο των νερατζούρι το 1952. Ο Φόνι, ήταν ένας άνθρωπος που θεωρούσε ότι η ισχυρή άμυνα είναι η βάση μίας ομάδας. Μετά τον Μεάτσα, είναι το δεύτερο στη σειρά μεγάλο όνομα στην ιστορία της Ιντερ και του ιταλικού ποδοσφαίρου. Ο Φόνι, παρακολουθούσε με προσοχή την εξέλιξη των αγωνιστικών συστημάτων και ιδίως τους νεωτερισμούς με τους οποίους πειραματίστηκαν δύο αυστριακοί προπονητές. Ο πρώτος ήταν ο Ούγκο Μάισλ, ο δημιουργός της εξαιρετικής ομάδας-θαύμα (Βούντερ-τημ) της εθνικής Αυστρίας και ο δεύτερος ήταν ο Καρλ Ράππαν που είχε σαν πεδίο των πειραματισμών του την ελβετική Σερβέτ. Ο Ράππαν, ήταν ο πρώτος που άλλαξε το πιο διαδεδομένο αγωνιστικό σύστημα της εποχής το WM που είχε καθιερώσει από το 1925 ο κώουτς της Χάντερσφιλντ και της Αρσεναλ, ο Χέρμπερτ Τσάπμαν.
Το WM ήταν ένα σύστημα που έμοιαζε με το 3-4-3. Ο Ράπαν ήταν ο πρώτος προπονητής που παρέταξε την ομάδα του με 4 αμυντικούς, καθώς σκέφθηκε να γυρίσει έναν μέσο, στην άμυνα. Οι αμυντικοί του Ράπαν έπαιζαν κοντά στις γραμμές του πλαγίου άουτ και το man-to-man μαρκάρισμα των αντιπάλων εξτρέμ ήταν ο τρόπος αμύνης τους. Ο ένας από τους δυό κεντρικούς αμυντικούς είχε την ευθύνη της επιτήρησης του αντίπαλου σέντερ φορ, ενώ ο δεύτερος κεντρικός οπισθοφύλακας, αυτός που ο Ράππαν γύρισε στην άμυνα από τα χαφ, βρισκόταν μπροστά από τον τερματοφύλακα έχοντας έναν περισσότερο ελεύθερο ρόλο και αναλαμβάνοντας να μαρκάρει οποιον αντίπαλο επιθετικό ξέφευγε από τους άλλους 3 συμπαίκτες του στην άμυνα. Αυτός ο δεύτερος κεντρικός αμυντικός του Ράππαν, είχε και επιθετικό ρόλο, αφού είχε την δυνατότητα να κατεβάζει την μπάλα στη μεσαία γραμμή. Αργότερα, αυτός ο «ελεύθερος σέντερ μπακ» του Ράππαν θα εξελιχθεί σε λίμπερο.
Ο Φόνι, βάσισε το δικό του αμυντικό σύστημα πάνω στην παραλλαγή του Ράππαν, αλλά την ίδια στιγμή γύριζε στα χαφ έναν η δύο επιθετικούς ανάλογα με τις περιστάσεις, μεταμορφώνοντας το σύστημά του σε ένα 4-5-1. Ο Φόνι που έμεινε στον πάγκο της Ιντερ μέχρι το 1956 αλλά η επίδρασή του στο ιταλικό ποδόσφαιρο, ήταν τεράστια.Γ. Ο “μάγος” και το δεκάρι του Θεού.
Το καλοκαίρι του 1960 ο πρόεδρος της Ιντερ, Αντζελο Μοράτι, πατέρας του σημερινού προέδρου, έφερε στον πάγκο των νερατζούρι τον αργεντινό “μάγο” Χελλένιο Χερέρα. Με τον Χερέρα, που στο Μιλάνο απόκτησε το προσωνύμιο του «μάγου» όλα άλλαξαν. Ο αργεντινός που πρωτόπαιξε μπάλα στην Μπόκα Τζούνιορς, ήρθε στο Μιλάνο από την Μπαρτσελόνα.
Εχοντας περάσει από τον πάγκο της εθνικής Γαλλίας, των μεγάλων γαλλικών ομάδων της εποχής Ρεντ Σταρ και Σταντ Φρανσέ, των ισπανικών Βαγιαδολιδ, Ατλέτικο Μαδρίτης, Μάλαγα, Σεβίλλης, Λα Κορούνια και Μπαρτσελόνα αλλά και της πορτογαλικής Μπελενένσες, στην Ιντερ ο Χερέρα βρήκε τις ιδανικές συνθήκες για να κάνει την δουλειά του, όπως εκείνος ήθελε.
Ο Μοράτι τον αφήνει απόλυτο αφεντικό στην ομάδα και θέτει στην διάθεσή του απεριόριστο ποσό χρημάτων για μετεγραφές. Ωστόσο, ο Χερέρα δεν ξοδεύει αλόγιστα. Αγοράζει ποδοσφαιριστές που ταιριάζουν στο αγωνιστικό του σύστημα και είναι πειθαρχημένοι. Η πειθαρχία, για τον Χερέρα, ήταν η σημαντικότερη αρετή για έναν ποδοσφαιριστή.
Ο Μάγος, δεν δίστασε να διώξει από την Ιντερ τον συμπατριώτη του Αντζελίλο, έναν από τους μεγαλύτερους γκολτζήδες στην ιστορία του κάλτσιο, γιατί θεωρούσε ότι ήταν απείθαρχος. Το πρώτο πρωτάθλημα, έρχεται την περίοδο 1962-63 από μία ομάδα όνειρο. Κάτω από τα δοκάρια βρίσκεται ο Λορέντσο Μπουφόν, στα πλάγια, από δεξιά ο Μπούρνιτς και αριστερά ο Φακέτι (που δεν αποβλήθηκε ποτέ) ενώ την πανίσχυρη αμυντική γραμμή της Ιντερ συμπληρώνουν οι λίμπερο Πίκι και Γκουαρνέρι με τον Τανίν σε ρόλο αμυντικού μέσου. Στα χαφ, ο Χερέρα έχει μία τριπλέτα αριστουργηματική. Δεξιά τον Σάντρο Ματσόλα, στο κέντρο τον Λούις Σουαρέθ που έφερε από την Μπάρτσα και αριστερά τον Μάριο Κόρσο, ίσως το φοβερότερο αριστερό πόδι που πέρασε ποτέ από τα ιταλικά γήπεδα. Οι επιθετικές αρετές και δυνατότητες αυτής της τριπλέτας ήταν θεωρητικά απεριόριστες, αλλά ο Χερέρα τους είχε καλουπώσει σε περισσότερο αμυντικογενή συμπεριφορά. Το επιθετικό δίδυμο, αποτελούν ο βραζιλιάνος Τζάιρ και ο Μπενινο ντι Τζιάκομο, που αργότερα θα αντικαταστήσουν ο Αουρέλιο Μιλάνο και ο Αντζελο Ντομεγκίνι, που θα χρησιμοποιούνται εναλλάξ ως παρτεναίρ του βραζιλιάνου.
Ο Χερέρα θα πάρει το σύστημα του Φόνι, στο οποίο θα προσθέσει έναν ακόμη αμυντικό για να το μετατρέψει σε 1-4-3-2. Με τον τρόπο του πλέκει μία αμυντική διάταξη σαν αλυσίδα (Catena στα ιταλικά σημαίνει αλυσίδα) αδιαπέραστη, σκληρή και συνεκτική. Ένα τέτοιο σύστημα που στόχο έχει να προστατέψει την εστία της ομάδας «πνίγοντας» τους επιθετικούς σχεδιασμούς του αντιπάλου, είναι ελάχιστα θεαματικό και γι αυτό αντι-δημοφιλές. Ηταν όμως αποτελεσματικό. Λένε πως το πιο μεγάλο εργαλείο του Χερρέρα, ήταν ένας παίκτης που κάποιος χαρακτήρισε “το δεκάρι του Θεού”. Ο Σάντρο Ματσόλα. Από ένα πείσμα του Χερέρα, η Ιντερ στο μπαράζ του πρωταθλήματος της περιόδου 1960-61 κόντρα στην Γιουβέντους, κατεβάζει την εφηβική της ομάδα και χάνει με 9-1. Το γκολ των πιτσιρικάδων της Ιντερ σημειώνει ο γιός του ηγέτη της αδικοχαμένης Τορίνο, Βαλεντίνο Ματσόλα, ο Σάντρο. Ο Χερέρα ξεχώρισε αμέσως τον νεαρό Σάντρο που θα αποτελέσει ένα από τα μεγαλύτερα ονόματα του ιταλικού ποδοσφαίρου.
Μαζί με τον Τζιάννι Ριβέρα της Μίλαν θα σημαδέψουν το ιταλικό ποδόσφαιρο των σίξτυς και τωναρχών των σεβεντυς και η αναμέτρησή τους στο γήπεδο θα κάνει τα μιλανέζικα ντέρμπυ, κλασσικά. Ο Ματσόλα ήταν εξαίρετος τεχνίτης, με κοφτή ντριμπλα, μακρινή μπαλιά ακριβείας, ευχέρεια στο σκοράρισμα και φοβερό αγωνιστικό πάθος. Δεν ήταν τόσο ντελικάτος όσο ο Ριβέρα, αλλά το πείσμα του τον έκανε να πολεμά μέχρι τα ο τελευταίο σφύριγμα.
Ο Ματσόλα, θα μπορούσε να χαρακτηρισθεί ο τελευταίος μεγάλος ρομαντικός, αφού τελείωσε την καριέρα του στην ομάδα που ξεκίνησε χωρίς να αλλάξει ποτέ φανέλα. Το πρώτο μεγάλο διαμάντι στην ιστορία της Ιντερ θα έρθει την περίοδο 1963-64, όπου μπορεί να χάθηκε το σκουντέτο αλλά στην Ευρώπη, οι νερατζούρι αποκλείοντας με την σειρά τις Εβερτον, Μονακό, Παρτιζάν και Ντόρτμουντ, φθάνουν στον τελικό του κυπέλλου πρωταθλητριών, αήττητοι, έχοντας σημειώσει 6 νίκες και 2 ισοπαλίες.
Στο Πράτερ της Βιέννης, αντιμετωπίζουν μία Ρεάλ που δεν ήταν πιά η υπερομάδα της εξαετίας 1956-61. Με δύο γκολ του Ματσόλα και ένα του Μιλάνι, οι νερατζούρι εκμηδενίζουν την βασίλισσα και κρατάνε το Μιλάνο ξάγρυπνο δύο μερόνυχτα. Το 1965, οι νερατζούρι θα βρεθούν για δεύτερη συνεχόμενη χρονιά στον τελικό του κυπέλλου πρωταθλητριών με αντίπαλο την Μπενφίκα. Ο τελικός εκείνης της χρονιάς γίνεται στο Σαν Σίρο και οι νερατζούρι με μία άμυνα για σεμινάριο, εγκλωβίζουν τους τεχνίτες Λουζιτανούς και με ένα γκολ του Τζάιρ, στέφονται για δεύτερη φορά πρωταθλητές Ευρώπης.Δ. Ο Μουρίνιο και οι Ταυλανδοί.
Από τότε, και ενώ στην Ιταλία η Ιντερ θα ακολουθεί την Γιούβε και την Μίλαν, ο πατέρας θα παραδώσει στον γιό την προεδρία, θα ξοδευτούν εκατομμύρια ευρώ, θα φορέσουν την φανέλα των νερατζούρι μερικά από τα μεγαλύτερα ονόματα του παγκόσμιου ποδοσφαίρου, ο τίτλος του κυπέλλου πρωταθλητριών, το σημερινό Τσάμπιονς θα στοιχειώσει την Ιντερ.
Θα περιμένει μέχρι τον ερχομό του Μουρίνιο που θα κάνει το μεγάλο κόλπο με αντίπαλο την φοβερή Μπάρτσα στα ημιτελικά, αντιμετωπίζοντάς την περίπου σαν ένας εξελιγμένος Χερρέρα θα οδηγήσει την “Διεθνή” του Μιλάνου στον τελικό. Εκεί, με αντίπαλο την Μπάγιερν, ο υιός Μοράτι θα καταφέρει ότι ο πατέρας του είχε πετύχει στο παρελθόν, δύο φορές. Η Ιντερ, την περίοδο 2009/10 σαρανταπέντε χρόνια μετά τον τελευταίο μεγάλο της τίτλο θα στεφθεί η καλύτερη ομάδα της Ευρώπης. Αυτή η κορυφή, φαίνεται ότι ήταν το πιο κρίσιμο σημείο στην ιστορία της ομάδας του Μιλάνου.
Ο Μοράτι, κατάλαβε πως το οικονομικό κόστος για να κρατηθεί στην ομάδα των πρωταγωνιστών είναι πολύ υψηλό. Ακόμη και αυτός σε μία περίοδο οκονομικής κρίσης αδυνατεί να καλύψει. Ετσι, η πλειοψηφία των μετοχών της ομάδας, που σύμφωνα με πληροφορίες έφθασε το 70%, πέρασε στον έλεγχο ενός Ταυλανδέζικου κονσόρτιουμ το οποίο αναλαμβάνει την υποχρέωση να φτιάξει ένα νέο και πολυλειτουργικό γήπεδο στην ομάδα, μέχρι το 2018.
Με την ολοκλήρωση του γηπέδου, όμως, ο έλεγχος μίας αληθινής ιταλίδας θα περάσει στα χέρια Ταυλανδών ή των κινέζων που λεγεται ότι κρυβονται από πίσω. Η Ιντερ, έτσι θα γίνει πράγματι διεθνής με σοβαρό κίνδυνο να χάσει αυτό που –αδόκιμα- θα ορίζαμε ως «ιταλικότητα». Σημεία των καιρών.
