MENU

Το «Σαν Πάολο» σειόταν συθέμελα. Ο Αργεντινός βγήκε από τα αποδυτήρια, είχε στο λαιμό του περασμένο το κασκόλ της ομάδας, πήρε τη μπάλα και έκανε μερικά κολπάκια... Ήταν ένας έρωτας κεραυνοβόλος. Από αυτούς που πετάνε σπίθα από την πρώτη ματιά. Νάπολι και Μαραντόνα. Όλα άρχισαν τον Ιούλιο του 1984 για να τελειώσουν με τρόπο καταστροφικό οκτώ χρόνια αργότερα.

Η Νάπολι ήταν τότε αποφασισμένη να κάνει επανάσταση κόντρα στην... δικτατορία του ποδοσφαιρικού Βορρά της Ιταλίας. Και ποιος καταλληλότερος να σηκώσει το λάβαρο από τον Μαραντόνα; Διανοούμενοι της Νάπολη συγκέντρωσαν υπογραφές κατά της μεταγραφής. Επτά εκατομμύρια λίρες στη Μπαρτσελόνα σε μια εποχή που η πόλη και οι γύρω περιοχές αντιμετώπιζαν σοβαρά προβλήματα με πολλούς ανθρώπους να είναι στο όριο της εξαθλίωσης.

Πρωτάθλημα και Κύπελλο το 1987, δεύτερο πρωτάθλημα το 1990, Σούπερ Καπ την ίδια χρονιά. Προηγήθηκε η κατάκτηση του Κυπέλλου ΟΥΕΦΑ. Και μετά; Φθίνουσα πορεία, πτώχευση το 2004, υποβιβασμός στη Serie B.

Σε μια πόλη όπου το ποδόσφαιρο είναι θρησκεία και σε ένα γήπεδο που είναι κάτι σαν εκκλησία, σχεδόν τριάντα χρόνια τώρα όλοι μιλούν ακόμα για τον Μαραντόνα. Οι «κληρονόμοι» του, όμως, θέλουν να γράψουν τη δική τους ιστορία εκεί. Από το 2013 μέχρι σήμερα οι «παρτενοπέι» έχουν καταφέρει να βρεθούν ξανά δυναμικά στο ποδοσφαιρικό προσκήνιο, να διεκδικήσουν το σκουντέτο, να κατακτήσουν τίτλους, να γίνουν η ομάδα που θα κάνει περήφανο τον Μαραντόνα. 

Η κατάκτηση του φετινού Κυπέλλου δεν είναι τυχαία. Είναι ακόμα μια επιτυχία στην προσπάθεια των τελευταίων ετών, σε αυτή την αγωνιστική άνοδο της Νάπολι, που έφτασε κάποιες σεζόν και... οριακά στην κατάκτηση του πρωταθλήματος. 

Από τον Έντινσον Καβάνι, τον «προδότη» Γκονζάλο Ιγουαΐν και τον υποτιμημένο Μάρεκ Χάμσικ ως τον υπερταλαντούχο Λορέντζο Ινσίνιε, ο οποίος μπορεί να μην είχε γεννηθεί το 1990, αλλά είναι ένας παίκτης γέννημα - θρέμμα αυτής της ομάδας, που γνωρίζει πολύ καλά το DNA της και έχει την ίδια δίψα και λαχτάρα με όλους στην πόλη για τίτλους και τον αδικημένο Ντρις Μέρτενς, ο οποίος είναι εδώ και μερικές ημέρες ο πρώτος σκόρερ στην ιστορία της ομάδας, η Νάπολι έχει φτιάξει τα τελευταία χρόνια ένα κράμα ποδοσφαιριστών που θα ζήλευαν πολλές ομάδες (η Γιουβέντους και οι δύο του Μιλάνου στο Βορρά, για παράδειγμα) που ξοδεύουν εκατοντάδες εκατομμύρια ευρώ για βαρύγδουπες μεταγραφές. 

Kαι από τον Ράφα Μπενίτεθ και τον Μαουρίτσιο Σάρι ως τον Κάρλο Αντσελότι και σήμερα τον Τζενάρο Γκατούζο κάθε προπονητής κάτι επιπλέον έβαζε σε αυτή την ομάδα που είχε κατακτήσει, επίσης, το Κύπελλο το 2014 και την ίδια χρονιά και το ιταλικό Σούπερ Καπ. 

H φετινή σεζόν είχε πάρα πολλά προβλήματα για την ομάδα. Και δεν ήταν όλα αγωνιστικά. Τον περασμένο Νοέμβριο, υπήρξε εμφύλιος με την διοίκηση να διτάζει τον εγκλεισμό των παικτών στο προπονητικό κέντρο, τον Αντσελότι να διαφωνεί, τους ποδοσφαιριστές να απέχουν από τις προπονήσεις, τη διοίκηση να απειλεί με δικαστήρια με λύσεις συμβολαίων, τον Αντσελότι να απομακρύνεται από τον πάγκο, τους παίκτες να μην επιστρέφουν στις προπονήσεις και το μπάχαλο να καλείται να... μαζέψει ο Γκατούζο. Σε αυτόν πιστώνεται σημαντικό μερίδιο αυτής της επιτυχίας. Κυρίως διότι έκανε ξανά τη Νάπολι ομάδα. 

Και ήταν πολύ δύσκολες οι προηγούμενες ημέρες για τον Ιταλό προπονητή. Ο θάνατος της 37χρονης αδερφής του, η οποία νοσηλευόταν με σοβαρή ασθένεια, τον τσάκισε. Οι παίκτες του ορκίστηκαν πρώτα ότι θα περάσουν την Ίντερ στον ημιτελικό και μετά ότι θα πάρουν και το τρόπαιο. Για τον προπονητή τους που θρηνούσε. 

«Το ποδόσφαιρο μου έδωσε περισσότερα από όσα άξιζα» είπε συγκινημένος ο Γκατούζο μετά τον τελικό. Μετά το τέλος του αγώνα κοίταξε προς τον ουρανό, εκεί που είναι η Φραντσέσκα. Και στη συνέχεια φώναξε κοντά του τους ποδοσφαιριστές του, όπως ο Αλ Πατσίνο στο «Κάθε Κυριακή», για να τους ευχαριστήσει για την προσπάθειά τους, για να τους πει πόσο άξιζαν αυτό το τρόπαιο και να τους «ντοπάρει» για τη συνέχεια της σεζόν. «Τώρα πάμε και για το Τσάμπιονς Λιγκ» τους είπε και το πίστευε. 

Ήταν εκεί δίπλα του πεσμένος στα γόνατα και δακρυσμένος ο Χοσέ Καγιεχόν, ο οποίος θα αποχωρήσει μετά από επτά χρόνια. Ήταν εκεί ο Λορέντζο Ινσίνιε, γέννημα θρέμμα της ομάδας και αιώνια πιστός της, ήταν ο Ντρις Μέρτενς που αισθανόμενος αδικημένος και πικραμένος από τη στάση της διοίκησης, ο οποίος τελικά θα μείνει για να τελειώσει την καριέρα του εκεί, ήταν ο αθόρυβος, αλλά πάντα ουσιαστικός Αρκάντιους Μίλικ, ο -για άλλη μια φορά-καθοριστικός Φερνάντο Γιορέντε, ο Κώστας Μανωλάς, ο οποίος πανηγύρισε τον πρώτο τίτλο του στην Ιταλία, ο Καλιντού Κουλιμπαλί, που όλο λέει να φύγει και όλο μένει... 

Δεν ήταν στο γήπεδο οι οπαδοί της Νάπολι για να γιορτάσουν. Αυτοί ξεχύθηκαν στους δρόμους της πόλης για να πανηγυρίσουν περιμένοντας πότε θα γυρίσουν στο «Σαν Πάολο», για να σειστεί ξανά το γήπεδο συθέμελα. Σαν ηφαίστειο που ξυπνά απ’ όνειρο βαθύ!

https://www.youtube.com/watch?v=4Ci-kr4Zg4s https://www.youtube.com/watch?v=4Ci-kr4Zg4s

 

SDNA Google news
ΑΚΟΛΟΥΘΗΣΤΕ ΤΟ SDNA logo ΣΤΟ GOOGLE NEWS
Σαν ηφαίστειο που ξυπνά!
EVENTS