Οι δύο νίκες με Σερβία αλλά κυρίως την Γερμανία, έφεραν κύμα ενθουσιασμού στις τάξεις των Ελλήνων φιλάθλων. Κυρίως των μικρών. Για πρώτη φορά σε αγώνα της εθνικής έχω τόσα τηλέφωνα για εισιτήρια. Η αναμονή των 100 χιλιάδων ανθρώπων που ήθελαν να εξασφαλίσουν εισιτήριο, δεν ήταν υπερβολή. Αυτή η εθνική έχει τις φυσιογνωμίες και το ταλέντο για να προσελκύσει κυρίως νεαρούς οπαδούς. Και έχει πολύ χρόνο μπροστά της.
Συνήθως σε τέτοιες στιγμές, έρχεται το στραπάτσο. Οι αντίπαλοι δεν είναι τυχαίοι και προφανώς δεν είναι φαβορί η εθνική. Όμως σε κάτι τέτοιες στιγμές, ένα γκρουπ δείχνει αν μπορεί να κάνει την υπέρβαση. Θα μπορέσει η εθνική να κάνει αυτό που συνήθως δεν μπορεί; Έχει ωριμάσει τόσο ώστε να πάει στην επόμενη πίστα;
Επειδή πολλά λέμε και πολλά γράφουμε, όμως πάντα πρέπει να έχουμε στο μυαλό μας πως το ποδόσφαιρο το ίδιο μπορεί να μας διαψεύσει, η αδυναμία ανεύρεσης παίκτη που να μπορεί να κάνει τη διαφορά στο 6, σε δύο αγώνες δεν φάνηκε. Ο υποτιμημένος Κουρμπέλης ήταν εκπληκτικός με την Σερβία, καθοριστικός στη Γερμανία, με αποτέλεσμα να πάρει τη δική του εκδίκηση για τα όσα ακούει. Ο Ανδρούτσος που στον Ολυμπιακό έπαιζε δεξί μπακ, προσαρμόστηκε σε αυτό που πραγματικά μπορεί να κάνει και η δουλειά έγινε.
Αυτό δεν αναιρεί προφανώς πως ο Ζαφείρης χρειάζεται δίπλα του σε βάθος χρόνου κάποιον παίκτη που να φέρνει καλύτερη ισορροπία, που να μπορεί να σπάσει το πρες του αντιπάλου, όμως ότι και να λέμε, ένα μεγάλο μπράβο αξίζει σε αυτά τα δύο παιδιά που λειτούργησαν κόντρα στο ρεύμα.
Είχαμε και εγχώριο μπάσκετ το περασμένο ΠΣΚ, το οποίο πέρασε και ακούμπησε παρότι έχει ξεκινήσει η Ευρωλίγκα. Ακούμπησε γιατί υπάρχει ο ΠΑΟΚ που έπεισε πως είναι σημαντικός. Το ζητούμενο βέβαια είναι να το κατανοήσει το ίδιο το μπάσκετ πόσο ανάγκη τον έχει. Το πόσο σημαντικό είναι να ανοίξει το παιχνίδι, το πόσο σημαντικό είναι να σπάσει το δίπολο ή απλά να γίνει τρίπολο.
Σε πρώτη φάση, τα παιδιά του Λιόλιου είχαν άλλη άποψη. Είναι μαθημένα σε ένα καθεστώς 25ετίας. Ξέχωρα ποιον ευνοούν όταν παίζουν οι δυο τους, αν μπει τρίτος στη μάχη είναι χαμένος από χέρι. Αυτή η νοοτροπία εμφανίστηκε στο Σούπερ Καπ εμφατικά. Και το μπάσκετ δεν θέλει πολλά. Δύο σφυρίγματα ή μη σφυρίγματα στο τέλος μπορούν να κάνουν τη διαφορά.
Η ουσία είναι βέβαια πως ο ΠΑΟΚ είναι καλός. Και μέσα από τα παιχνίδια θα γίνεται καλύτερος. Απλά έχει δρόμο μπροστά του γιατί οι νοοτροπίες δεν αλλάζουν από τη μία μέρα στην άλλη. Θα πρέπει να οχυρωθεί και να δώσει μάχες.
Ένα εσωτερικό φαινόμενο που έχουμε, αφορά την τάση της σύγκρισης. Η νίκη επί του Παναθηναϊκού, έδωσε την ευκαιρία σε διάφορους να βγάλουν χολή. Θα πρέπει να κατανοήσουν πως ο ΠΑΟΚτσής θέλει να κερδίζουν όλα τα τμήματά του. Θέλει να πηγαίνουν όλοι καλά. Θέλει να χαίρεται τη νίκη, να στεναχωριέται από την ήττα, χωρίς δεύτερες σκέψεις. Αυτή η αρρώστια που κυριαρχεί 1,5 χρόνο τώρα, δεν είναι αρεστή στους πολλούς. Όσοι τη συντηρούν, είναι εκτός κλίματος.
Στο ποδόσφαιρο, έχουμε την ευκαιρία να μπούμε δυναμικά μετά τη διακοπή. Ο Λίσι δεν έχει τους πάντες, αλλά μπορεί να δουλέψει και με αυτούς που έχει. Είναι η πρώτη του ευκαιρία να δουλέψει χωρίς να έχει στο μυαλό του να λύσει προβλήματα.
Το πρόγραμμα τον ευνοεί, χωρίς αυτό να σημαίνει πως μπορείς να κερδίσεις οτιδήποτε χωρίς να παίξεις. Τα δύο εντός με Καλαμάτα και Ηρακλή, απέναντι στον ΟΦΗ που θα έχει Ευρώπη, εντός με Τρίπολη, είναι η ευκαιρία να δείξει ότι μπορεί. Και σε μία ομάδα που φτιάχνεται ακόμη, η υποχρέωση νίκης σε τέτοιου είδους παιχνίδια είναι πολύ σημαντική για να χτίσει χαρακτήρα.
