Για όλα υπάρχει κάποια στιγμή ένα "τέλος". Και για τα ωραία και για τα άσχημα. Ο,τι δεν είχαν ζήσει εκατομμύρια ελληνόπουλα τις προηγούμενες δεκαετίες, μια νίκη Θέε κόντρα στην Γερμανία, το απόλαυσαν οι σημερινοί ποδοσφαιρόφιλοι το βράδυ της 27ης Σεπτεμβρίου 2026.
- Ναι, με προπονητή τον Ιβάν Γιοβάνοβιτς που "δεν κάνει" σε πολλούς επειδή "είναι συντηρητικός", επειδή "που πάει με τον Κουρμπέλη", επειδή μέχρι πρότινος "που πήγαινε με τον Μπακασέτα", με όσα τέλος πάντων "γιατί" και "επειδή" του χρεώνουν εκείνοι που δεν τον γουστάρουν.
- Ναι, με σκόρερ του ιστορικού γκολ τον Δημήτρη Κουρμπέλη, ο οποίος "είναι αργός", "που πας ρε Ιβάν με τον 33χρονο", άσε που δεν παίζει πια σε μεγάλη ομάδα της χώρας αλλά στον Αστέρα Τρίπολης. Λες και η Εθνική Ελλάδος έχει υπογράψει "σύμβαση" να μην χρησιμοποιεί ο προπονητής άλλους παίκτες απ΄το πρωτάθλημα εκτός από εκείνους του Big 4. (Τι ματσάρα έκανες ρε Ανδρούτσο του ΟΦΗ!)
Θέλω να γυρίσω μισό αιώνα πίσω (ναι, μη σοκάρεστε, και τότε υπήρχαν άνθρωποι που αγαπούσαν το ποδόσφαιρο). Η δική μου γενιά και αρκετές ακόμα, μεγάλωσαν με τα ακούσματα των παλαιότερων ότι η "Εθνική Ελλάδος που δεν προκρίθηκε στο Μουντιάλ του 1970 για μια ισοπαλία κι εκείνο τον περιβόητο τσακωμό που άφησε εκτός τον τεράστιο Μίμη Δομάζο" ήταν η κορυφαία Εθνική μας σε ποιότητα όλων των εποχών.
Ταυτόχρονα οι δύο μυθικές γκολάρες που είχε σκοράρει ο Γιώργος Δεληκάρης στα αντίστοιχα ματς κόντρα στη Γερμανία στα προκριματικά του Ευρωπαϊκού πρωταθλήματος 1976, συνόδευαν τις συζητήσεις και τις αναμνήσεις για πολλές δεκαετίες. Ειδικά το εναέριο τακουνάκι στο παλιό "Γ. Καραϊσκάκης" θαρρώ ότι είναι το ωραιότερο γκολ που έχει πετύχει παίκτης της Εθνικής Ελλάδος.
Μόνο που τότε μεγαλώσαμε με τις αφηγήσεις για τους παιχταράδες της εποχής, κάτι μπορέσαμε να δούμε στο youtube, κάτι σώζεται στο σκληρό δίσκο της μνήμης της παιδικής μας ηλικίας από τα γήπεδα, αλλά οι "άλλοι" έφεραν αργότερα τα καλά. Η γενιά του 2004 σήκωσε το ευρωπαϊκό και μετά έως το 2014 κι αυτοί και όσοι ακολούθησαν πήραν παραμάζωμα τις μεγάλες διοργανώσεις.
Από το 2014 έως σήμερα το πηγάδι του ελληνικού ποδοσφαίρου κατάπιε αρκετούς σπουδαίους ποδοσφαιριστές οι οποίοι δεν μπόρεσαν να παίξουν σε τελικά μεγάλης διοργάνωσης. Και φτάσαμε στο σήμερα. Με τη γενική παραδοχή ότι υπάρχει μια από τις πιο ταλαντούχες φουρνιές όλων των εποχών στην Εθνική ομάδα. Η οποία επί Ιβάν Γιοβάνοβιτς έχει κάνει κορυφαία διπλά στην ιστορία της (Σκωτία, Αγγλία, Σερβία, Γερμανία), αλλά στα προκριματικά του Μουντιάλ 2026 δεν προκρίθηκε.
Τι σημαίνει, λοιπόν, ένα "διπλό" στο Nations League κόντρα στη Γερμανία; Αν μείνει μόνο του, σαν την καλαμιά στον κάμπο, απλά το γκολ του Κουρμπέλη θα διαδεχθεί στις αναμνήσεις τις γκολάρες του Δεληκάρη. Και οι σημερινοί έφηβοι όταν φτάσουν στα 60 θα εξιστορούν στους πιτσιρικάδες του μέλλοντος πως ο Παυλίδης και ο Τζόλης ετοίμασαν τη φάση και πως ο "Κουρμπέλαρος κάρφωσε τους Γερμανούς" και τρέλανε τη Bild. Αυτό όμως θα έχει αξία ΜΟΝΟ για τις αφηγήσεις. Εδώ ήρθε η ώρα για κάτι ουσιαστικό.
Μέσα σε 4 βράδια η Ελλάδα του Ιβάν ήταν και του σαλονιού (με μπαλάρα στη Σερβία) και του αλωνιού (με ρεαλισμό και αμυντική προσήλωση στη Γερμανία). Καιρός να τα παντρέψει αυτά τα δύο. Είναι ο δρόμος της επιτυχίας. Εκείνος που θα την φέρει στα τελικά μιας μεγάλης διοργάνωσης. Θα αφαιρέσει τη θηλιά από το λαιμό των σημερινών διεθνών που κακώς τους έχει "φορεθεί" εξαιτίας της 12ετίας που προηγήθηκε και θα λύσει το πλούσιο ταλέντο που κουβαλάνε αυτά τα παιδιά. Τα οποία, βάζω στοίχημα, πως αν παίξουν σε τελικά μεγάλης διοργάνωσης δίχως το άγχος, θα τρελάνουν κόσμο.
Από το δικό μου το κεφάλι δεν θα φύγουν ποτέ οι γκολάρες του Γιώργαρου (Δεληκάρη) κόντρα στον Μάγερ, τον Μπεκενμπάουερ και τα άλλα "πάντσερ" που είχαν κυριαρχήσει τότε στην Ευρώπη. Όμως θέλω οι επόμενες γενιές Ελλήνων να μην μεγαλώσουν με τις μνήμες για ένα μεγάλο γκολ αλλά για μια ΜΕΓΑΛΗ ΕΘΝΙΚΗ ΕΛΛΑΔΟΣ η οποία έδρεψε τους καρπούς του ταλέντου της εκεί που αξίζει: στις κορυφαίες διοργανώσεις.
