Δεν θυμάμαι ποτέ τον εαυτό μου πιο απογοητευμένο τα τελευταία χρόνια, όσο εκείνη τη μέρα που η ομάδα δεν κατάφερε να κερδίσει τον Παναθηναϊκό την τελευταία αγωνιστική των πλέι οφς. Στο μυαλό μου διαμορφώθηκε μία κατάσταση μη αναστρέψιμη. Ήλπιζα πως οι αλλαγές που είχε εξαγγείλει ο σύμβουλος του Ιβάν Σαββίδη, Ανδρέας Παπαμιμίκος στα τέλη του Απρίλη, δεν θα ήταν άλλο ένα επικοινωνιακό τρικ αλλά μία πραγματικότητα. Είχαμε πιάσει πάτο. Ένας κορεσμένος μηχανισμός με αύρα δημοσίου, είχε σκεπάσει το αγωνιστικό τμήμα που δεν πανηγύριζε καν τα γκολ του. Σημαντικά και ασήμαντα.
Δεν ήταν όμως όλα λάθος, το κλαμπ στεκόταν σε υψηλό επίπεδο. Όμως το φρεσκάρισμα ήταν επιβεβλημένο. Από τα γραφεία μέχρι και την ομάδα.
Σταδιακά βλέπουμε αλλαγές. Κρατούνται τα πολλά θετικά στοιχεία του παρελθόντος, αλλάζουν τα ασχημα, και εξελίσσεται όλη δομή, καθώς οι συνθήκες το επιβάλλουν. Νέα στελέχη μέσα στην ΠΑΕ για να μοιραστούν αρμοδιότητες, στελέχη που συνδέονται με ΠΑΕ και αγωνιστικό τμήμα, όπως οι Μάτος – Βιεϊρίνια, ο κόσμος σε πρώτη φάση το αντιλαμβάνεται σχετικά επιφανειακά. Μία προσπάθεια να βελτιωθεί η εμπειρία του στο γήπεδο, μία καλύτερη ποδοσφαιρική προσέγγιση στις επιλογές, σωστά βήματα για την υλοποίηση των έργων υποδομής όπως το νέο γήπεδο και το προπονητικό κέντρο, ακόμα υπάρχει δρόμος να διαβεί το κλαμπ, όμως έχει μπει στις ράγες.
Θα έρθουν και στραβές, δεν γίνεται αλλιώς στο ποδόσφαιρο. Ήδη ο ΠΑΟΚ βγάζει την άσκηση του με κληρώσεις που χειρότερες δεν γίνεται παρά την καλή του βαθμολογία στο ράνκινγκ. Η δοκιμασία συνεχίζεται αλλά αν έχεις ξεκάθαρες ιδέες στο μυαλό σου, αργά ή γρήγορα θα την ξεπεράσεις.
Πάμε στον Δημήτρη Γιαννούλη. Από την ημέρα που ο Γιώργος Κωστίκος επέμενε να τον αγοράσουμε με 20 χιλιάδες ευρώ από τον Βατανιακό, από την ημέρα που ο ΓΧ με τον Βρύζα επέμεναν να τον κάνουνε ακραίο μπακ στη Βέροια, από την ημέρα που αναδείχτηκε στο προβληματικό καλοκαίρι της ξαφνικής φυγής Λουτσέσκου περνώντας τους αντιπάλους από πάνω, μέχρι και σήμερα, είναι από τις περιπτώσεις ποδοσφαιριστών που γνωρίζω πάρα πολύ καλά. Η στάση της οικογένειας Σαββίδη απέναντί του και του ίδιου απέναντι στον ΠΑΟΚ, ήταν για σεμινάρια. Ο μεγαλομέτοχος του ΠΑΟΚ δεν είναι φαν των εξαγορών παικτών άνω των 30 ετών, αλλά στη περίπτωση Γιαννούλη αναγνώρισε την στάση του απέναντι στον σύλλογο. Παράλληλα ο Γιαννούλης, έδειξε με τον πλέον σαφή τρόπο πως θέλει να επιστρέψει στην αγαπημένη του ομάδα.
Ο Λίσι πλέον έχει να διαχειριστεί το καλύτερο δίδυμο αριστερών μπακ στο ελληνικό ποδόσφαιρο. Επίσης, έχει συμβάλει τα μέγιστα έτσι ώστε οι Μάτος – Βιεϊρίνια να αναβαθμίσουν το ρόστερ με τις επιλογές τους. Οι Ελουστόνδο – Χατζηδιάκος είναι ξεκάθαρα ανώτεροι παίκτες από τους Κεντζιόρα – Βολιάκο. Ο Σανταμαρία αποτελεί σταθερά από την πρώτη μέρα. Ο Λουσέ είναι ένα εργαλείο πολυτελείας που δεν υπήρχε. Ο Αλί μπορεί να χτύπησε με το καλημέρα, αλλά ήταν τόσο χαμηλό το επίπεδο προσφοράς του Ιβάνουσετς που δεν έχει να ξεπεράσει κάποιο μεγάλο σκόπελο.
Ο χρόνος πιέζει προφανώς. Αλλά δεν επηρεάζει τον οργανισμό ΠΑΟΚ που σκέφτεται πλέον με περισσότερη υγεία. Στον φορ θα μπορούσε να πάρει τον Χοσέλου – που προσωπικά μου αρέσει – αλλά δεν το κάνει. Ψάχνει την επένδυση, ίσως και να τη βρήκε. Ο ΠΑΟΚ θα πάρει άλλο ένα έξι – πιθανότατα πρότζεκτ – ένα αγκρέσιβ στόπερ και έναν μεσοεπιθετικό. Έχει δρόμο μπροστά του.
Αύριο, έχει άλλη μία μάχη με την Άντερλεχτ. Ιστορική ομάδα, με αρκετό ταλέντο αλλά όχι παιδιά με παραστάσεις. Εκεί οφείλει να χτυπήσει ο ΠΑΟΚ. Στην απειρία της.
Στη φάση που είμαστε, ο ΠΑΟΚ στηρίζεται σε μεγάλο βαθμό στις ορέξεις του Ντέλια. Ο οποίος πάλι σηκώνει κουβέντα για ενδιαφερόμενες ομάδες. Σε αυτές τις περιπτώσεις, συνήθως γίνεται του παίκτη.
Η Τούμπα μπορεί να δώσει αβαντάζ σε αυτό το ζευγάρι. Καλό θα ήταν να γεμίσει με κόσμο και θετική ενέργεια όπως απέναντι στη Ντιναμό. Στη μετάβαση που ζούμε, όλοι πρέπει να συγχρονιστούν για το κοινό καλό. Και εκτιμώ πως άπαντες το αντιλαμβάνονται.
