Φεύγει ο Μπακασέτας. Όπως και να το κάνουμε δεν ήταν μια είδηση εύκολο για να τη… χωνέψει κανείς. Όμως μιλάμε για ποδόσφαιρο. Περιθώρια για συναισθηματισμούς, δεν υπάρχουν. Η πραγματικότητα είναι σκληρή για τον Παναθηναϊκό που έχει μείνει εκτός τίτλου τόσα χρόνια. Κατά συνέπεια πρέπει να κοιτάξει τον εαυτό του. Το αγωνιστικό του πλάνο.
Ο Νίστρουπ επιλέχτηκε ως ο ιδανικός για να φέρει τη φιλοσοφία που ταιριάζει σε αυτό που επέλεξε το κλαμπ ως πλάνο επιστροφής στην κορυφή. Άρα όποιος δεν εξυπηρετεί τη συγκεκριμένη φιλοσοφία, είναι τιμιότερο να του δίνεις το χέρι, να τον ευχαριστείς και να πηγαίνεις παρακάτω. Για τον Μπακασέτα ή τον όποιο άλλο προκύψει, είναι χειρότερο να «βαλτώνει» όπως ο Βιλένα για παράδειγμα. Να απαξιώνεται. Γιατί και ο Ολλανδός, δεν είναι κάποιος… χθεσινός στο ποδόσφαιρο.
Στον Παναθηναϊκό λόγω των δυσκολιών, οι πάντες έγιναν λίγο πιο συναισθηματικοί. Το ίδιο το ποδόσφαιρο όμως, όσο ρομαντικό κι αν είναι, είναι ταυτόχρονα και σκληρό. Δεν αφήνει χώρους για υποχωρήσεις κόντρα στο όποιο πλάνο. Στην προκειμένη αυτό που έχει τεθεί σε εφαρμογή από τους Πράσινους.
Πέραν του Μπακασέτα, παρατηρείται ένα ξεκάθαρο ξεσκαρτάρισμα. Παικτών που είναι συγκεκριμένου στυλ. Αυτό δεν τους κάνει κακούς ή «λίγους». Κάθε άλλο. Απλά δεν είναι για την τωρινή φιλοσοφία του προπονητή του Παναθηναϊκού και του κλαμπ συνολικά. Άρα δεν υπάρχει λόγος ούτε να ταλαιπωρούνται, ούτε να απαξιώνονται.
Κυρίως, όμως, δεν μπορεί να μείνει κανένα κομμάτι του παζλ ξεχωριστό από το σύνολο. Γιατί τότε θα χαλάσει την εικόνα που θες να δημιουργήσεις. Το αν θα το πετύχει αυτό ο Νίστρουπ και οι άνθρωποι των Πράσινων, θα το κρίνουμε στο τέλος. Όμως δεν γίνεται κανείς να δουλεύει με ημίμετρα των θέλω του. Ειδικά όταν μιλάμε για προπονητή ποδοσφαιρικής ομάδας.
Φεύγοντας ο Μπακασέτας, όμως, αφήνει ένα συγκεκριμένο κενό. Είναι ο αρχηγός της ομάδας. Είναι μια προσωπικότητα. Παίκτης με εμπειρία. Αυτά πρέπει να τα καλύψει ο Παναθηναϊκός. Γιατί καλά τα τρεξίματα, καλή η δύναμη, όμως αν μόνο αυτά έδιναν τίτλους, τότε θα έπαιρνε κάθε ομάδα μερικούς δυνατούς μαραθωνοδρόμους και θα έκανε τη δουλειά. Τα πάντα είναι ζήτημα ισορροπίας. Ειδικά τα χαρακτηριστικά που απαιτεί ένα ρόστερ.
Τα ονόματα που ακούγονται και «παίζουν», διαρκώς αυξάνονται. Αυτά που πρέπει να κριθούν όμως, είναι εκείνα που θα υπογράψουν. Διότι αυτό που βλέπουμε τώρα ως διαμορφωμένη άποψη μεταγραφικού σχεδιασμού, μπορεί να μας κάνει να γελάμε στο τέλος του καλοκαιριού.
Από όποια πλευρά κι αν το δει κανείς, είναι προφανές πως ο Παναθηναϊκός δεν θα έχει καμία σχέση με την περασμένη σεζόν. Σε πρόσωπα και φιλοσοφία. Αυτό το ξεσκαρτάρισμα, μη γελιόμαστε, ήταν απαραίτητο. Κι ας φαίνεται άσχημο αυτό το διαρκές πάρε-δώσε. Αν όμως κάνεις λάθη, δεν γίνεται να επιμένεις σε αυτά, περιμένοντας πως θα δικαιωθείς. Πρέπει να αλλάζεις, όσο κι αν σε «ματώνει» αυτό.
Και κάτι ακόμη… Με τον Μπακασέτα εκτός, τον Κώτσιρα να έχει φύγει, ο Παναθηναϊκός «αδειάζει» ελληνικό στοιχείο. Πρέπει να καλυφθεί κι αυτό. Είπαμε, δεν μπορεί να λείψει τίποτα για να πετύχει η… συνταγή.
Υ.Γ. Ένα κακό ως τώρα, είναι πως δεν έχουμε ακούσει τον ίδιο τον Νίστρουπ. Θα γίνει σύντομα. Επειδή είναι γνωστό πως… παραείναι ειλικρινής, θα έχει ξεχωριστό ενδιαφέρον η δική του ανάλυση.
