Η Αρσεναλ τερμάτισε στο Τσάμπιονς Λιγκ αήττητη...και δεύτερη. Συμβαίνει, καμιά φορά. Οχι συχνά, αλλά συμβαίνει. Από την Περούτζα του μακαρίτη Ιλάριο Καστανιέρ το '79, αήττητη στη Serie A αλλά δεύτερη πίσω από τη Μίλαν. Ως την Ελβετία του Παγκόσμιου Κυπέλλου 2006, τέσσερα clean sheet σε τέσσερα ματς αλλά νοκ-άουτ στον γύρο των 16. Και τη Μπενφίκα εφέτος στην Πορτογαλία, αήττητη αλλά, καν δεύτερη, τρίτη. Συνήθως συμβαίνει σε στωικές ομάδες που το ηρωικό δεν είναι αρκετό. Σε ομάδες που έχουν όλα τα καλά, ή σχεδόν, και τους λείπει αυτό που κάνει το ποδόσφαιρο να είναι θρήσκευμα. Η φλόγα.
Ενα κακό διώξιμο του Μαρκίνιος ψηλά, πάνω στα (μαζεμένα) χέρια του Τροσάρ που απλώς ήθελε να αποφύγει τον πόνο της τυφλής μπάλας στο σώμα του, και η σπόντα έγινε ασίστ στο ανοιχτό γήπεδο για το ένα-μηδέν. Σοβαρολογώ, ο Τροσάρ πιστώθηκε ασίστ! Πέντε λεπτά στον τελικό, και η υπέρτατη πρόκληση ήδη είχε αλλάξει. Από το πώς κρατάς τον αμυντικό έλεγχο και το clean sheet εναντίον της Παρί Σεν-Ζερμέν, αμέσως πήγαμε στο πώς βάζεις γκολ στην Αρσεναλ ενόσω εκείνη κάπως έχει ανοίξει το σκορ και, έκτοτε, αναπόφευκτα οι κόκκινες φανέλες είναι πάντοτε πιο πολλές από τις μπλε στα μεσοδιαστήματα.
Το κρίσιμο σημείο σε αυτό, ήταν το πρώτο δεκάλεπτο του δεύτερου ημιχρόνου. Προτού συμπληρωθεί, ο αμυντικός και ο επιθετικός της δεξιάς πλευράς της Αρσεναλ, της πλευράς Κβαρατσχέλια δηλαδή, πήραν κίτρινη κάρτα. Εν ολίγοις, πλέον δεν μπορούσαν να μαρκάρουν ελεύθερα. Ο Κβαρατσχέλια είναι by far το πρόσωπο, στην αφίσα της καμπάνιας της Παρί Σεν-Ζερμέν εφέτος στο Τσάμπιονς Λιγκ. Οταν βρήκε τον ελάχιστο χώρο για ένα give-and-go με τον Ντεμπελέ και βγήκε στα νώτα του Μοσκέρα, συνέβη αυτό που σε 38 αγωνιστικές Πρέμιερ Λιγκ δεν είχε συμβεί ούτε μια φορά μες στη χρονιά. Καταλογίστηκε πέναλτι εις βάρος της Αρσεναλ.
Τα υπόλοιπα, είναι ιστορία. Το υπερόπλο Βιτίνια "μπήκε στο παιγνίδι", ο Αρτέτα άρον-άρον απέσυρε τον Μοσκέρα με τη στερνή γνώση που ανέκαθεν είναι πιο ωφέλιμο να την έχει κανείς πρώτα, οι χώροι άνοιξαν, η Παρί Σεν-Ζερμέν λύθηκε, το δοκάρι έσωσε την Αρσεναλ, στην πραγματικότητα ήταν επίτευγμα της Αρσεναλ ότι έφτασε ως τα πέναλτι ένα παιγνίδι με αναμενόμενα γκολ 1.77-0.44 εις βάρος της. Λέμε συχνά ότι εκτός από όλα τα άλλα, για να κερδίσεις τελικό χρειάζεται να βρεθείς στη σωστή πλευρά της λεπτομέρειας. Η Αρσεναλ πήρε τις λεπτομέρειες της βραδιάς, στο πλευρό της. Πάλι, δεν έφτασαν.
Στη συνείδησή μου, η Αρσεναλ και η Ατλέτικο είναι οι δύο μεγαλύτερες ευρωπαϊκές ομάδες από όσες δεν έχουν κατακτήσει το μεγάλο τρόπαιο. Εφτασαν, η καθεμιά στη στιγμή της ή στις στιγμές της, δραματικά κοντά. Κάποτε, αργά ή γρήγορα, επιτέλους θα το κάνουν. Η Αρσεναλ, μου φαίνεται, πιο γρήγορα παρά αργά. Ο Αρτέτα, ανεξαρτήτως τι αρέσει ή δεν αρέσει, αξίζει τον σεβασμό που όλος ο κόσμος μπορεί να του δώσει. Ο τύπος ανεβαίνει, με τη σκάλα. Σίγουρα πιο κοπιαστικό, όταν διατίθεται η επιλογή του ασανσέρ. Και πιο ασφαλές. Στα χρόνια του στην Αρσεναλ η ομάδα κατετάγη 8η, 8η, 5η, 2η, 2η, 2η, 1η. Στο Τσάμπιονς Λιγκ το 2024 έπαιξε προημιτελικό, το 2025 ημιτελικό, το 2026 τελικό.
Σε οποιαδήποτε συζήτηση περιλαμβάνονται οι λέξεις Τσάμπιονς+Λιγκ, η Ρεάλ είναι εκτός. Εκτός συναγωνισμού. Εκτός συγκρίσεων. Εκτός, γενικώς. Ενα κλαμπ, μία κατηγορία. Ας το αφήσουμε εκεί. Στον κόσμο των κοινών θνητών, η Παρί Σεν-Ζερμέν κατάφερε στο Τσάμπιονς Λιγκ κάτι που είχε να συμβεί από τότε που...δεν υπήρχε Τσάμπιονς Λιγκ. Ενα back-to-back. Το τελευταίο ήταν της Μίλαν όταν ακόμη ο Αντσελότι ήταν ποδοσφαιριστής, το 1990. Στην Παρί Σεν-Ζερμέν τα πάντα καταλήγουν να είναι Λούις Ενρίκε. Η ταυτότητα είναι Λούις Ενρίκε, η νοοτροπία είναι Λούις Ενρίκε, η συμπεριφορά είναι Λούις Ενρίκε, το παίξιμο είναι Λούις Ενρίκε.
Το κλαμπ διάλεξε τι ήθελε να κάνει, μετά επέλεξε τον προπονητή που θα το κάνει, μετά έχτισε την ομάδα για να το κάνει. Μια τριανδρία, ιδιοκτήτης, αθλητικός διευθυντής, προπονητής, στην ίδια σελίδα. Μία case study. Η Παρί Σεν-Ζερμέν του τελικού 2025 και η Παρί Σεν-Ζερμέν του τελικού 2026, είναι σαν ένα βρες-τις-διαφορές κουίζ. Μονάχα με σχολαστική παρατήρηση, καταλαβαίνεις πως υπάρχει μία και μοναδική (διαφορά). Ο τερματοφύλακας. Φυσικά κανείς δεν ξέρει εάν οι ίδιοι του χρόνου τέτοιες μέρες κάνουν, μετά το back-to-back, και το χατ-τρικ της Ρεάλ 2016-2017-2018. Στο μυαλό μου, κιόλας είναι φαβορί.
Μακρινά ξαδέλφια σε συγγένεια, αυτοί σήμερα με την παλαιά Παρί Σεν-Ζερμέν. Με το σταρ ανσάμπλ. Η παλαιά Παρί Σεν-Ζερμέν, το σταρ ανσάμπλ, στον ημιτελικό του Μονάχου με τη Μπάγερν θα έτρωγε μια ανατροπάρα που θα ήταν όλη δική της. Γιατί κανείς δεν θα θυσίαζε τον εαυτό του εκεί και τότε, στη βρώμικη δουλειά που αίφνης προέκυψε ότι έπρεπε να γίνει. Ετούτοι δω, λερώθηκαν (όλοι!) και την έκαναν. Ο πραγματικός τελικός, ήταν εκείνος. Ο ημιτελικός.
