Σκεφτείτε έναν Αργεντινό ποδοσφαιριστή. Όχι, απαραίτητα εν ενεργεία. Οποιονδήποτε.
Σίγουρα, θα έχετε σκεφτεί αμέτρητους υπέρ-παίκτες που άφησαν ανεξίτηλο αποτύπωμα στην ιστορία του αθλήματος.
Από όοοοοολους αυτούς, λοιπόν, μόνο ένας έφυγε από την Αργεντινή για την Ευρώπη με περισσότερα λεφτά από αυτά που δίνει ο Παναθηναϊκός για τον Σαντίνο Αντίνο!
Ο Έρικ Λαμέλα.
Κι αυτό από μόνο του είναι σοκαριστικό!
Αυτό το 10 εκατομμύρια για το 75% των δικαιωμάτων του, όπου υποστηρίζουν οι Αργεντινοί, μεταφράζεται σε συνολικό valuation 13,3 εκατομμυρίων.
Μόνο τα 17 εκατομμύρια ευρώ που έδωσε η Ρόμα το καλοκαίρι του 2017 στην Ρίβερ Πλέιτ για τον Έρικ Λαμέλα αποτέλεσαν μεγαλύτερο τραπεζικό έμβασμα στην ιστορία του ποδοσφαίρου της Αργεντινής.
Καμία αντίρρηση, αν το δει κανείς πληθωριστικά, δεν στέκει.
To 1,2 δισεκατομμύριο ισπανικές πεσέτες (σημερινά 7,3 εκατομμύρια ευρώ) που έδωσε το καλοκαίρι του 1982 η Μπαρτσελόνα για να κάνει δικό της τον Ντιέγκο Μαραντόνα είχαν μεγαλύτερη αξία.
Είναι, όμως, κάτι ενδεικτικό για να δείξει το μέγεθος του deal.
Ο κολοσσός που λέγεται Μπόκα Τζούνιορς δεν κατάφερε ποτέ ιστορικά να σκαρώσει μία τόσο ακριβή πώληση, όσο ο παμπόνηρος, μπαγαπόντης, καταφερτζής Χοσέ Μανσούρ.
Και ο αθεόφοβος την έκανε, ρίχνοντας πρώτα κατηγορία την Γοδόι Κρουζ, μετά από 17 ολόκληρα χρόνια.
Μαγκιά του!
Ο μεγάλος Γιόχαν Κρόιφ έλεγε ότι "δεν έχω δει ποτέ μου μία σακούλα γεμάτη λεφτά να σκοράρει έστω ένα γκολ".
Με αυτό τον τρόπο ήθελε να πει ότι το κόστος μιας μεταγραφής δεν αρκεί από μόνο του για να ορίσει έναν παίκτη.
Η επιτυχία μιας μεταγραφής είναι κάτι πολυπαραγοντικό, το μόνο που λέει την απόλυτη αλήθεια είναι το χορτάρι, όχι τα συμβόλαια ή τα λεφτά.
Μάνι-μάνι, ο Παναθηναϊκός έχει μπροστά στα μάτια του, την τρανύτερη απόδειξη. Μία από τις πιο ακριβές μεταγραφές της ιστορίας του, ο Βισέντε Ταμπόρδα, είναι μέχρι στιγμής ένας αόρατος άνθρωπος, ένα μυστήριο.
Ο Αντίνο δεν είναι Ταμπόρδα.
Δεν είναι όμως και Μαραντόνα.
Και θα είναι μέγα λάθος αν κουβαλήσει σαν σταυρό στην πλάτη την ετικέτα της ακριβότερης μεταγραφής στην ιστορία του Παναθηναϊκού.
Ο Αντίνο δεν είναι σωτήρας. Ούτε ο Μεσσίας. Δεν μπορεί να τους περάσει όλους και να μπει με την μπάλα στα δίχτυα, ούτε να περπατήσει στο νερό.
Αν τα έκανε όλα αυτά, η ομάδα από το Μεντόσα δεν θα είχε υποβιβαστεί.
Είναι, όμως, ο βασικός αριστερός εξτρέμ της Εθνικής Νέων της Αργεντινής, επομένως αξιοκρατικά ο καλύτερος σε όλη την χώρα, στην ηλικία του, στην θέση του.
Δεν είναι λίγο.
Αλλά, δεν αποτελεί και εγγύηση επιτυχίας.
Ο Αντίνο δεν είναι παρά ένα 20χρονο παιδί που θα φύγει για πρώτη φορά από την χώρα του, από το πατρικό του, από την βόλεψη του, από τις συνήθειες του.
Η πρώτη φορά που θα συναντήσει τέτοια πίεση, τόσες προσδοκίες και θα πρέπει να αποδείξει.
Και θα χρειαστεί να μπει αμέσως στα βαθιά, ενώ το σώμα του βρίσκεται σε διαφορετικό ρυθμό. Το πρωτάθλημα στην Αργεντινή τελείωσε πριν από κάνα μήνα. Ο Αντίνο βρίσκεται σε ρυθμό καλοκαιριού.
Δεν έρχεται (μόνο) για να βοηθήσει τον Παναθηναϊκό στο δεύτερο μισό της σεζόν κι ούτε πρέπει να κριθεί από αυτό.
Έρχεται ως μακροπρόθεσμη επένδυση, ως μέρος της μεγάλης εικόνας που οραματίζονται στο τριφύλλι.
Θα μπορούσε να κάνει κάτι καλύτερο αυτά τα 10 εκατομμύρια ο Παναθηναϊκός με μία επένδυση άμεσης απόσβεσης; Οπωσδήποτε.
Σίγουρα, υπήρχαν πιο έτοιμοι παίκτες στην αγορά με αυτά τα λεφτά.
Ωστόσο, ο Αντίνο είναι μία επένδυση high risk / high reward. Πολλά ποντάρεις / πολλά κερδίζεις. Το ταβάνι του είναι άγνωστο.
Αυτή η μεταγραφή είναι συνάμα και μία δήλωση του Παναθηναϊκού ότι βγαίνει ξανά στις αγορές. Στις ακριβές αγορές.
Ακόμα και το... νταραβέρι με την μανατζερική του στέγη, την Roc Nation του περίφημου Jay-Z και οι γενναιόδωρες μανατζερικές προμήθειες είναι ένα χρήσιμο κονέ για το μέλλον.
Απαραίτητο έξοδο, αν θέλεις να αλλάξεις επίπεδο και να έχει πρόσβαση, προτεραιότητα, πρόσωπο για ανάλογους παίκτες στο μέλλον.
Ο Παναθηναϊκός ήταν σχεδόν υποχρεωμένος να πάει σε μία τέτοια κίνηση, να πληρώσει υπεραξία, να ταράξει τα νερά.
Υποχρεωμένος να κάνει all-in, μπας και ρεφάρει...
