Υπάρχει ένας άνθρωπος που θα βρεθεί απόψε στην Ο2 Αρένα σε μια δύσκολη θέση. Είναι ο κουμπάρος των κουμπάρων του τελικού. Ο Τίτι Παπαζόφ, κουμπάρος του Ομπράντοβιτς και του Ιτούδη, μίλησε στο sdna.gr και τον Σωτήρη Βετάκη και λέει απίστευτα πράγματα. Για το κινητό που τρέλανε τον Πίνι Γκέρσον, για τον Μάικλ Τζόρνταν της προπονητικής αλλά και την ευχή του για τη σημερινή ημέρα.
Η ιστορία του αποψινού τελικού της Euroleague, η ιστορία των κουμπάρων που έζησαν τόσα μα τόσα πολλά μαζί τα 13 χρόνια συνεργασία τους στον Παναθηναϊκό είναι υπέροχη και μοναδική. Έχει όμως και… θύματα. Έχει φέρει σε αμήχανη θέση τους κοινούς φίλους, όσους απέκτησαν σχέσεις στην κοινή πορεία του Ζέλιμιρ Ομπράντοβιτς και του Δημήτρη Ιτούδη.
Ένας εξ αυτών, ίσως μάλιστα εκείνος που έχει έρθει σε πιο δύσκολη θέση, είναι ο Κονσταντίν Παπαζόφ! Ο κουμπάρος των κουμπάρων! Ο Τίτι, όπως τον αποκαλεί όλη η Βουλγαρία, είναι προπονητής, μέγας θαυμαστής και λάτρης του «Ζοτς» και από τον Αύγουστο του 2007 κουμπάρος του Σέρβου προπονητή και του Δημήτρη Ιτούδη.
Αρχικά η σχέση του με τον Έλληνα κόουτς ήταν… εχθρική, όμως γρήγορα αναπτύχθηκε μια σχέση σεβασμού, φιλίας που επισφραγίστηκε με την επιλογή του Δημήτρη Ιτούδη από την οικογένεια Παπαζόφ να γίνει νονός του παιδιού τους. «Το όνειρο μου, το 1999, όταν ο Ζέλικο ήρθε στην Αθήνα για να αναλάβει τον Παναθηναϊκό. Ξέρεις φίλε μου, όλοι όσοι παίζουν μπάσκετ ονειρεύονται να γίνουν Μάικλ Τζόρνταν. Ε, όσοι είναι προπονητές θέλουν να γίνουν σαν τον Ζοτς! Θα ήθελα πολύ να δουλέψω κοντά του. Για αυτό κιόλας όταν μου σύστησε για πρώτη φορά τον Δημήτρη δεν σου κρύβω ότι τον ζήλεψα» εξηγήσει στο sdna.gr ο Βούλγαρος προπονητής, που το 2009 είχε αναδειχθεί προπονητής της χρονιάς στη χώρα του.
«Πως να μην τον ζηλέψω! Ήταν όνειρο μου να εργαστώ δίπλα στον Ζέλικο και μάλιστα είχα επιχειρήσει να τον προσεγγίσω μέσω ενός Σέρβου προπονητή που ήταν στη Βουλγαρία εκείνη την εποχή. Τον Ράτκο Γιόκτσιτς που ήταν γεννημένος στο Τσάτσακ και υπήρξε μάλιστα δάσκαλος στο σχολείο του Ομπράντοβιτς. Ήθελα πάρα πολύ να συνεργαστώ μαζί του και για αυτό ζήλεψα τον Δημήτρη. Ξέρεις στο Πανεπιστήμιο μπορεί κάποιος να σπουδάσει 4-6 χρόνια, ο Ιτούδης σπούδασε 13!» λέει γελώντας ο «Τίτι» που δεν έχει χάσει ούτε έναν από τους 29 τελικούς του Παναθηναϊκού στα 13 χρόνια του Ομπράντοβιτς στον ΠΑΟ και εξιστορεί μια απίθανη ιστορία από το 2011 και ένα τάιμ-άουτ της Λέφκσι. «Είχαμε αγώνα πλέι-οφ και αν δεν νικούσαμε θα παίζαμε επόμενο ματς τις ημέρες του φάιναλ-φορ της Βαρκελώνης. Τους είχαμε νικήσει 2-0 στην κανονική περίοδο και το φυσιολογικό ήταν να κάνουμε το 3-0 και να προκριθούμε. Αλλά το ματς πήγε παράταση και στο τάιμ-αουτ τους είπα: «κοιτάξτε καλά, αν δεν νικήσετε δεν θα πάω στη Βαρκελώνη επειδή θα έχουμε κι άλλο ματς. Αν συμβεί αυτό θα επιβάλλω πρόστιμο ένα μισθό. Και νίκησαν» θυμάται και συνεχίζει:
«Έγινε Παναθηναϊκός χάρη σε αυτούς τους δύο. Και ειλικρινά δεν μπορώ να καταλάβω γιατί ο Παναθηναϊκός τους άφησε να φύγουν. Για εμένα είναι οι δύο καλύτεροι προπονητές της Ευρώπης και δεν το λέω τώρα που είναι αυταπόδεικτο καθώς οδήγησαν τις ομάδες τους στο φάιναλ-φορ αλλά το λέω από τη χρονιά που ο Δημήτρης έκανε θαύματα στη Μπάνβιτ. Αγάπησα τον Παναθηναϊκό αυτά τα 13 χρόνια και επειδή έχω γίνει Παναθηναϊκός, με στεναχωρεί αυτό που συνέβη. Θα σου πω και μια ιστορία για να καταλάβει ο κόσμος. Όταν ο Γκέρσον, ενώ ήταν στον Ολυμπιακό, ανέλαβε την Εθνική Βουλγαρίας, ήμουν εκείνος που ως άμεσος συνεργάτης του πήγα να τον παραλάβω από το αεροδρόμιο. Ξαφνικά, όταν ήμασταν μέσα στο αυτοκίνητο, άρχισε να κτυπά το κινητό μου και ακούστηκε: σύλλογος μεγάλος, δεν υπάρχει άλλος… Ο ύμνος του Παναθηναϊκού. Ο Πίνι έμεινε άναυδος. “Τι είναι αυτό;” με ρώτησε και του εξήγησα. “Πίνι, του είπα, όταν χάνει η Λέφσκι στεναχωριέμαι. Όταν χάνει ο Παναθηναϊκός κλαίω!”»
Ελπίζω να μην κάνει την ίδια ερώτηση ο Δημήτρης
Τότε άλλωστε, το 2007, η σχέση του Τίτι Παπαζόφ με τον Ομπράντοβιτς και τον Ιτούδη έγινε συγγενική. Έγιναν κουμπάροι. Ο Τίτι είχε αποκτήσει δύο παιδιά και ζήτησε από τους δύο προπονητές να γίνουν νονοί του ενός. Προς τιμή τους, φόρεσε πράσινο πουκάμισο αλλά αυτό είναι το λιγότερο. Έδωσε διπλό όνομα στο παιδί του. Ονομάζεται Ντιμίτρι Ζέλικο Παπαζόφ!
Εδώ λοιπόν, έρχεται η δύσκολη ερώτηση για τον Τίτι. Κόουτς, με ποιον θα είσαι στον τελικό; «Ουφ! Φίλε μου, ελπίζω αυτή την ερώτηση να μην μου την κάνει ο Δημήτρης!»
Η συζήτηση-συνέντευξη διεκόπη για λίγα λεπτά, διότι τα γέλια δεν επέτρεπαν να συνεχίσουμε και όταν ηρεμήσαμε ο Βούλγαρος προπονητής συνέχισε. «Μαζί με άλλους κοινούς φίλους, θα καθίσουμε στη μέση του γηπέδου. Ακριβώς. Ούτε δεξιά, ούτε αριστερά και θα υποστηρίζουμε τον καλύτερο του τελικού. Ομολογώ ότι θα ήθελα ο Ζέλικο να κατακτήσει απόψε το 9ο για να ξεπεράσει τον Σουμάχερ. Είναι ο μόνος που έχει 8ο τίτλους. Και του χρόνου να κατακτήσει το 10ο στην Κωνσταντινούπολη. Αν γίνει εκεί το φάιναλ-φορ, φαντάζεσαι τι θα συμβεί αν κατακτήσει εκεί η Φενέρμπαχτσε δεύτερο ευρωπαϊκό; Τέλος πάντων, αν ήταν σκάκι το μπάσκετ όπως συνηθίζεται να λέγεται, θα ήμουν ευτυχής γιατί θα ήθελα να τελειώσει απόψε ισόπαλος ο αγώνας. Αλλά τελικά το λένε σκάκι αλλά δεν είναι. Είναι μπάσκετ… Και το χειρότερο για αυτό είναι πως απόψε δεν θα πανηγυρίσω».
