Η μοναδική δυσκολία που είχε να αντιμετωπίσει ο Ολυμπιακός στην αναμέτρηση με τον Κολοσσό στην Ρόδο, ήταν το ταξίδι λίγες μόλις ώρες μετά το ματς με την Εφές και το γεγονός ότι στο μυαλό των παικτών, ήταν αναπόφευκτα η διπλή αγωνιστική που ακολουθεί. Αρκούσε απλά να ήταν όσο συγκεντρωμένοι χρειαζόταν και στο... ρελαντί να επικρατήσουν απέναντι σε μία πολύ κατώτερη ομάδα και αυτό έγινε. Η «υποχρέωση» βγήκε χωρίς απώλειες και έξτρα κόπωση για κάποιων, οι Σπανούλης και Πρίντεζης ορθώς ξεκουράστηκαν και πλέον όλοι στρέφονται στο ταξίδι της Δευτέρας για την Βαρκελώνη και το ματς της Τρίτης με τη Μπαρτσελόνα.
Άξια αναφοράς η καλή απόδοση του Γουίλιαμς-Γκος, η μία ακόμα δυναμική εμφάνιση του Τουπάν και το δυναμικό «είμαι εδώ» που ξαναφώναξε ο Βεζένκοφ, που όσο ο Τίμα συνεχίζει να είναι... αλλού και να έχει αυτή τη νοοτροπία, δεν υπάρχει λόγος να μην έχει τον χρόνο που δικαιούται στο rotation. Την ίδια ώρα, ο Νίκολα Μιλουτίνοφ ήταν και πάλι εξαιρετικός, δείχνοντας πως αντιμετωπίζει με την ίδια σοβαρότητα όλα τα παιχνίδια. Στην Ευρωλίγκα, έχει παίξει καταλυτικό ρόλο σχεδόν σε όλες τις νίκες του Ολυμπιακού, όχι μόνο με τους 10,1 πόντους (64,9% στα δίποντα), τα 7,3 ριμπάουντ (πρώτος στη σχετική λίστα) και τις 1,5 ασίστ που έχει μέσο όρο, αλλά και για τις εξαιρετικές άμυνες απέναντι σε κάθε είδους (αθλητικό, βαρύ, αργό, γρήγορο) σέντερ.
Η βελτίωσή του σωματικά είναι εμφανής, τα πόδια του είναι πιο γρήγορα από ποτέ στο ένας εναντίον ενός, τα σκριν του επίσης πιο δυναμικά και αποτελεσματικά από ποτέ, η επαφή του με το καλάθι είναι εκπληκτική σε σχεδόν όλα τα είδη σουτ που πρέπει να έχει ένας τοπ σέντερ, έχοντας εισάγει και άλλα στυλ και κινήσεις. Η δε σοβαρότητά του στα ματς πρωταθλήματος, έστω και αν οι αντίπαλοι είναι πολύ κατώτερου επιπέδου, αποτυπώνεται στους αριθμούς. 11,6 πόντοι μέσο όρο με 71% στα δίποντα, 4,8 ριμπάουντ, 1,4 ασίστ μέσο όρο. Και στις δύο λίγκες, έχει λιγότερο από ένα λάθος ανά ματς, έχοντας μάλιστα αυξήσει τους μέσους όρους που μπορεί να συμμετέχει (χάρη σε προσωπική δουλειά και εκγύμναση στην αντοχή) χωρίς η κούραση να χτυπάει «κόκκινοι», στα 26 με 27 λεπτά.
Το «στοίχημα» για τον Ολυμπιακό, είναι να μείνει υγιής μέχρι το τέλος της σεζόν, διότι σε αυτή την περίπτωση οι πιθανότητές του να κάνει κάτι καλό σε όλα όσα διεκδικεί αυξάνονται σημαντικά. Το ιδανικό, θα ήταν να υπάρχει μία ακόμη λύση για να μειωθούν οι πιθανότητες αγωνιστικής «κοιλιάς» λόγω κόπωσης. Η ουσία, είναι πως, ο, εκτός από άλλος παίκτης προς το πολύ καλύτερο σε σχέση με αυτό που είδαμε στα πρώτα του χρόνια, εξαιρετικός χαρακτήρας «Νίκο», δύσκολα θα κατοικοεδρεύει και τη νέα χρονιά στην χώρα μας. Οι Σπερς τον παρακολουθούν στην κυριολεξία σε κάθε του... βήμα (όχι μόνο σε αγώνες δηλαδή) και ο ίδιος φαίνεται πιο αποφασισμένος και έτοιμος από ποτέ για την... μετακόμιση στο ΝΒΑ.
Ο μαγικός κόσμος της άλλης άκρης του Ατλαντικού, αποτελεί στόχο ή αν θέλετε... απωθημένο και ενός ακόμα μέλους της ομάδας. Δεν φοράει σορτς και φανέλα αλλά κοστούμι και κάθεται στην άκρη του πάγκου. Ο Ντέιβιντ Μπλατ ποτέ δεν έχει κρύψει την θέλησή του να έχει άλλη μία ευκαιρία στο κορυφαίο πρωτάθλημα, όμως για την ώρα έχει μία δουλειά να τελειώσει εδώ που του αρέσει πολύ και δείχνει πως έχει όλα τα φόντα να την φέρει με όμορφο τρόπο σε πέρας. Στην Ελλάδα που δυστυχώς κρίνονται όλα από τα αποτελέσματα, θα χρειαστεί να περιμένουμε κάποιους μήνες για το αν θα τα καταφέρει.
Η συμπεριφορά του, ο τρόπος που χειρίζεται τους παίκτες του, τα media και όλη παρουσία του με το χιούμορ και τις ατάκες που δίνουν τροφή για μπασκετική και όχι μόνο σκέψη όμως, είναι κοινά στοιχεία κοινά αποδεκτά απ' όλους και ακόμα και οπαδοί των αντιπάλων τα αναγνωρίζουν. Η οπτική γωνία που έχει για το μπάσκετ, που δεν κρίνει τη ζωή μας, αλλά είναι απλά ένα παιχνίδι που πρέπει να απολαμβάνουμε, μακάρι να επηρεάσει όσο το δυνατόν περισσότερο όλους όσοι ασχολούμαστε με τον χώρο. Πόσοι επαγγελματίες με τέτοια αξία, διαπιστευτήρια, τίτλους όλων των ειδών, θα χαιρετούσαν από τηλεόρασης δύο παίκτες τους, ζητώντας τους... κέρασμα επειδή τους ξεκούρασαν;
Πόσοι πραγματικά μεγάλοι του αθλήματος είναι τόσο ακομπλεξάριστοι, απολαμβάνουν αυτό που κάνουν και προσπαθούν να κάνουν και τους γύρω τους να περάσουν καλά, χωρίς βέβαια σε καμία περίπτωση να αφήνουν πίσω τη δουλειά τους (ασχολείται με αυτή 12-15 ώρες την ημέρα) και να μην είναι αυστηροί όταν πρέπει και εκεί που πρέπει; Ελάχιστοι. Ο Μπλατ είναι μεγάλη τύχη για τον Ολυμπιακό και το ελληνικό μπάσκετ γενικότερα και σε αντίθεση με τον Μιλουτίνοφ ο οποίος λογικά θα ανοίξει το καλοκαίρι τα... φτερά του, καλό θα ήταν να μείνει για πολλά περισσότερα χρόνια απ' όσα προβλέπουν το διετές συμβόλαιό του.
YΓ: Αν ο Μήτογλου συνεχίσει έτσι, θα δικαιώσει όλους όσοι πιστεύαμε πως μπορεί να γίνει το νέο μεγάλο πάουερ φόργουορντ για το ελληνικό μπάσκετ και θα διαψεύσει όσους έλεγαν πως τα όρια του είναι μόνο στην Ευρώπη. Το παιδί δουλεύει πολύ, βελτιώνεται «πατώντας» πάνω στο ταλέντο του και φαίνεται. Το σχόλιο δεν γίνεται για τους 20 καθοριστικούς πόντους που έβαλε χθες κόντρα στην Νταρουσάφακα, αλλά για όλα τα υπόλοιπα που κάνει στο παρκέ.
