Ο Παναθηναϊκός επιστρέφει από τη Βαλένθια με τα χέρια αδειανά και μια γεύση που ίσως είναι η χειρότερη που μπορεί να σου αφήσει μια ήττα. Στο 80-64 οι περισσότεροι θα είχαν συμβιβαστεί με την ιδέα της σφαλιάρας. Το 2-18, ωστόσο, με το ξεκίνημα της τέταρτης περιόδου αναπτέρωσε το ηθικό και τις ελπίδες αλλά δεν αρκούσε για να σφραγίσει μια ολική ανατροπή ακόμη και... κλεψιά αν προτιμάτε.
Έτσι, η απογοήτευση είναι διπλή και «πονάει» περισσότερο. Αλλά από την άλλη, τα αμυντικά χούγια του Παναθηναϊκού κουράζουν και προκαλούν πραγματικό πονοκέφαλο. Καμία ομάδα δεν μπορεί να πάρει το μάξιμουμ των δυνατοτήτων της αν δεν παίζει άμυνα και αν δεν έχει αμυντικές αρχές. Όσο ταλέντο και αν διαθέτει (οι πράσινοι έχουν πλούσιο και για αυτό έχουν την καλύτερη επίθεση) δεν αρκεί αυτό για να την πάει μακριά. Ειλικρινά, δεν ξέρω και δεν μπορώ να οριοθετήσω που μπορεί να φτάσει αυτή η ομάδα, ωστόσο, με ρεαλισμό βλέπεις πως πάει καρφί για να φτάσει χαμηλότερα από εκεί που μπορεί.
Τις επόμενες εβδομάδες θα πρέπει να βρεθεί ο τρόπος να συμμαζευτεί αυτό το αμυντικό χάος που παρουσιάζει το «τριφύλλι» σε μεγάλα κομμάτια των παιχνιδιών του. Μόνο έτσι θα βρεθεί η χρυσή ισορροπία και θα υπάρξει πραγματική ελπίδα για κάτι καλύτερο. Χθες, ο Παναθηναϊκός πήγε να κάνει μια ανατροπή που δεν θα είχε προηγούμενο λοιπόν αλλά παράλληλα παρουσίασε ένα πρόσωπο ΑΠΑΡΑΔΕΚΤΟ για τρία δεκάλεπτα. Μιλάμε για το απόλυτο αμυντικό ναυάγιο με τον Ντούμπλιεβιτς και τον Εντούρ να κάνουν ό,τι πραγματικά γουστάρουν και τους Αμπάλντε, Βίβες και Σαν Εμετέριο να σκοράρουν με κάθε τρόπο.
Ειλικρινά, δεν πάει άλλο με την άμυνα αυτού του συνόλου. Βλέπεις, τρεις, τέσσερις παίκτες να παίζουν στο 101% και άλλους να μην μπορούν να ακολουθήσουν. Εδώ δεν έχουμε να κάνουμε με αδιαφορία έχουμε να κάνουμε με μια διάτρητη ραχοκοκαλιά. Με μια λανθασμένη λειτουργία, με μια παράταιρη άμυνα. Η άμυνα του Παναθηναϊκού δεν είναι ένα «σώμα», δεν έχει τον ίδιο βηματισμό, δεν έχει σωστό συγχρονισμό και αρμονία. Ναι, είναι αδόκιμοι οι όροι μα αποτυπώνουν αυτό που θες να πεις και δεν περιγράφεται με απλά λόγια.
Το αν αυτό λύνεται ή όχι δεν θα σας το πω εγώ γιατί δεν το ξέρω και δεν είναι η δουλειά μου να το κάνω. Μια απλή επισήμανση κάνουμε χωρίς να ρίχνουμε κανέναν παίκτη στην πυρά. Απλώς, θα ήταν άδικο για παιδιά όπως για παράδειγμα οι Καλάθης, Παπαπέτρου, Μήτογλου (εσχάτως και ο Τζόνσον) να μην τους αναγνωρίσεις πως βάζουν το κορμί τους στη... φωτιά και προσπαθούν να καλύψουν και αδυναμίες των συμπαικτών τους. Επίσης, είναι άδικο να την πέφτουμε μόνο στους ψηλούς όταν στο 1vs1 χάνονται οι παίκτες από την πρώτη ζώνη άμυνας χάνουν τα αυγά και τα καλάθια. Είναι πολλά, λοιπόν, τα πράγματα που μπορούμε να συζητάμε. Από την άλλη, οι «πράσινοι» έχασαν μεν μια ευκαιρία να σκαρφαλώσουν στην πέμπτη θέση, όχι όμως και τον πόλεμο. Ένα διπλό στο Βελιγράδι την Τετάρτη θα τους εδραιώσει στα πλέι οφ και στην εξάδα.
ΥΓ: Στο 30’ με το σκορ στο 80-64 ο Τζόνσον φώναζε σε όλους να σηκώσουν ψηλά το κεφάλι και να παλέψουν. Αξιοσημείωτο.
ΥΓ2: Απομένουν 1.19 με το σκορ στο 86-84 και τον Παναθηναϊκό να τρέχει ένα σερί 20-6, ο Αμπάλντε χάνει τη δεύτερη βολή οι «πράσινοι» παίρνουν το ριμπάουντ και ο Βίλιους (τρίτος ρέφερι) σφυρίζει φάουλ στον Τόμας πάνω στον Λαμπεϊρί και τον στέλνει εκ νέου στις βολές (88-84). Τα λόγια είναι περιττά.
ΥΓ3: Ο Πιτίνο μπορεί να κάνει ορισμένες φορές κάποια πράγματα που ξενίζουν πολλούς γιατί έχει μια τελείως διαφορετική προσέγγιση. Από την άλλη έχει το ειδικό βάρος να κόψει τον... πισινό σε όλους τους παίκτες της Ευρωλίγκας. Από τον πρώτο έως τον τελευταίο. Αυτό είναι τεράστιο πλεονέκτημα για έναν κόουτς.
ΥΓ4: Ο Ράις είναι παικτάρα.
