Η τρίτη συνεχόμενη ήττα του Ολυμπιακού στην Ευρωλίγκα, εκτός του ότι τον βγάζει, σχεδόν οριστικά, εκτός διεκδίκησης τέταρτης θέσης και του βάζει προβλήματα ακόμα-ακόμα και για την εξασφάλιση της πρόκρισης στα πλέι οφ, τον επαναφέρει στους πρώτους μήνες της σεζόν. Εκεί που είχε και πάλι το ίδιο κακό σερί με ΤΣΣΚΑ, Παναθηναϊκό ΟΠΑΠ και Φενέρμπαχτσε. Μόνο που τότε ήταν νέα ομάδα και υπήρχε χρόνος τα λάθη να διορθωθούν.
Πλέον τα περιθώρια για ένα καλό πλασάρισμα έχουν στενέψει και το κυριότερο, είναι πως δείχνει εντελώς εκτός αρχικού προπονητικού πλάνου, που ανέφερε πως τον Φεβρουάριο θα δούμε τον έτοιμο νέο Ολυμπιακό. Στο μεσοδιάστημα έχουν συμβεί πολλά, όμως η ουσία είναι πως οι «ερυθρόλευκοι» παίζουν κακό μπάσκετ, που στηρίζεται στις εκλάμψεις ενός-δύο παικτών και τίποτα περισσότερο. Η αναμέτρηση με τη Μακάμπι, έμοιαζε, σε επίπεδο ευκαιρίας για αντίδραση, με εκείνη στα τέλη Νοεμβρίου στο Μόναχο κόντρα στη Μπάγερν. Με νίκη στο «Γιαντ Ελιάου», τα πράγματα βαθμολογικά, θα ήταν εντελώς διαφορετικά. Οι «ερυθρόλευκοι», έφεραν τον ρυθμό και το σκορ χαμηλά, καθώς γνώριζαν πως με την επιθετική δυστοκία που τους διακρίνει τελευταία, μόνο έτσι είχαν τύχη. Ιδιαίτερα απέναντι σε μία ομάδα που πετυχαίνει 90 πόντους μέσο όρο στο γήπεδό της το τελευταίο διάστημα.
Έπειτα από ένα κάκιστο παιχνίδι, με 17 συνολικά ασίστ (ο Ολυμπιακός είχε μόλις 7), νίκησε στο τέλος ο πιο τυχερός, ή αν θέλετε η ομάδα που έχει τον γκαρντ ο οποίος παίρνει την ευθύνη στο τέλος και ξέρει τον τρόπο να μπει η μπάλα στο καλάθι. Τον έχουν και οι πειραιώτες και ήταν αυτός που «γύρισε» το παιχνίδι με εννέα σερί πόντους στο τέλος. Λέγεται Βασίλης Σπανούλης. Η μόνη διαφορά, είναι πως η μπάλα ποτέ δεν πήγε στα χέρια του με 4,4’’ να απομένουν για να εκτελέσει. Και ας το… έχανε. Θα ήταν πιο ορθόδοξος τρόπος ήττας, χωρίς αυτό να είναι υποτιμητικό για τον Γιώργο Πρίντεζη. Θα μπορούσε επίσης να μη χρειαστεί καν η τελευταία φάση, αν ο Ολυμπιακός στο πρώτο ημίχρονο που έπαιξε άμυνα για σεμινάριο κόντρα στην «ομάδα του λαού», δεν είχε 1/12 τρίποντα και είχε «χτίσει» μια καλή διαφορά ψυχολογίας για το δεύτερο.
Μιλώντας για αστοχία και η Μακάμπι ήταν ανεξήγητα άστοχη, αλλά κατάφερε να περιορίσει τη δράση του Μιλουτίνοφ. Η μπάλα πήγαινε σε αυτόν μόνο έπειτα από επιθετικό ριμπάουντ, την ώρα που ο Ολυμπιακός περιμένει σήμερα στην Ελλάδα τον παίκτη που θεωρητικά θα του λύσει το πρόβλημα στην άμυνα «ένας εναντίον ενός». Ίσως με αυτόν στο παρκέ, στην τελευταία φάση να μη χρειαζόταν άμυνα με αλλαγές, όμως περισσότερο μέτρησε η ποιότητα του Γουίλμπεκιν. Πιο εκνευριστικό από την αστοχία πάντως (όπως λέει και ο κόουτς Μπλατ κάποια στιγμή οι παίκτες του θα βάλουν τα ελεύθερα σουτ), ήταν το γεγονός πως η Μακάμπι σκόραρε στο τρίτο δεκάλεπτο το ένα καλάθι μετά το άλλο (ένα εξ’ αυτών στην εκπνοή) με τον Ολυμπιακό να έχει τρία φάουλ στη διάθεσή του να κάνει χωρίς να την στείλει στη γραμμή! Με τον πάγκο να… ουρλιάζει για φάουλ. Απαράδεκτο που αυτή η παιδική ασθένεια όλης της σεζόν, δε βρίσκει αντίδοτο.
Από εκεί και έπειτα, η Μακάμπι νίκησε και γιατί έχει εξαιρετικό δίδυμο ψηλών (Ο’ Μπράιαντ-Μπλακ) και παίκτη που άλλαξε τον ρυθμό όπως ο Ρολ. Πήρε περισσότερα από τα επιθετικά της ριμπάουντ (τα οποία ήρθαν λόγω και της φυσιολογικής κόπωσης του Μιλουτίνοφ) και τα λάθη του αντιπάλου σε σχέση με τα αντίστοιχα του Ολυμπιακού και το εξαργύρωσε. Την ίδια ώρα, ο Μπλατ έβλεπε πως μόνο ο Γουίλιαμς-Γκος (το καλύτερο του παιχνίδι) και ο Σπανούλης ήταν επιθετικά σε θέση να βοηθήσουν. Πέτυχαν ακριβώς τους μισούς πόντους της ομάδας τους, την ώρα που ο Στρέλνιεκς ήταν κακός και τα τρία σμολ φόργουορντ πέτυχαν συνολικά 5 πόντους με 2/10 σουτ! Ο Παπανικολάου επηρεασμένος από τον τραυματισμό, ο Τίμα νωθρός ως συνήθως και ο Τουπάν να μπαίνει ανεξήγητα και πάλι για λίγο και αυτό στο τέλος!
Ο μοιραίος όπως αποδείχθηκε Πρίντεζης έτρωγε το (μπασκετικό)… ξύλο της αρκούδας από τον Ο’ Μπράιαντ, όμως ο ΛεΝτέι δεν έδινε δικαίωμα με την απόδοσή του να χρησιμοποιηθεί περισσότερο και ο Βεζένκοφ έμεινε για μόλις 5 λεπτά στο παρκέ. Ο Μπόγρης όσο έπαιξε ήταν θετικός, αλλά στο δεύτερο μέρος δεν τον ξαναείδαμε. Κοινώς, δε βγήκαν μπροστά περισσότεροι πρωταγωνιστές και σε τέτοια έδρα, έστω και απέναντι σε μία Μακάμπι που ήταν αγχωμένη και σε μέτρια μέρα, χρειάζονται περισσότεροι. Το ροζ φύλλο έμεινε στα χέρια του Γιάννη Σφαιρόπουλου, ο οποίος παραλίγο να δει την άλλη όψη του νομίσματος με τα σε βάρος του αυτή τη φορά τρίποντα του Σπανούλη. Τελευταίο αλλά καθόλου αμελητέο: Μόλις 10 πόντοι από 13 επιθετικά ριμπάουντ και την ίδια ώρα 0 από αιφνιδιασμό. Κοκτέιλ ήττας με μεγαλύτερο σκορ αν συνυπολογίσουμε τα 5/26 τρίποντα... Ας είναι καλά η άμυνα που από κάποιους υποτιμήθηκε σφόδρα τα τελευταία χρόνια και ο Σπανούλης.
Εν κατακλείδι, η Μακάμπι είναι ζωντανή για την οκτάδα και ο Ολυμπιακός πλέον οφείλει να κοιτάξει να διασφαλίσει την πρόκριση, μια και οι θέσεις «4» και «5» είναι πολύ μακρινές. Το κυριότερο, είναι πως πρέπει να φτιάξει την εικόνα του και αυτό είναι αρκετά δύσκολο εν μέσω προγράμματος-φωτιά. Ο ημιτελικός του παρηκμασμένου ως θεσμού κυπέλλου, δίνει μία πρώτης τάξεως ευκαιρία να δώσει μετά από καιρό η ομάδα το στίγμα της. Όμως με αυτή την εικόνα, τα πράγματα θα είναι πολύ δύσκολα στην κόλαση του ΟΑΚΑ. Όταν άλλωστε χάνεις συνεχώς, ο κίνδυνος να σε πάρει ολοκληρωτικά από… κάτω ελλοχεύει και πλέον έχουν περάσει ανεπιστρεπτί τα χρόνια που οι «ερυθρόλευκοι» είχαν τον τρόπο -λόγω εμπειρίας και αγωνιστικής συνοχής- να ξεπερνούν εύκολα τις κρίσεις που δημιουργούνται…
Υ.Γ.: Μέσα σε πολύ μικρό χρονικό διάστημα, το άκρως μπασκετικό κοινό της Μακάμπι έχει αναγνωρίσει τον πολύ καλό προπονητή, Γιάννη Σφαιρόπουλο και στην κυριολεξία τον έχει αγαπήσει σε μεγάλο βαθμό, αναλογικά με το ελάχιστο που τον έχει ζήσει. Κάτι παραπάνω ξέρουν οι άνθρωποι που έχουν δει μεγάλους προπονητές και παίκτες να κοουτσάρουν αυτόν τον τεράστιο σύλλογο. Για έναν τόσο εργατικό και ικανό άνθρωπο που ξεκίνησε να προπονεί από τα παιδικά τμήματα, του αξίζει και με το παραπάνω αυτό που ζει πλέον (έκρηξη αγάπης, συναισθημάτων και θαυμασμού) σε μία χώρα που λατρεύει το μπάσκετ. Μακριά από την τοξικότητα της Ελλάδας και την αμφισβήτηση-μηδενισμό από τον κάθε πιθανό και απίθανο, σφύζει από υγεία και επικεντρώνεται μόνο στη δουλειά. Κοινώς, ο,τι καλύτερο για την καριέρα του…
Υ.Γ.2: Πάντα αυτή τη μέρα ο κόμπος στο λαιμό δε φεύγει και οι θύμισες οδηγούν το μυαλό εκεί ψηλά. Στον ουρανό που κατοικούν τόσο άδικα τα τελευταία 38 χρόνια αυτά τα 21 παιδιά. Δε θα ξεχαστούν ποτέ και πάντα θα είναι ανάμεσά μας.
