Μετά την πολύ κακή βραδιά στην Κωνσταντινούπολη και την ήττα από την Φενέρμπαχτσε, ο Νίκος Ζέρβας γράφει για το παιχνίδι-ορόσημο που ακολουθεί με τη Μπαρτσελόνα, αλλά και την προοπτική που ΟΦΕΙΛΕΙ να ξεκαθαρίσει άμεσα ο Ολυμπιακός.
Κοιτάζοντας ξανά τα δώδεκα αγωνιστικά «πρέπει» του Ολυμπιακού στο παιχνίδι με τη Φενέρμπαχτσε, όπως τα αναφέραμε στο χθεσινό άρθρο, διαπιστώνει κανείς πως μόνο ένα εκπληρώθηκε. Αυτό που αφορά το ποσοστό του στα τρίποντα που ήταν 41,4% και σε μεγάλο βαθμό, τον γλίτωσε από μία ήττα με πολύ μεγαλύτερες διαστάσεις από το τελικό -15. Οι «ερυθρόλευκοι» έμοιαζαν… παραδομένοι από την αρχή του αγώνα στην Πόλη, ο αντίπαλος ήταν κατά πολύ ανώτερός του και το αποτέλεσμα είναι φυσιολογικό. Ελάχιστοι άλλωστε πόνταραν σε κάτι διαφορετικό, όμως είναι ο τρόπος που… ξενίζει.
Ο Ολυμπιακός κατάφερε να δώσει 11 πόντους από λάθη στο πρώτο δεκάλεπτο και 23 συνολικά σε όλο το σαραντάλεπτο! Σούταρε 29 τρίποντα και 22 δίποντα, διότι δε βρήκε τρόπο να αντιμετωπίσει με συνέπεια τα ψηλά σχήματα του Ομπράντοβιτς που κόβουν τη… θέα προς τη ρακέτα και τις βοήθειες που έδινε πάνω στους Μιλουτίνοφ και Πρίντεζη συνήθως ένας γκαρντ της Φενέρ. Έδωσε και 9 κλεψίματα. Αυτά τα στοιχεία σε συνδυασμό με την εξαιρετική κυκλοφορία της μπάλας που είχε η τουρκική ομάδα, απόρροια των εξαιρετικών ποσοστών ευστοχίας της, αρκούν για να καταλάβει κανείς τι έγινε στο παρκέ της «Ulkersports Hall».
Παράλληλα, η διαχείριση του υλικού από τον πάγκο, πήρε μέτριο προς κακό βαθμό και όχι λόγω αποτελέσματος. Ο καλύτερος περιφερειακός αμυντικός του Ολυμπιακού, Τουπάν, εισήλθε ανεξήγητα για πρώτη φορά στο παρκέ στα μέσα του τρίτου δεκαλέπτου. Ο εκ των κορυφαίων των δύο προηγούμενων αγώνων, Βεζένκοφ, έπαιξε σκάρτα τρία λεπτά όταν όλα είχαν κριθεί. Όταν όμως ο καλύτερος παίκτης σου στο ποστ παιχνίδι μένει για πρώτη φορά άποντος στην Ευρωλίγκα μετά από δυόμισι χρόνια σε τέτοιας δυσκολίας παιχνίδι (συμβαίνουν αυτά ακόμα και σε παίκτες σαν τον Πρίντεζη), ίσως περαιτέρω ανάλυση να είναι περιττή. Στην Πόλη άλλωστε, ο Ολυμπιακός δεν έπαιζε πολλά για το μέλλον του στη διοργάνωση. Τα περισσότερα, τα παίζει σε έξι βράδια από σήμερα απέναντι στη Μπαρτσελόνα.
Το συγκεκριμένο παιχνίδι αν κερδηθεί, το πιθανότερο είναι να βρει τους «ερυθρόλευκους» στην χειρότερη περίπτωση πέμπτους στο τέλος της κανονικής διάρκειας. Δεν θα είναι εύκολο, αλλά μετά από «σφαλιάρες» ο Ολυμπιακός βγάζει αντίδραση και ακόμα και σε αυτή την κατάσταση, μπορεί να αφήσει τους «μπλαουγκράνα» τρεις νίκες πίσω του (μαζί με την ισοβαθμία) με εννέα αγωνιστικές να απομένουν. Κάπου εδώ μπαίνει στην εξίσωση η λέξη «προοπτική». Ασφαλώς και η φετινή προσπάθεια είναι προπαρασκευαστική για το μέλλον (έχει γραφτεί σε αυτή τη στήλη πριν την έναρξή της) και η πορεία είναι ως τώρα βάσει των συνθηκών και του τρόπου που πλαισιώθηκε το ρόστερ υπέρ το δέον ικανοποιητική. Η συνέχεια όμως, ακόμα και αν ο Ολυμπιακός στρογγυλοκαθίσει πέμπτος ή και τέταρτος, ποια θα είναι;
Αν η προοπτική που έχει τεθεί είναι μία ακόμα υπέρβαση ή αλλιώς το κάτι παραπάνω (final four), δύσκολα θα επιτευχθεί, με δώδεκα-δεκατρείς παίκτες, και κυρίως χωρίς ένα ακόμα γκαρντ που να μπορεί να ασκήσει επιρροή το παιχνίδι. Αν πάλι η προοπτική-στόχος που έχει τεθεί είναι: «σπέρνουμε για να θερίσουμε στο μέλλον (όπως π.χ. έγινε με τον Μιλουτόνοφ) και ο,τιδήποτε πιο θετικό από το εφικτό έρθει, ευπρόσδεκτο», η συζήτηση τελειώνει εδώ…
Υ.Γ.: Ο Τίμα είναι καλός παίκτης αλλά, όπως και όλοι οι σουτέρ, θέλει χρόνο για να βρει ρυθμό. Το λάθος έγινε το καλοκαίρι, όμως ο Μπλατ είναι έξυπνος προπονητής και μπορεί να βρει τον τρόπο να τον «χωρέσει». Οφείλει άλλωστε να παίρνει συνεχώς κάτι απ’ όλους.
Y.Γ.2: Για να καταλάβει κανείς πόσο έχει αλλάξει το επίπεδο και έχει μεγαλώσει το χάσμα με τις τοπ ομάδες, η Φενέρ (απολαυστικό το μπάσκετ της, οι αποστάσεις της στην επίθεση και η "χημεία" της), νίκησε εύκολα χωρίς να χρειαστεί καλό παιχνίδι απο τον τραυματία Βέσελι. Καλό είναι λοιπόν τα πόδια όλων (εκτός ομάδας) να πατάνε γερά στο έδαφος και να αντιμετωπίζεται η όλη κατάσταση με ρεαλισμό.
