Η βραδιά στο Κάουνας έχει για τον Ολυμπιακό εύκολη, πολύ εύκολη ανάγνωση. Όταν στο πρώτο ημίχρονο έχεις δέκα εύστοχα τρίποντα και κυρίως κανένα λάθος και προηγείσαι με μόλις 8 πόντους, ήταν δεδομένο πως η Ζαλγκίρις των τελευταίων χρόνων θα επιστρέψει. Το 40-48 του πρώτου μέρους, ήταν προϊόν του ανελέητου ποσταρίσματος των παικτών του «Σάρας» για να βρίσκουν εύκολα καλάθια μέσα στη ρακέτα. Έτσι απάντησε στο 62% των «ερυθρόλευκων» στα τρίποντα και έμεινε μέσα στο ματς η γηπεδούχος.
Τα τρίποντα δε γινόταν να συνεχίσουν να μπαίνουν, όμως οι παίκτες της Ζαλγκίρις συνέχιζαν σε κάθε τους προσπάθεια προς το καλάθι να μην συναντούν παίκτες που ήταν διατεθειμένοι να βάλουν δυναμικά το κορμί τους. Να κάνουν καλά φάουλ, να τους… νιώσει ο αντίπαλος. Στον αντίποδα, το… ξύλο έπεφτε σύννεφο, όταν οι παραβάσεις σημειώνονταν (όχι όσες θα έπρεπε) συνεχόμενες διαμαρτυρίες από τον μετρ του είδους κόουτς Γιασικεβίτσιους και αμέσως το μυαλό του Ολυμπιακού χάλασε για τα καλά. Τα μηδέν λάθη έγιναν 16 στο δεύτερο ημίχρονο, τα περισσότερα στην κυκλοφορία της μπάλας και σε απλές πάσες, κάτι που έδωσε και πολλούς εύκολους πόντους στον αιφνιδιασμό για τους λιθουναούς.
Μαζί με τη συγκέντρωση, χάθηκαν και κάποια αμυντικά ριμπάουντ, το ποσοστό στα δίποντα παρέμενε κάκιστο αφού η αντίπαλη ρακέτα από την πίεση έμοιαζε με ναρκοπέδιο και το +12 στις αρχές του δεύτερου δεκαλέπτου, ήταν αυτή τη φορά υπέρ των γηπεδούχων. Ο Σπανούλης πάλευε μόνος να κρατήσει όρθια την περιφερειακή γραμμή, οι υπόλοιποι γκαρντ αγνοούνταν, ο Πρίντεζης μετά τους 14 γρήγορους πόντους με 4/4 τρίποντα εξαφανίστηκε και από την άμυνα του αντιπάλου, αλλά και από το ότι δεν τροφοδοτήθηκε σωστά, κάτι που ισχύει και για τον Μιλουτίνοφ. Και αυτός θα πρέπει να γίνει πιο σκληρός αν θέλει να κάνει το μεγάλο υπερατλαντικό βήμα, αλλά αυτό είναι συζήτηση άλλης ώρας.
Όσο και αν έψαχνε απεγνωσμένα σχήματα ο Μπλατ, αν εξαιρέσει κανείς τον ΛεΝτέι, που έβγαλε λίγο αντίδραση, οι υπόλοιποι αδυνατούσαν να ακολουθήσουν την ορμή του Ντέιβις (ήταν σε όλα τα μήκη και πλάτη του γηπέδου επιθετικά και αμυντικά), αλλά και τον Γουαίτ, Γουόλτερς, Καβαλιάσκους και του κρυφού χαρτιού που απόψε ήταν ο Γκριγκόνις. Η Ζαλγκίρις άρχισε να βάζει και τα τρίποντα, το τρίτο δεκάλεπτο, που πάντα είναι κακό για τον Ολυμπιακό και πρέπει να το κοιτάξουν ενδελεχώς, ήταν η αρχή και το τέλος της καταστροφής και τα υπόλοιπα είναι ιστορία. Εκεί τα καλάθια μπήκαν με το… σταγονόμετρο, η εμφάνιση γινόταν από κακή, κάκιστη και πάει λέγοντας και το σκορ θα μπορούσε να ήταν ακόμα μεγαλύτερο.
Η ευκαιρία για ένα σημαντικό βήμα όχι μόνο πρόκρισης στα πλέι οφ αλλά και καλού πλασαρίσματος χάθηκε, από μία ομάδα που παίρνει το μάξιμουμ από όλους, που παίζει κατά γράμμα αυτό που λέει ο προπονητής και παίζει στην καλύτερα έδρα της Ευρώπης. Η καταστροφή δεν ήρθε, όμως ο Ολυμπιακός μπαίνει και πάλι στα «πρέπει» (σ.σ. ματς με Εφές) και καλείται να βελτιώσει όσα επαναλαμβάνει και είναι λάθος. Η ήττα είναι μέσα στο πρόγραμμα σε μία τέτοια διοργάνωση, απλά απόψε ήρθε αμαχητί και από μία ομάδα, που δεν είναι υπεβολή να πούμε πως με την αγωνιστική της συμπεριφορά τον… κατάπιε.
Υ.Γ. Απόψε φάνηκε περισσότερο από ποτέ η έλλειψη αθλητικού σέντερ. Ο Ντέιβις όσο και αν προσπαθούσε ο Μιλουτίνοφ δεν είχε αντίπαλο. Για γκαρντ εννοείται ότι είναι αναγκαίο να αποκτηθεί, γι’ αυτό άλλωστε ψάχνει και ο Ολυμπιακός στην αγορά. Καλό θα είναι να μην αργήσει και άλλο όμως…
