Δεν θα διαφοροποιηθώ για να κάνω εντύπωση, αλλά επειδή σε ένα παραλληλόγραμμο δεν υπάρχει μόνο μία πλευρά αλήθειας. Κι εκτιμώ πως όλες πρέπει να φωτίζονται. Αν ο Παναθηναϊκός, ως οργανισμός, ομάδα, διοίκηση, κόσμος, εκτιμά ότι είναι πολύ πιθανό να βρεθεί εκτός F4 του ΟΑΚΑ μόνο "εξαιτίας διαιτητικών αποφάσεων", τότε βλέπει αποκλειστικά τη μία πλευρά του παραλληλόγραμμου. Η οποία, όσο ισχυρή κι αν είναι (ή μπορεί να αποδειχθεί έως την κατάληξη του 5ου παιχνιδιού), δεν αποτελεί τη μοναδική αλήθεια.
Θα μου επιτρέψετε, λοιπόν, να αναλύσω με επιχειρήματα, και τις άλλες πλευρές:
1. Όλη τη σεζόν ο Παναθηναϊκός που διαθέτει το πιο ακριβό ρόστερ της Ευρωλίγκας, παίζει το ΧΕΙΡΟΤΕΡΟ μπάσκετ -σε αντιστοιχία μπάτζετ- εικόνας στο παρκέ- από τις ομάδες που εκκίνησαν με στόχο το F4. Έχει χάσει, αν δεν κάνω λάθος, οκτώ παιχνίδια μέσα στο T-CENTER. Σχεδόν όλα με τον ίδιο τρόπο: μπαίνει χαλαρά, κυνηγάει στο σκορ, αλλά δεν... Ο Παναθηναϊκός σε κάποια παιχνίδια βελτιωνόταν, μετά όμως επέστρεψε στις παθογένειές του. Όλη τη σεζόν, κόσμος και ΜΜΕ, φωνάζουν ότι το "σύστημα" είναι "Να βρεθούν οι σταρ σε καλή μέρα, αλλιώς παιχνίδι δεν κερδίζεται". Όλη τη σεζόν άμυνα ουσιαστικά δεν υφίσταται. Η επιμονή στα χετζ άουτ έχει το ίδιο αποτέλεσμα: Να κάνει πάρτι ο αντίπαλος. Ολόκληρη τη σεζόν οι ευθύνες του Εργκίν Αταμάν είναι τεράστιες. Όποιος όμως τολμούσε να το γράψει ευθέως γινόταν "εχθρός" και "εμπαθής". Βεβαίως πολλάκις, τόσο ο ιδιοκτήτης όσο και ο κόσμος αγανακτούσαν και το έλεγαν - έγραφαν δημόσια. Όμως αρκούσε μια νίκη, ο Αταμάν να δείχνει το λάβαρο του 7ου, να φωνάζει "Continue to write", για να ξεχνιούνται τα πάντα και να επιστρέφει μια επίπλαστη ευφορία. Όλοι γνωρίζουν όμως ποια είναι Η ΑΛΗΘΕΙΑ. Κι αυτή δεν θα αλλάξει ακόμη κι αν ο Παναθηναϊκός κερδίσει την Τετάρτη, προκριθεί στο F4 και κατακτήσει το τρόπαιο.
2. Κόντρα στη Βαλένθια, στην Ισπανία, έκανε δύο πολύ σπουδαία παιχνίδια. Και νίκησε με διαφορετικό τρόπο. Το πρώτο ήταν ξεκάθαρα το πιο "μελετημένο τακτικά παιχνίδι της σεζόν" από τον Τούρκο προπονητή. Έκοψε τον ρυθμό των Ισπανών, με τις αλλαγές στην άμυνα της "απαγόρευσε" το ριμπάουντ και τις δεύτερες επιθέσεις, οι παίκτες έριξαν "μπασκετικό ξύλο", το σκορ δεν κατέβηκε απλώς αλλά κατρακύλησε και ο Παναθηναϊκός στο φινάλε (και) με την προσωπικότητα του Ναν πήρε αυτό που άξιζε. Το δεύτερο παιχνίδι ήταν εντελώς διαφορετικό. Κι εκεί μίλησαν οι σταρ της ομάδας που σφράγισαν το εντυπωσιακό 105-107 και την υπογραφή του (''εξαφανισμένου'' χθες) Χέις Ντέιβις. Όλοι θεώρησαν -τι πιο λογικό;- πως είχαν μπει οι βάσεις. Αποδείχθηκε φρικτό λάθος...
3. Ο Παναθηναϊκός επέστρεψε στην Αθήνα και θα έπρεπε κανονικά να λειτουργεί ως μια ομάδα που βρίσκεται στο 0-0 και θέλει μία νίκη "σε τελικό". Συνέβη ακριβώς το αντίθετο. Περισσότερη συζήτηση γινόταν για τα "απόνερα" του δεύτερου παιχνιδιού, για το beef Αταμάν-Μαρτίνεθ και για την τιμωρία του Δημήτρη Γιαννακόπουλου από την Ευρωλίγκα παρά για το παιχνίδι που θα έκρινε την πρόκριση στο F4. Η εικόνα στο παρκέ έδειξε "μηδέν πνευματική προετοιμασία". Ο προπονητής πίστευε ότι θα πάει με κεκτημένη ταχύτητα και με την αύρα του ΟΑΚΑ θα έρθει το 3-0. Αντίθετα ο άλλος προπονητής (Μαρτίνεθ) ΔΟΥΛΕΥΕ. Το σύστημα "παγίδες στον Ναν" έβγαλε από την πρίζα τον Αμερικανό παιχταρά. Τα λάθη διαδέχονταν το ένα το άλλο, ο Παναθηναϊκός κυνηγούσε στο σκορ, η Βαλένθια είχε βρει ξανά τον τρόπο να κάνει το παιχνίδι της. Με μόλις δύο (Σορτς, Ρογκαβόπουλο) παίκτες δεν κερδίζεται ματς. Ακόμη κι αν στο φινάλε θα μπορούσε να πάει στην παράταση. Αυτό ήταν. Στο μυαλό των πράσινων μπήκε το μικρόβιο της αμφιβολίας. Το άγχος κυριάρχησε. Το 4ο παιχνίδι έγινε do or die. Το χειρότερο όλων; Είχαν ξαναδώσει αυτοπεποίθηση σε αυτή την υπέροχη ομάδα που ονομάζεται Βαλένθια. Και χθες είδαμε πάλι το ίδιο έργο. Ουδεμία λύση για τις "παγίδες" στον Ναν. Και πάλι χαλαρότητα στο ξεκίνημα με αποτέλεσμα οι φιλοξενούμενοι να βρουν ρυθμό και να ξεφύγουν στο σκορ. Ξανά στο κυνήγι. Ακόμη κι όταν το γύρισαν, δεν μπόρεσαν να το σφραγίσουν. Το ροτέισον του Αταμάν να... απορείς: έβαλε τον (ξεχασμένο) Τολιόπουλο, εκείνος έδωσε λύσεις και πόντους, τον απέσυρε στον πάγκο, τον ξέχασε. Ο Σορτς ίσα που μπήκε, μετά "έλιωσε" κοιτώντας. Δεν βγάζεις άκρη. Όπως δεν βγήκε άκρη με το ροτέισον όλη τη σεζόν...
4. Προφανώς σκηνές σαν κι αυτή που ο Μοντέρο έκανε "βόλτα" πάνω στη γραμμή του παρκέ αλλά οι διαιτητές δεν έδωσαν την εξόφθαλμη παράβαση ή το γεγονός ότι ο Ναν δεν παίρνει φάουλ ούτε κι αν τον "αντιμετωπίσουν" με ελληνορωμαϊκή είναι πολύ μεγάλη ιστορία. Όμως επιτρέψτε μου να αναρωτηθώ το εξής: τώρα διαπίστωσε ο Παναθηναϊκός ότι η διαιτησία στην Ευρωλίγκα είναι χειρότερη κι απ΄ότι η διαιτησία στα χειρότερα της ελληνικής Super League; Όχι βέβαια. Το γνωρίζει καιρό. Για να μην πω χρόνια. Τι έκανε γι αυτό; Τίποτα. Να το κάνω πενηνταράκια με ποδοσφαιρικούς όρους. Πριν από λίγα χρόνια οι ιδιοκτήτες τριών μεγάλων ελληνικών ΠΑΕ πρωτοστάτησαν για την αλλαγή του στάτους στο ποδόσφαιρο. Από το 2017 και μετά ήρθαν ξένοι διαιτητές, εν συνεχεία το var, άλλαξαν τα δεδομένα στην Ομοσπονδία και σιγά σιγά -μέσα από τα διαιτητικά λάθη, τα οποία δεν λείπουν αλλά και δεν μπορούν πλέον να "νικήσουν" την ποδοσφαιρική δικαιοσύνη- το αποτέλεσμα είναι να έχουμε εναλλαγή στη θέση του πρωταθλητή, διοργάνωση που δεν κρίνεται από τον Οκτώβριο αλλά στα play offs, ένα προϊόν που δεν θυμίζει σε τίποτα τις εποχές που βασανιζόταν. Επιστρέφω στο μπάσκετ με αυτό ως τρανταχτό παράδειγμα. Ο Παναθηναϊκός είναι μέτοχος στην Ευρωλίγκα. Μέτοχος, όχι "ομάδα μπαίνω - βγαίνω". Κατήγγειλε τα προηγούμενα χρόνια τον Μπερτομέου. Πρόσφατα "ξήλωσε" από την οροφή του ΟΑΚΑ το λάβαρο του Μποντιρόγκα ως έκρηξη αντίδρασης. Αναρωτιέμαι: Αναζήτησε "συμμάχους" εντός συνεταιρισμού για να προσπαθήσουν να αλλάξουν την καταγγελλόμενη κατάσταση και να επαναφέρουν την αξιοπιστία; Αν το έκανε -και δεν βρήκε αυτιά να τον ακούσουν- για ποιο λόγο παρέμεινε στην Ευρωλίγκα; Γιατί συνέχισε να αποτελεί "μέρος" αυτή της κατάστασης όταν ήταν πεπεισμένος ότι δεν θα αποδιδόταν δικαιοσύνη; Γιατί έσπευσε να διεκδικήσει, μαζί με την ελληνική κυβέρνηση, το F4 στο σπίτι του; Γιατί συχνά πυκνά ο Δημήτρης Γιαννακόπουλος πόσταρε το τραπεζάκι στο Σούνιο και έλεγε ότι περιμένει εκεί το τρόπαιο; Γιατί ο Παναθηναϊκός, με την τεράστια δυναμική που έχει ως brand, δεν ΕΦΕΥΓΕ από την Ευρωλίγκα αφού θεωρεί "σημαδεμένη" τη διαδικασία; Υπήρχε περίπτωση να αντιδρούσε ο κόσμος του; Άποψή μου, ποτέ. Το μπασκετικό κοινό του Παναθηναϊκού ακολουθεί με ευλάβεια τον σύλλογο στα καλά και στα άσχημα. Τα αλλεπάλληλα sold out και τα απανωτά ρεκόρ στα Διαρκείας, "μιλούν" από μόνα τους.
Λέω λοιπόν, ότι αυτή η πλευρά του παραλληλόγραμμου της αλήθειας είναι Η ΠΙΟ ΣΟΒΑΡΗ. Όταν είσαι πεπεισμένος πως παίζεις σε τραπέζι με "σημαδεμένη τράπουλα", δεν κάθεσαι. Δεν το επικυρώνεις με την παρουσία σου. Το καταγγέλλεις δημόσια, αποχωρείς και πρωτοστατείς στη δημιουργία του NBA Europe. Γίνεσαι ξανά "σημαιοφόρος". Όταν όμως συμβαίνουν όλα όσα προανέφερα, όταν ως μέτοχος έχεις "επιτρέψει" αυτή την "κανονικότητα", όταν με τη συμμετοχή σου στο παιχνίδι την "επικυρώνεις" τότε πολύ απλά θα την υποστείς στο πετσί σου. Με ό,τι αυτό συνεπάγεται...
Με όλα τούτα λοιπόν, σε κάθε επίπεδο, αγωνιστικά και μετοχικά εντός Ευρωλίγκας, ο Παναθηναϊκός -δυστυχώς γι' αυτόν- "Όπως έστρωσε, κοιμάται..."
ΥΓ: Πολλοί θεωρούν ότι ο Επτάστερος είναι ξεγραμμένος στο 5ο παιχνίδι. Ότι θα χάσει εύκολα, με κάτω τα χέρια. Άλλοι πιστεύουν πως η διαιτησία θα του "απαγορεύσει" να νικήσει. Ο καθένας δικαιούται να έχει την επιχειρηματολογία και τη γνώμη του. Σεβαστή. Επιτρέψτε μου να πω ότι θα είναι μια ξεχωριστή μπασκετική βραδιά στην οποία από τη μία πλευρά του παρκέ θα βρίσκεται η αναμφισβήτητα πιο φρέσκια ποιοτικά εκδοχή της εφετινής Ευρωλίγκας και από την άλλη πολλά κιλά κλάσης και πληγωμένου εγωισμού. Τον οποίο είναι μέγα λάθος να υποτιμάς...
