Αναλυτικά τα όσα δήλωσε:
Για τη μεγαλύτερη απογοήτευση της καριέρας της:
Την μεγαλύτερη απογοήτευση της καριέρας μου την βίωσα όταν για πρώτη φορά στην ιστορία μας το 2017 με την Εθνική ομάδα παίξαμε στη ζώνη των μεταλλίων και τερματίσαμε τέταρτες (χάσαμε από το Βέλγιο). Δικαίως δεν πήραμε το μετάλλιο αυτό, δε μπορούσαμε. Όμως εμένα μου πήρε οκτώ μήνες να το καταπιώ αυτό. Ξαναζούσα τον αγώνα, είχα θυμό, είχα πάρα πολλά συναισθήματα. Οκτώ μήνες με βασάνιζε ο αγώνας αυτός…
Για τους Έλληνες παίκτες στο μπάσκετ:
Πιστεύω ότι οι πολλοί ξένοι παίκτες αφαιρούν από τους Έλληνες παίκτες και δε βοηθούν να «χτίσεις» εγχώριο προϊόν. Με ότι συνεπάγεται αυτό… Με το ότι δε δίνεις κίνητρο στα νέα παιδιά, δε τους δίνεις ευκαιρίες, δεν έχουν χώρο, τους κάνεις ρολίστες… Αυτό που είναι απογοητευτικό είναι ότι οι ξένοι παίκτες που έρχονται στην Ελλάδα -και δεν αναφέρομαι σε Ολυμπιακό και Παναθηναϊκό που επενδύουν και φέρνουν κορυφαίους παίκτες- είναι μέτριου επιπέδου. Οπότε στερείται ένα παιδί την ευκαιρία να παίξει, να βελτιωθεί, έχοντας μπροστά του έναν μέτριο ξένο. Δε θεωρώ ότι οι προπονητές επενδύουν στους Έλληνες παίκτες για να τους κάνουν καλύτερους.
Για την Εθνική ομάδα γυναικών στο Eurobasket 2025:
Είμαι σίγουρη ότι θα περάσουμε στην επόμενη φάση οπότε θα έχουμε συνέχεια. Θα θέλαμε όλο τον κόσμο να είναι στο πλευρό της Εθνικής ομάδας αφενός γιατί ο κόσμος είναι ο έκτος παίκτης και δίνει τρομερή ώθηση και αφετέρου γιατί θέλουμε ο κόσμος, οι μαμάδες, οι μπαμπάδες, οι φίλοι, τα κοριτσάκια να γνωρίσουν το μπάσκετ γυναικών
Για την Εθνική ομάδα ανδρών στο Eurobasket 2025:
Η Εθνική ομάδα μπάσκετ έχει μάθει να πρωταγωνιστεί. Είμαστε στις κορυφαίες του κόσμου. Εμείς επιτυχία θεωρούμε το μετάλλιο και αυτό είναι κάτι που μας έχει λείψει. Και ο χώρος του μπάσκετ το θέλει για να αναβαθμιστεί. Η Εθνική μπάσκετ ξέρει ότι κουβαλάει στην πλάτη της όλη της Ελλάδα. Τα παιδιά νιώθουν ότι είναι στη «σφαλιάρα» πάρα πολλά χρόνια. Για μένα πρέπει να το βάλουν αυτό στην άκρη και να πάνε να το ευχαριστηθούν.
Για τη διαχείριση του Γιάννη Αντετοκούνμπο από τον Βασίλη Σπανούλη:
Δεν είναι δύσκολο να διαχειριστείς κάποιους παίκτες εκτός και αν είναι δύσκολοι από μόνοι τους. Πρέπει να έχει κάποιες δεξιότητες ο προπονητής και δεν τις έχουν όλοι. Όταν ο παίκτης δέχεται καθοδήγησης δεν γίνεται να λες ότι δε μπορώ να τον διαχειριστώ. Εσύ είσαι ανεπαρκής. Ο Γιάννης δεν είναι τέτοιος παίκτης. Ο Σπανούλης είναι μια τεράστια προσωπικότητα και σαν παίκτης και σαν προπονητής και μπορεί να καταλάβει την περσόνα του Γιάννη και το τι κουβαλάει κάθε φορά που μπαίνει στο γήπεδο. Μπορεί να τον βοηθήσει και να τον πιέσει και να γίνει ακόμα καλύτερος.
Για τον Γιάννη Αντετοκούνμπο:
Είναι το παιδί που ξεκίνησε από τα Σεπόλια. Εχει κατακτήσει όλον τον κόσμο αλλά μέσα του είναι αυτό το παιδί. Εμείς μιλάμε για τον Γιάννη λες και τον ξέρουμε… Είναι ωραίο να οικειοποίησε κάτι με την έννοια της υπερηφάνειας αλλά δε μπορείς να οικειοποιηθείς κάτι που αυτή τη στιγμή είναι το μεγαλύτερο μέγεθος στον κόσμο. Και εμείς σαν Έλληνες δε μπορούμε να καταλάβουμε το μέγεθος του Γιάννη. Το τεράστιο μεγεθός του δεν τον έχει αλλοιώσει. Και αυτό φαίνεται από τον τρόπο που συμπεριφέρεται, από την ευγένεια που έχει είτε μιλάει στον άνθρωπο στην πόρτα είτε μιλάει στον Πρόεδρο της Αμερικής. Και το έργο που κάνει. Κάνει πάρα πολλά πράγματα φιλανθρωπικά και δεν το ξέρει κανείς. Και έχει απαιτήσει να είναι όλα ανώνυμα.
Για το φετινό Final 4 της Euroleague:
Βλέπω Ολυμπιακό, Φενέρ, Μονακό και Παναθηναϊκό στο Final 4. Τρελαίνομαι με Βασίλη Σπανούλη. Αποδεικνύει ότι είναι πολύ καλός και σαν προπονητής, όπως ήταν και σαν παίκτης. Έχει ένα ήθος που δεν έχουμε ξαναδεί σε προπονητή και αυτό είναι μεγάλη παρακαταθήκη. Εχει να δώσει πολλά στο μπάσκετ και αυτό είναι περισσότερο από το αν θα κερδίσει μια Euroleague. Θα χαρώ πάρα πολύ αν πάρει η Μονακό την Euroleague, αν και δε ξέρω αν μπορεί φέτος. Δίνω ένα μικρό προβάδισμα στη Φενέρ να βρεθεί στον τελικό. Μπορεί και να δούμε ελληνικό εμφύλιο, το θέλω πολύ αλλά προσπαθώ να το δω πιο ψυχρά και πιστεύω Φενέρ. Για σκεφτείτε να δούμε ελληνικό εμφύλιο την παραμονή;
Για τη δημιουργία της κλειστής λίγκας ΝΒΑ- FIBA:
Η δημιουργία μιας κλειστής λίγκας ΝΒΑ- FIBA είναι κάτι που δεν είναι η πρώτη φορά που το ακούμε. Αυτή τη φορά το ακούμε όμως με πλάνο, που σημαίνει ότι θα γίνει σίγουρα. Είναι χρόνια που ακούγονται προτάσεις όπως πχ να παίξει η Ρεάλ, ο Ολυμπιακός, ο Παναθηναϊκός στο ΝΒΑ… Το ότι το ΝΒΑ παρακολουθεί την Euroleague, ότι οι παίκτες από εκεί που έφευγαν από την Ευρώπη να παίξουν στο ΝΒΑ, πλέον ξαφνικά αφήνουν το ΝΒΑ για την Euroleague, έχει φέρει ανακατοσούρα στο μπάσκετ. Και επειδή είναι προϊόν και μιλάμε με όρους μάρκετινγκ, έχουν αρχίσει να εξετάζουν πως μπορεί να δημιουργήσουν ένα προιόν και να είναι πανάκριβο και πολύ ελκυστικό. Εδώ η Euroleague κάνει το F4 στο Αμπου Ντάμπι… Είναι καλό να είμαστε ανοιχτοί στις αλλαγές. Εμένα μου προκαλεί μεγάλο ενδιαφέρον. Καλό θα ήταν να προσαρμοστεί το ΝΒΑ στην Ευρώπη και όχι το ανάποδο.
