Τη σεζόν 1992-93 η Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ άρχισε το πρωτάθλημα έχοντας δύο ήττες στα τρία πρώτα παιχνίδια της σεζόν. Οι οπαδοί των «κόκκινων διαβόλων» θα θυμούνται σίγουρα τι συνέβη τελικά τον Μάιο του 1993: η ομάδα κατέκτησε τον τίτλο στην Πρέμιερ Λιγκ. Και όχι μόνο αυτό... Συνολικά οκτώ πρωταθλήματα στα επόμενα έντεκα χρόνια κατέληξαν στο «Ολντ Τράφορντ» υπό την προπονητική μπαγκέτα του σερ Άλεξ Φέργκιουσον.
Έχοντας αυτό το ιστορικό προηγούμενο κατά νου, θα μπορούσε κάποιος να ισχυριστεί ότι δεν είναι δα και τόσο μεγάλο δράμα που φέτος η Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ έχει κάνει ανάλογο ξεκίνημα στο πρωτάθλημα. Και θα μπορούσε να είναι έτσι αν στον πάγκο της ομάδας δεν καθόταν ο Πορτογάλος, ένας άνθρωπος ο οποίος απέχει προφανώς πάρα πολύ από το πρότυπο προπονητή του Φέργκιουσον, αλλά και επίσης έχει «φροντίσει» όλα αυτά τα χρόνια που βρίσκεται στο προσκήνιο να... θρέφει εχθρούς, που περιμένουν την «στραβή» για να τον στήσουν στον τοίχο.
Μετά τις ήττες από τη Μπράιτον και την Τότεναμ, ο (άλλοτε) «Special One» είναι πια φαβορί για να απολυθεί. Αν, μάλιστα, η Γιουνάιτεντ δεν καταφέρει την επόμενη αγωνιστική να πάρει το τρίποντο κόντρα στη Μπέρνλι, τότε ίσως οι εξελίξεις να είναι ραγδαίες, ο Ζινεντίν Ζιντάν (ή μήπως ο Αντόνιο Κόντε;) θα χρειαστεί να... φρεσκάρει τα κοστούμια του και να φτιάξει βαλίτσες για Μάντσεστερ.
Έχουν γραφτεί πολλά τις τελευταίες ημέρες για το πως ο Μουρίνιο έμεινε πίσω, ενώ το ποδόσφαιρο προχώρησε. Για το γεγονός ότι δεν κατάφερε να εξελιχθεί και να προσαρμοστεί σε νέα δεδομένα, ότι παρέμεινε «κολλημένος» στο παρελθόν, τότε που όντως άφηνε άφωνο τον ποδοσφαιρικό πλανήτη με τα επιτεύγματά του κυρίως και λιγότερο με το ποδόσφαιρο που έπαιζαν οι ομάδες του.
Το ποδόσφαιρο προχώρησε και ο ίδιος φαίνεται να έχει παραμείνει στάσιμος. Εγκλωβισμένος σε δικαιολογίες όταν η ομάδα του χάνει, αδύναμος να προσαρμοστεί σε νέα δεδομένα. Και το χειρότερο στη δική του περίπτωση είναι ότι δείχνει γενικά αδύναμος να λειτουργήσει σε καταστάσεις πίεσεις.
Μετά τις ήττες βγαίνει και κατηγορεί τους άλλους: τους παίκτες του, τους αντιπάλους, τους γιατρούς, τους φυσικοθεραπευτές, τη διοίκηση, τους δημοσιογράφους. Δεν φταίει ποτέ ο ίδιος. Έχει πάντα έτοιμη μια δικαιολογία. Γνωρίζει, βέβαια πολύ καλά, διότι χαζός δεν είναι, πως κάποια στιγμή, αργά ή γρήγορα, οι δικαιολογίες θα τελειώσουν. Από εγωισμό, πιθανότατα δεν θα πει ποτέ ο ίδιος ότι έφταιξε για κάτι. Θα του το δείξουν, όμως, με τον τρόπο τους αυτοί που παίρνουν τις αποφάσεις και για το δικό του μέλλον.
Και όχι μόνο θεωρεί ότι δεν φέρει ευθύνη, αλλά πιστεύει και σε οργανωμένα σενάρια συνωμοσίας εναντίον του. Όπως σημειώνει και το BBC στο σχετικό ρεπορτάζ του, ο Μουρίνιο έχει «σφηνωμένη» στο μυαλό του την άποψη ότι όλοι στρέφονται εναντίον του, ότι μονίμως αυτός δέχεται σκληρή κριτική, την ώρα που άλλοι προπονητές, οι οποίοι έχουν καταφέρει πολύ λιγότερα από αυτόν στην καριέρα του, παραμένουν στο απυρόβλητο.
Κι αυτό του... γυρίζει το μάτι! Και οδηγεί σε ξεσπάσματα, όπως αυτό που είχε μετά την ήττα από την Τότεναμ κουνώντας επιδεικτικά στους δημοσιογράφους τα τρία δάχτυλά του για να τους θυμίσει ότι έχει περισσότερα πρωταθλήματα στην Πρέμιερ Λιγκ από ότι οι άλλοι προπονητές μαζί.
Ο Τζέιμι Κάραγκερ έγραψε στον «Guardian» ότι το πιο μεγάλο πρόβλημα του Πορτογάλου αυτή τη στιγμή είναι πως δεν φαίνεται να έχει μέλλον. Αν δεν καταφέρει να ανατρέψει αυτή την κατάσταση που επικρατεί τώρα στη Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ, που θα πάει μετά; Ποια πρώτης γραμμής ομάδα θα τον εμπιστευτεί μετά από όσα θα έχουν γίνει; Όταν θα έχει αποδειχθεί για άλλη μια φορά ότι είναι σπέσιαλ στο να κάνει άνω κάτω τα αποδυτήρια, αλλά όχι στο να «φτιάχνει» τους παίκτες του για να παίξουν (και) γι' αυτόν;
Από το 2003 μέχρι το 2012 δεν υπήρξε χρονιά που να μην κατέκτησε έναν τίτλο. Από τότε μέχρι σήμερα, τα πράγματα άλλαξαν, έπαψε πια να είναι όσο επιδραστικός ήταν ή θα ήθελε να είναι. Ξεπερασμένος είναι σίγουρα. Τελειωμένος;
