MENU

Μάλιστα. Διαλύεται ο Ολυμπιακός απ' ότι μαθαίνω. «Πωλείται όπως είναι επιπλωμένο», διάβασα χθες. Λάθος πρώτο, αγνοούμε (πρώτο πληθυντικό καθαρά από ευγένεια) τη συνέχεια του στίχου: «...με χιλιάδες αναμνήσεις φορτωμένο». Γιατί για να πουλήσεις, πρέπει πρώτα αυτό που πουλάς να έχει προσφέρει κάτι, να έχει αποκτήσει αξία, να έχει αποδείξει ότι αξίζει όσα ζητάει αυτός που πουλάει και στην τελική να έχουν κάνει όλες οι πλευρές τη δουλειά τους. Γιατί διαφορετικά, οι «νέοι Ντρογκμπά» Τσούμπα Άκπομ σου ξεμένουν στην άκρη του πάγκου ή οι Άραβες καταλαβαίνουν τελευταία στιγμή ότι αντί να πληρώσουν 5 εκατ. ευρώ για τον αρχηγό του τρίτου της ελληνικής Super League, μπορούν απλά να... μην το κάνουν.

Λάθος δεύτερο, η επιλογή του κομματιού. Αλλά έτσι είναι, αν είσαι γιαλατζί φαν του Αντύπαρου, πού να κατέχεις ολόκληρη τη δισκογραφία. Αν θες να πας πάλι στην ίδια μονότονη ρητορική όποτε φεύγει παίκτης του «ερυθρόλευκου» ρόστερ, τον οποίο μέχρι τότε βέβαια κατηγορείς ότι παίρνει πέτσινα πρωταθλήματα και δεν... προχωρά στην Ευρώπη, τότε επιλέγεις το σωστό κομμάτι: «Για τα λεφτά τα κάνεις όλα». Βέβαια, σε αυτή την περίπτωση κινδυνεύεις να σου γυρίσει μπούμερανγκ η νέα φιλόδοξη προσπάθεια αποδόμησης αυτών που δεν θα δει ποτέ ο ανταγωνισμός. Γιατί το «για τα λεφτά τα κάνεις όλα, για τα λεφτά δεν μ' αγαπάς, μα θα 'ρθει κάποτε η ώρα που δεν θα ξέρεις που χρωστάς» ισχύει πρωτίστως για τους ποδοσφαιριστές ή για ΠΑΕ που έχουν έφεση στο πιστόλιασμα χρεών και οφειλομένων. Ειδικά δε για ποδοσφαιριστές των ελληνικών ομάδων, όπως π.χ. τον Ομάρ ή του Γκιγιέρμε, το μαχαίρι και το καρπούζι το έχουν πάντα αυτοί. Αν αυτοί θελήσουν να φύγουν, ειδικά αν έχουν και συμβόλαιο που λήγει, λίγα πράγματα μπορεί να κάνει μια ελληνική ομάδα. Λίγα μπορεί να του υποσχεθεί, λίγα μπορεί να του προσφέρει. Τόσο στο οικονομικό όσο και στο καριερίστικο κομμάτι.

Υπενθυμίζω για όσους ξεχνάνε, μιλάμε για τον Ολυμπιακό. Τον Ολυμπιακό της Super League δηλαδή. Ίσως χρειάζεται κάθε φορά να υπενθυμίζουμε ότι ο (κάθε) Ολυμπιακός δεν έχει την πολυτέλεια να λέει «όχι» σε Άγγλους, Γερμανούς, Ιταλούς και Ισπανούς ή ακόμη και σε Άραβες. Δεν έχει την πολυτέλεια να λέει «όχι», ακόμη και όταν έχει την επιλογή να το πει. Και κάπως έτσι φτάνουμε στο πρώτο λογικό ερώτημα.

Υπήρχε άλλη επιλογή;

Διαβάζω στην ανάλυση/εκτίμηση του sdna για την μεταγραφική πολιτική του Ολυμπιακού, ότι ο Βαγγέλης Μαρινάκης και η ΠΑΕ «φαίνεται ότι βιάζεται να ρευστοποιήσει τα περιουσιακά της στοιχεία, ξεχαρβαλώνοντας σταδιακά ολόκληρο τον κορμό της». Θα μπορούσα να γράψω ένα άρθρο δέκα λέξεων και να πω απλά «φαίνεται, αλλά δεν είναι έτσι», ωστόσο ας κάνω για μια ακόμη φορά τον @#$%άκα της υπόθεσης. Μπορώ να το υποστηρίξω άλλωστε. Οπότε καταθέτω το ερώτημα κι ας πέσει κάτω: Σε ποια ακριβώς από τις πρόσφατες αποχωρήσεις είχε επιλογή ο Ολυμπιακός;

Δηλαδή είχε π.χ. την επιλογή να πει στον Τσιμίκα «όχι Κώστα, σόρι, δεν σε πουλάμε για 15 εκατ. ευρώ στην πρωταθλήτρια Αγγλίας και ακόμη εν ενεργεία πρωταθλήτρια Ευρώπης, καθότι του χρόνου θέλουμε να πάρουμε ξανά το πρωτάθλημα από τον ΠΑΟΚ». Θα μπορούσε πριν λίγους μήνες να πει στον Ποντένσε (και τους μάνατζέρ του) «ΟΚ, καλά είναι τα 28 εκατ. ευρώ της Γουλβς δεν λέμε, αλλά που να τρέχεις στην 6η της Premier ρε συ Ντάνιελ, μείνε εδώ να πάρουμε το Europa League και σε πουλάμε μετά για 40, τι λες;». Θα μπορούσε να πει τώρα στον Γκιγιέρμε «σε καταλαβαίνουμε, θες να φύγεις, δεν θα σε αφήσουμε όμως να πας κάπου να παίρνεις 3 εκατ. ευρώ το χρόνο και να βγάλουμε και εμείς άλλα 5-6, γιατί αφενός προτιμούμε να φύγεις τσάμπα σε ένα χρόνο, αφετέρου αυτή τη στιγμή δεν υπάρχουν άλλοι διαθέσιμοι χαφ στον πλανήτη». Θα μπορούσε νωρίτερα να δώσει στον Ομάρ τα λεφτά που ζητούσε και να πληρώνει 1,5 εκατ. ευρώ το χρόνο στο δεξί μπακ του μέχρι τα 33 του.

ΟΚ, καταλαβαίνω. Οτιδήποτε κάνει ο Ολυμπιακός, για όλους τους υπόλοιπους στην Ελλάδα θα είναι κακό. Είτε επειδή θα είναι a priori κακό με κάποιον αόριστα αυθαίρετο τρόπο, είτε επειδή θα είναι καλό για τον Ολυμπιακό. Όποιος λοιπόν δεν καταλαβαίνει ότι η πολιτική του Ολυμπιακού αυτή, μόνο καλό κάνει τόσο στον σύλλογο όσο και την ομάδα -όπως άλλωστε φάνηκε με την άνετη επιστροφή στους τίτλους μετά από δύο καλοκαίρια γεμάτα αγοραπωλησίες- τότε τρία πράγματα μπορεί να είναι: α) κομπλεξικός β) άμπαλος γ) και τα δύο. Διαφορετικά δεν καταλαβαίνω το παγκόσμιο φαινόμενο να κατηγορεί ο ανταγωνισμός τις πωλήσεις του αντιπάλου του, ενώ μέχρι πριν ένα λεπτό στην κυριολεξία χαρακτηρίζει τα ίδια περιουσιακά στοιχεία ως μέλη συμμοριών, εγκληματικών οργανώσεων και στρατιωτών της Ιερής Τζιχάντ.

Η κασέτα πάλιωσε, ο δράκος πέταξε

Καταλαβαίνω επίσης ότι στην Ελλάδα γενικότερα και ειδικότερα στο σινάφι μας, ισχύει πάντα το «μην αφήνεις τα γεγονότα να χαλάνε τις ωραίες ιστορίες». Εδώ η ιστορία είναι πάντα ίδια. Κάποτε είχε και ένα ενδιαφέρον, όχι όμως πια. Πουλάει παίκτη ο Ολυμπιακός; Τότε «παντελονιάζει ο Βαγγέλας». Αγοράζει παίκτη ο Ολυμπιακός; Τότε αλλάζει η πλευρά: «έλα μωρέ, σιγά μην πλήρωσε τόσα». Γιατί προφανώς είναι μιλημένοι πάντα από τον Βαγγέλη και οι μισοί σύλλογοι στην Ευρώπη! Η φάση είναι αντίστοιχη με όσα έπαιζε η κασέτα στα χρόνια του Κόκκαλη. Άλλη μελωδία, άλλος ρυθμός, ίδιοι στίχοι όμως. Απαράλλαχτη θεματολογία. Εκείνα τα χρόνια, όταν ο Ολυμπιακός και ο Κόκκαλης δεν πουλούσαν, αφού πλην Γεωργάτου και Καστίγιο δεν είχε πουληθεί πρακτικά κανείς άλλος, η κασέτα έλεγε «να ορίστε, αφού τα αξίζεις τα πρωταθλήματα και φτιάχνεις ομαδάρες και έχεις παιχταράδες, γιατί κανείς δεν έρχεται να τους αγοράσει;»

Τότε το πρόβλημά τους ήταν ότι δεν έρχεται κανείς να αγοράσει τον Τζόρτζεβιτς, τον Γιαννακόπουλο, τον Αλεξανδρή, τον Πατσατζόγλου, τον Βενετίδη και δεν ξέρω ποιον άλλο. Τώρα που έρχονται οι μισές ομάδες της Premier League, πρωταθλητές Ευρώπης, που έρχονται σύλλογοι με τη δυνατότητα να προσφέρουν τριπλάσια και τετραπλάσια συμβόλαια στους παίκτες του, ο Ολυμπιακός... βαράει διάλυση.

Όταν ο Καμαρά, ο Σισέ, ο Μπα, ο Τσιμίκας, ο Μασούρας, όταν ο κάθε άγνωστος στο ελληνικό κοινό Ομάρ ή Γκιγιέρμε ή Ζοζέ Σα, όταν ο κάθε 30φεύγα Βαλμπουενά ή Ελ Αραμπί, έρχονται με μικρό ή ελάχιστο κόστος, η ρητορική είναι «που πας με... παιδάκια, με δανεικούς, με ελεύθερους, με ξεζουμισμένους και με γερόντια». Όταν όλοι οι παραπάνω φτιάχνουν ομάδα, κατακτούν τίτλους, διατηρούν τον σύλλογο σταθερά στο top-30 της UEFA και χρόνο παρά χρόνο στους «16» μιας ευρωπαϊκής διοργάνωσης και μοιραία ανεβάζουν την αξία τους, τότε αλλάζει η πλευρά πάλι. Ξαφνικά ο Ολυμπιακός ξεπουλά και «πανηγυρίζει πωλήσεις» και «ρευστοποιεί περιουσιακά στοιχεία του».

Όχι λυπάμαι, η συγκεκριμένη ιστοριούλα πάλιωσε, κούρασε και ειλικρινά πλέον δεν πείθει κανέναν. Εκτός αν η αυθυποβολή είναι ο στόχος της. Εκεί, ΟΚ, πάω πάσο. Σε όλες τις άλλες περιπτώσεις, ο δράκος έχει πετάξει.

Τα γεγονότα... αγκαλιά με τον ελέφαντα

Όσο κι αν επιλέγουμε (ξανά πρώτο πληθυντικό ευγένειας) να αγνοήσουμε τα γεγονότα προς τέρψιν του αντιολυμπιακού γένους, αυτά παραμένουν εκεί, αγκαλιά με τον αμήχανο ελέφαντα στην άκρη του δωματίου. Οπότε ας μιλήσουμε για αυτά (να ξεθαρρέψει και ο ελέφαντας).

Ένα γεγονός είναι π.χ. ότι ο Γκιγιέρμε έχει φύγει προ πολλού. Είναι 29 χρονών, προφανώς το παιδί πιστεύει ότι έχει στην καριέρα του ένα ακόμη μεγάλο συμβόλαιο και από τη στιγμή που δεν ήταν σίγουρος ότι θα το βρει σε κάποιο μεγάλο πρωτάθλημα, πήγε στους Άραβες για να εξασφαλίσει και τα εγγόνια του. End of story. Ο Ολυμπιακός προσπάθησε να τον κρατήσει με απίθανα λεφτά, όμως τελικά λογικά προτιμά να βγάλει και 5-6 εκατ. ευρώ από παίχτη που σε 6 μήνες θα έφευγε τσάμπα. Το έπαθε ήδη μία φορά...

Αυτό ακριβώς είναι το γεγονός Νο2: η περίπτωση Ομάρ. Και εδώ, αν ο Ολυμπιακός ήθελε να «ξεπουλήσει», θα πουλούσε τον Ομάρ όταν είχε προτάσεις για να το κάνει. Δεν θα άκουγε τον παίκτη. Γιατί στην περίπτωση αυτή, ο Ολυμπιακός την πάτησε, εμπιστευόμενος την πλευρά του ποδοσφαιριστή. Μετά από όλα τα «θέλω να μείνω», «θα τα βρούμε», «θα μιλήσουμε σε λίγους μήνες», «θα μιλήσουμε μετά το τέλος του πρωταθλήματος», μετά από δηλώσεις και συνεντεύξεις επί δηλώσεων και συνεντεύξεων, ο Νορβηγός την κοπάνησε εν μία νυκτί όταν βρήκε συμβόλαιο με 1,5 εκατ. το χρόνο. Δηλαδή τα διπλά από όσα μπορούσε να δώσει ο Ολυμπιακός στο δεξί μπακ του που μπαίνει στα 30 του χρόνια.

Γεγονός τρίτο. Ο Ολυμπιακός αρνήθηκε αρκετές προτάσεις για τον Τσιμίκα πριν από αυτή της Λίβερπουλ. Και εδώ λοιπόν, αν «ξεπουλάς», στην πρώτη ευκαιρία που σου παρουσιάζεται κάνεις ακριβώς αυτό ντε: ξεπουλάς. Λογικό; Δεν περιμένεις να τελειώσει η σεζόν, να παίξεις Ευρώπη και να περιμένεις ό,τι καλύτερο μπορεί να έρθει για τον παίκτη σου. Ήρθε λοιπόν κάποια Λίβερπουλ και κάποιος Κλοπ. Μην λέμε τα ίδια πάλι.

Γεγονός τέταρτο. Ναι, θα πουληθούν και άλλοι ποδοσφαιριστές. Είναι νομοτέλεια. Είναι τετελεσμένο γεγονός. Είναι φυσική εξέλιξη κάθε επιτυχημένης ομάδας που αποδεικνύει ότι διαθέτει την τεχνογνωσία να κοντράρει τους μεγάλους της Ευρώπης με χαμηλό κόστος και προερχόμενη από μικρή αγορά. Μοιραία λοιπόν, οι μεγάλοι θα έρθουν να ψωνίσουν από αυτή. Και όταν έρθουν, κανένας Μαρινάκης, καμία ΠΑΕ, κανένας Μαρτίνς, κανένας μάνατζερ, κανένας οπαδός δεν μπορεί να κάνει κάτι για αυτό. Ειλικρινά, τα ελληνικά μου φτάνουν ως εδώ -δεν μπορώ να το εξηγήσω πιο απλά.

Τους έφτιαξε, τους πούλησε, θα το ξανακάνει

Ας το επαναλάβω όμως καθότι «επανάληψη μήτηρ μαθήσεως». Όποιος αρχίζει τα... τραγούδια κάθε φορά που ο Ολυμπιακός πουλάει παίκτη, ας μην ξεχνάει ότι τον Ομάρ, τον Τσιμίκα, τον Καμαρά, τον Γκιγιέρμε, τον Σισέ, τον Σεμέδο, τον Σα και όποιον άλλο θέλετε, ο Ολυμπιακός τους «δημιούργησε». Ο Ολυμπιακός τους ανακάλυψε ή τους εξέλιξε ή τους εμπιστεύθηκε. Ο Ολυμπιακός επένδυσε, ο Ολυμπιακός αξιοποίησε και ο Ολυμπιακός είναι αυτός που θα συνεχίσει να τα κάνει τα ίδια με τους επόμενους, όπως κάνει κάθε στοιχειωδώς σοβαρός σύλλογος. Εκτός αν ξαφνικά μας έπιασε ο πόνος για το αν θα επιβιώσει η ομάδα επειδή έφυγαν τα δύο μπακ της ή αν φύγουν και 2 και 3 και 53 ακόμη. Μη σκάτε, αλήθεια. Υπάρχει διοίκηση, υπάρχει προπονητής, υπάρχει τεχνογνωσία, υπάρχουν πολλοί άνθρωποι που ξέρουν πολύ καλά τι κάνουν.

Η προηγούμενη ομάδα -αυτή που ξαναπήρε άνετα τον τίτλο ντε- φτιάχτηκε μέσα σε ένα δίμηνο και φτιάχτηκε από το απόλυτο μηδέν. Μην ανησυχείτε, αν αφαιρεθούν και 4-5 κομμάτια της τώρα, θα προστεθούν άλλα, πιθανώς βελτιωμένα. Και θα συνεχίσει να... επιβιώνει κατακτώντας τίτλους και προχωρώντας στην Ευρώπη και πουλώντας ξανά τους επόμενους παίκτες της σε καλύτερες ομάδες, σε καλύτερα πρωταθλήματα. Αλλά ξέχασα! Όταν το κάνει αυτό η Πόρτο, η Σεβίλλη, η Σαχτάρ, η Σάλτσμπουργκ, η Ντόρτμουντ, είναι επειδή αυτοί «ξέρουν» και «έτσι κάνουν αυτοί». Όταν το κάνει ο πρωταθλητής Ελλάδας, είναι επειδή «παντελονιάζει ο Βαγγέλας».

Πανηγυρικές διαμαρτυρίες

Σε μια αποστροφή της... ιστορίας, η κασέτα λέει και ότι «ο κόσμος του Ολυμπιακού δυσανασχετεί με την πολιτική της ΠΑΕ...». Εδώ το λάθος είναι καθαρά λογιστικό. Να εξηγήσω. Όταν θες να ακούσεις γνώμες Ολυμπιακών, δεν τσεκάρεις σχόλια στις αναρτήσεις του sdna στο facebook, ούτε στη σπηλιά του τρολ, το twitter. Αν θες να τσεκάρεις γνώμες Ολυμπιακών, κατέβα για καφέ Μικρολίμανο ή Καστέλλα και θα την ακούσεις τη γνώμη. Βασικά άσε 'σου πω εγώ. Πάνω κάτω έχει ως εξής: «στ' @@ μου ποιος παίζει, πόσο κοστίζει, ποιος πουλιέται και ποιος αγοράζεται, αρκεί να βλέπω την ερυθρόλευκη, αρκεί να βλέπω μια ομάδα που παίζει μπάλα». Ο Ολυμπιακός και ο Μαρτίνς έχουν αποδείξει ήδη ότι ξέρουν πώς να το καταφέρουν. Και το θέαμα και την ουσία. Οπότε και πάλι θα μπορούσε να τελειώσει εδώ η κουβέντα. Όμως ας συνεχίσουμε, πλάκα έχει.

Ας αποφασίσουμε λοιπόν πρώτα τί τελικά ισχύει με τον κόσμο. Δυσανασχετεί ή πανηγυρίζει; Δυσανασχετεί πανηγυρίζοντας ή πανηγυρίζει δυσανασχετώντας; Ακόμη κι αν διαφωνεί κάποιος με αυτή την πολιτική, το σίγουρο είναι ότι η διοίκηση δεν θα σχεδιάσει το μέλλον της ομάδας με αυτό στο μυαλό της. Επειδή δηλαδή ο @Babis7 μπορεί να φτιάξει ομάδα στο Football Manager χωρίς να πουλήσει τον Τσιμίκα, ή επειδή ο Τάσος από την Πολίχνη και ο Κυριάκος από του Γκύζη μπορεί να την κατηγορήσει για... ξεπούλημα.

Ακόμη περισσότερο δε, δικαίωμα του κάθε οπαδού είναι και το να χαίρεται όταν η ομάδα του πουλάει ακριβά τους παίκτες της. Ναι, να χαίρεται. Να χαίρεται για αυτά τα παιδιά που πήραν τίτλους με αυτή την ομάδα και που τώρα μπορούν να αφήσουν πίσω τους την τοξική σκ@τίλ@ που ραντίζεται καθημερινά πάνω τους από πράσινους, κίτρινους και μαύρους ανεμιστήρες. Που θα κάνουν πραγματικότητα τα όνειρά τους να παίξουν σε ομαδάρες, σε πρωταθληματάρες και να φτιάξουν για πάντα τη ζωή τους. Να χαίρεται που η ομάδα του δεν θα μετράει φραγκοδίφραγκα για να μαζέψει πεντακόσιες εκατόν τριανταπέντε χιλιάδες ευρώ ώστε να πληρώσει έτσι τα χρωστούμενα σε όποιον μιλάει γενικά -όχι μόνο ελληνικά- και σε 2-3 ακόμη μουγκούς. Να χαίρεται που αύριο το πρωί αν η ομάδα του το επιλέξει θα μπορεί να δώσει 2 εκατ. «κασέρι» για να πληρώσει τη ρήτρα του Χασάν, ή 2,5 για αυτή του Σα, ή 7 για τον επόμενο Ποντένσε ή 3 για τον επόμενο Γκιγιέρμε.

Έπιπλα... Στοκχόλμης

Το σημαντικότερο βέβαια για το οποίο μπορεί να χαίρεται ένας οπαδός του Ολυμπιακού και το οποίο απορρέει από αυτή την πολιτική της ΠΑΕ, είναι ότι μπορεί να διαβάζει τις... αναλύσεις του ανταγωνισμού για αυτή. Και να απολαμβάνει -γιατί περί ένοχης απόλαυσης πρόκειται- όσους από τη μία υποστηρίζουν ότι ο Ολυμπιακός ξεπουλά την περιουσία του και... ξεχαρβαλώνει την εξαιρετική του ομάδα ενώ ταυτόχρονα πρέπει να διαχειριστούν το ότι τα ευρωπαϊκά γήπεδα την τελευταία δεκαετία είναι γεμάτα από πρώην παίκτες του που κάνουν ή έκαναν καριέρα σε μεγάλες ομάδες και σε μεγάλα πρωταθλήματα, ενώ όσο έπαιζαν εδώ έπαιρναν τίτλους επειδή ήταν «Ε.Ο.».

Τελικά, δεν ξέρω... Φαινομενικά είναι παράλογο να ενδιαφέρεται ο ανταγωνισμός για την αποδυνάμωση του ρόστερ που υποτιμούσε ένα καλοκαίρι πριν. Από την άλλη όμως, μιας και μιλάμε για... έπιπλα, υπάρχει και το σύνδρομο με καταγωγή από την σύγχρονη πατρίδα του επίπλου, τη Σουηδία. Το σύνδρομο της Στοκχόλμης ίσως είναι τελικά η απάντηση. Αυτό που σε... ταλαιπωρεί μια ζωή ολόκληρη, τελικά τείνεις να το αγαπήσεις.

Το λέει και ο Αντύπας.

«Είναι η ζήλια μου φωτιά που καίει τα στήθια,

μα σ’ αγαπάω σαν τρελός και είν’ αλήθεια,

είναι η ζήλια μου φωτιά για σένα μόνο,

μα σε λατρεύω, μα σε λατρεύω κι ας πεθαίνω απ’ τον πόνο».

 

Ο Αντύπας τραγούδησε και το «Είναι η ζήλια μου φωτιά»
EVENTS