Μια από τις αγαπημένες μου τηλεοπτικές σειρές της τελευταίας δεκαετίας που σηματοδότησε και την έκρηξη του φαινομένου στην TV ήταν το «How I met your mother». Εξαιρετική σειρά.
Για όσους δεν την έχετε… συναντήσει στον αχανή τηλεοπτικό ωκεανό, σας την συστήνω ανεπιφύλακτα. Δεν θα μιλήσουμε εδώ για την πλοκή της, αλλά για μια χαρακτηριστική ατάκα «κόλλημα» που νομίζω ότι ταιριάζει απόλυτα στην περίσταση. Challenge accepted λοιπόν που αναφωνούσε συχνά-πυκνά ο εκ των πρωταγωνιστών της, ο Μπάρνει. Έτσι σκέφτηκα και εγώ σαν άλλος Μπάρνει, όταν δέχτηκα την πρόταση από το SDNA να ενταχθώ στο δυναμικό του αρθρογραφώντας για τον Άρη.
Με την ίδια- θέλω να πιστεύω- σοβαρότητα και επαγγελματισμό που με διακρίνει στα τόσα χρόνια που ασχολούμαι με το ρεπορτάζ. Γιατί πρώτα από όλα θεωρώ τον εαυτό μου, ρεπόρτερ. Το καταλαβαίνετε αυτό το συναίσθημα όσοι έχετε γαλουχηθεί μέσα στις εφημερίδες, πριν την επέλαση του διαδικτύου. Και να σας πω και την αλήθεια με την ίδια και μεγαλύτερη όρεξη που - κατά τα ειωθότα- σηματοδοτεί κάθε νέο ξεκίνημα. Με προφανή στόχο, ο κατακρεουργημένος και ολίγον ευνουχισμένος από τα ελληνικά ΜΜΕ, Άρης να έχει φωνή. Ανάστημα, κριτική άποψη. Παντού. Ακόμη και εκεί που ίσως μερικοί θεωρούν ότι δεν θα έπρεπε.
Με ξεκάθαρο όρο η φωνή του Άρη να ακούγεται δίχως φτιασίδια, επεμβάσεις, προσπάθεια να λειανθούν οι γωνίες. Με κύριο στόχο, ο Άρης να μην αποδυναμώνεται στο πεδίο που κακώς ή κακώς παίζεται πια το παιχνίδι στην ποδοσφαιρική Ελλάδα. Την επικοινωνία. Για να έχει ο φίλος του Άρη, σε αυτή εδώ την γωνία, την δυνατότητα να διαβάσει για την αγαπημένη του ομάδα, ρεπορτάζ, κριτική, άποψη, ό,τι τελοσπάντων περιστρέφεται γύρω από τον… πλανήτη Άρη. Τον ίδιο αλλά και αυτούς που… θέλουν να είναι απέναντί του και όπως φαίνεται αυξάνονται και πληθύνονται εσχάτως. Και φυσικά να επιλέξει. Δεν θα του αφαιρέσει κανείς αυτό το δικαίωμα.
Δεν είμαι αιθεροβάμων. Αντιλαμβάνομαι σε πόσο τοξικό περιβάλλον παίζεται το παιχνίδι με καθημερινή επιβεβαίωση σε όλα τα επίπεδα του αθλητικού γίγνεσθαι. Το ότι, επιθυμία μου είναι να εντρυφήσω κατά βάση στο αγωνιστικό, στο αληθινό παιχνίδι βρε παιδί μου, δεν σημαίνει ότι θα αφήσουμε όλα τα υπόλοιπα να πέσουν κάτω, γιατί- ας ήμαστε ρεαλιστές- νικητής στην Ελλάδα δεν βγαίνει πάντα ο καλύτερος στις τέσσερις γραμμές του γηπέδου.
ΥΓ. Η θριαμβευτική και αναμενόμενη, για όσους ζούμε και αναπνέουμε στο περιβάλλον του Άρη, επικράτηση επί του ΠΑΟΚ περνάει σε δεύτερη μοίρα στο μυαλό μου όταν υπάρχει νεκρός φίλαθλος από δολοφονική ενέδρα. Η σιωπή του επίσημου ΠΑΟΚ είναι εκκωφαντική. Η ανθρώπινη ζωή έχει μεγαλύτερη αξία και σπουδαιότητα από την τζαμαρία στην είσοδο μιας πολυκατοικίας. Η μήπως όχι;
ΥΓ 2. Καλή και δημιουργική χρονιά σε όλους με υγεία πάνω από όλα και είθε το 2020 να είναι για τον Άρη η χρονιά που θα σταματήσει την λειψανδρία τίτλων.
