Την αναμέτρηση με τον ΟΦΗ η αλήθεια είναι πως την περίμενα αρκετές μέρες, μετά και την κατάκτηση του Super Cup από τους Κρητικούς. Σε συνδυασμό και με την κατάκτηση του Κυπέλλου, λίγους μήνες πριν, καθώς και με την ευρωπαϊκή πορεία και πρόκριση στη League Phase, ένα τέτοιο τεστ, απέναντι σε ομάδα που δείχνει φορμαρισμένη, ίσως και να ήταν το πρώτο δυνατό παιχνίδι που θα έδινε ο νέος Άρης στη σεζόν.
Η αλήθεια όμως ήταν πως περίμενα πολλά περισσότερα από την ομάδα του Χρήστου Κόντη. Αυτό από μόνο του είναι μεγάλη επιτυχία για τον ΟΦΗ. Όχι φυσικά επειδή περίμενε η αφεντιά μου, αλλά γιατί περίμενε όλη η Ελλάδα. Στα σχόλια που έλαβα όλη την εβδομάδα υπήρχε μια υπερ-αισιοδοξία για διπλό, για αποτέλεσμα, για γκολ κλπ. Ορθώς υπήρχε. Το αξίζουν. Προσωπικά περίμενα πολλά παραπάνω από το κέντρο τους, το οποίο με τέσσερις παίκτες κατάφερε να αναδείξει ως έναν εκ των κορυφαίων του γηπέδου τον Ράσιτς, ο οποίος μάλιστα δεν είναι και ο πιο γρήγορος χαφ του πρωταθλήματος για να βγάζει νόημα όλο αυτό. Επιθετικά δεν είδα και τίποτε το ιδιαίτερο, όχι πως έφταιγε συγκεκριμένα ο ΟΦΗ για αυτό, μιας και ο Άρης ήταν αρκετά διαβασμένος και προετοιμασμένος για κάθε δυσκολία, έχοντας μάλιστα (και πάλι) τον Γένσεν στα στόπερ. Ίσως να έφταιγε το "γέμισμα" της πρόκρισης. Ίσως να είχαν παραπάνω άγχος απόδοσης απέναντι στον Άρη, σε μια εχθρική έδρα. Όλα θεμιτά.
Λίγο όμως η μέτρια εώς κακή εικόνα του ΟΦΗ (ξαναλέω, τιμή τους να λέμε για κακό ΟΦΗ και να ασχολούμαστε με το πως θα βελτιωθεί η εικόνα, γιατί μιλάμε και για ευρωπαϊκούς μας εκπροσώπους... ), λίγο ότι το γήπεδο είχε αρκετούτσικο κόσμο, δεδομένων των συνθηκών, από τα πρώτα λεπτά φάνηκε πως θα κυλήσει το πράγμα.
Λεπτά - δευτερόλεπτα, το ίδιο είναι. Καταλάβατε...
Ο Άρης μπήκε έτοιμος για μάχη, όμως νίκησε πριν καν μπει στο γήπεδο, απλώς και μόνο γιατί (και) οι (δικοί του) παίκτες δείχνουν να νιώθουν! Για πρώτη φορά στα πρόσφατα χρονικά βλέπω ποδοσφαιριστές με κίτρινες φανέλες να το χαίρονται και να παλεύουν σε κάθε μονομαχία, μπαίνοντας πρώτοι στη μπάλα. Κάτι τέτοιο, τουλάχιστον σε τόσο μεγάλο βαθμό, οι παίκτες του ΟΦΗ φάνηκαν να μην το περιμένουν. Αυτό οδήγησε και στο πρώτο γκολ. Όπου όλοι πιαστήκαμε λίγο στον ύπνο...
Η ομάδα του Γρηγορίου όμως έβγαλε ακόμη ένα σημαντικό στοιχείο, το οποίο οδήγησε στη νίκη, το οποίο ήρθε μετά το 1-0. Τα λεγαμε και στο προηγούμενο κείμενο, είναι αδικημένος επικοινωνιακά ο Μιχάλης (ο) Γρηγορίου. Ήρθε σε μια κακή χρονιά και πλήρωσε το "μάρμαρο" της μη έλευσης ξένου και έμπειρου προπονητή το καλοκαίρι. Ο Έλληνας τεχνικός όμως χθες το βράδυ έκανε κάτι πολύ απλό. Κάτι που το έχει ανάγκη ο οργανισμός Άρης και το Κλεάνθης Βικελίδης. Ζητούσε από το πρώτο ως το τελευταίο λεπτό... εντάσεις!
Οι κιτρινόμαυροι δεν σταμάτησαν να τρέχουν και πίεζαν για δεύτερο τέρμα. Ύστερα και για τρίτο. Δε θα σταματούσε αυτό. Ακόμη και οι αλλαγές που έγιναν μας έκαναν να χαμογελάσουμε. "Τι, είμαι 2-0 μπροστά και ο ΟΦΗ δείχνει να μην απειλεί; Ρε βάλε μέσα μεσοεπιθετικούς. Θέλω ένταση!" φαντάζομαι να είπε στον πάγκο του ο Γρηγορίου και αναρωτιέμαι πόσο απλό είναι το ποδόσφαιρο μερικές φορές.
Στα επιμέρους
Υπάρχει μεγαλύτερη ευλογία να επιστρέφεις "σπίτι" σου και να σκοράρεις πριν καν συμπληρωθεί το 4ο λεπτό; Ο Μανού Γκαρθία χαμογελάει ξανά και μαζί του όλη η κερκίδα.
Υπάρχει μεγαλύτερη ικανοποίηση να βλέπεις παίκτες όπως ο Γκαρέ, ο Ράσιτς ή ο Γιαννιώτας, να κοιτάζουν στη θύρα 2 ή στα επίσημα και σε ανύποπτο χρόνο, ενώ η ομάδα είναι μπροστά στο σκορ και το παιχνίδι μοιάζει "απλό", να σηκώνουν τα χέρια και να ζητούν περισσότερη ένταση και πάθος; Are you not entertained διάολε;;;
Υπάρχει όμως και μεγαλύτερη πίκρα, να βλέπω τον Ράσιτς να πηγαίνει "καροτσάκι" τον Παπαπέτρου σε κάθε φάση και να καταριέμαι την τύχη μου που δεν τον είχα το 2024, στον Βόλο, να σταματήσει κάθε μπάλα, μέχρι να εξεταστεί το πέναλτι στο φινάλε, υπέρ του Άρη; (Μην παρεξηγηθώ. Δεν φωνάζω Φραπάρ - Φραπάρ. Απλώς πρέπει να νιώθει και λίγο ο αρχηγός σου για να πάρεις έναν τελικό).
Παίκτες όπως ο Κουαμέ, ο Καντεβέρε, ο Αλφαρέλα, ο Παλάσιος και ο Μιρ είναι πολυτέλεια να υπάρχουν στην ομάδα μεσοεπιθετικά. Μπορείς να ρίχνεις έναν εξ αυτών και να περιμένεις να σου κάνει δουλίτσα. Κάποιος από όλους αυτούς, στην κρίσιμη βραδιά, θα είναι ζεστός. Ε τι διάολο;
Δεν βάζω μέσα τον Μορόν, γιατί θέλω να πιστεύω πως θα ευθυγραμμιστούν οι πλανήτες και θα πάρει τα πάνω του, τώρα που ήρθε και ο Μανού και θα παίζει αυτός ως βασικός. Όσο υπάρχει Μορόν στην ομάδα ο υπογράφων θέλει να ελπίζει πως θα "γυρίσει" τον διακόπτη και θα αρχίσει τα γκολ. Δεν συμβιβάζομαι με κάποιον άλλον.
Η αλήθεια είναι πως για τον Φαμπιάνο ήθελα να πω μόνο θετικά σε αυτό το κείμενο και να μην υπάρχει η αγωνία για τον τραυματισμό του. Αυτό όμως δεν αναιρεί πως ο Βραζιλιάνος ίσως και να έκανε μια από τις πιο γεμάτες του εμφανίσεις. Σε πολλά σημεία του αγώνα πίστευα πως παίζει με τα "παιδιά" του. Ο Άρης τον έχει ανάγκη, τόσο στο ανασταλτικό, όσο και στο δημιουργικό κομμάτι, από πίσω.
Ο κόσμος το χάρηκε, εμείς το χαρήκαμε και άλλη μια εβδομάδα ηρεμίας ξημέρωσε. Μακάρι να γίνουν όλα όσα έμειναν και πρέπει, ώστε να δούμε την ομάδα να δουλεύει και αποκλειστικοί υπεύθυνοι για τις νίκες ή τις γκέλες να είναι οι παίκτες.
Μακάρι οι κερκίδες να γεμίζουν όλο και περισσότερο από παιχνίδι σε παιχνίδι, ώστε να μην ξαναδούμε τον Άρη να παίζει μεταξύ συγγενών και φίλων. Είναι ωραίο το Βικελίδης όταν είναι πραγματικό κλουβί...
ΥΓ Τιμή και δόξα σε Γρηγορίου για τις "Εντάσεις" και σε Κόντη, που όταν τον ρωτήσαμε αν η ομάδα του ήταν κουρασμένη μόνο που δεν γέλασε και ανέφερε πως αν κουράστηκαν με 3-4 παιχνίδια, τότε μάλλον στο τέλος της σεζόν θα είναι για απόσυρση. Κρύψου πίσω από δικαιολογίες ρε κόουτς. Μη τους χαλάς τη μαγιά. Αφού έχουμε μάθει από Χιμένεθ και... άλλους, που μας έλεγαν για κούνιες και παιδικές χαρές.
Οι Έλληνες προπονητές που λέγαμε σε παλιό μας κείμενο. Μην ξεχνιέστε! Ξέρετε εσείς... και όσοι δεν ξέρετε, θα το καταλάβετε και στην πορεία πόσο σημαντικό είναι να στηριχτούν.
