Ο αποκλεισμός από την Ευρώπη είναι ακόμη νωπός. Έχει αφήσει σημάδια, από εκείνα που δεν σβήνουν από τη μία μέρα στην άλλη και απαιτούν χρόνο, αλλά κυρίως νίκες. Και η έξοδος στο Περιστέρι, διαχρονικά, δεν προσφέρεται για ηρεμία.
Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, με την πίεση και τα «πρέπει» να τον πνίγουν, ο ΠΑΟΚ δεν είχε άλλο δρόμο. Έπρεπε πρώτα να κερδίσει τους φόβους του, τη θολούρα του, τις ανασφάλειές του. Να ξαναβρεί την πίστη του πριν ψάξει τη νίκη απέναντι στον αντίπαλο.
Και η αλήθεια είναι πως έδειξε με το «καλησπέρα» ένα διαφορετικό, πιο επιθετικό πρόσωπο. Μία εικόνα που σε έκανε να αναθαρρείς. Μόνο που στον πλανήτη ΠΑΟΚ τίποτα δεν είναι εύκολο. Ο Ατρόμητος τον εξέθεσε αμυντικά στην πρώτη του καλή στιγμή στο παιχνίδι και, σαν σε επανάληψη όσων έχει βιώσει ο Δικέφαλος το τελευταίο διάστημα, οι παίκτες του Αλέσιο Λίσι βρέθηκαν ξανά να «κυνηγούν» το σκορ.
Η αντίδραση, όμως, αυτή τη φορά ήταν διαφορετική. O ΠΑΟΚ δεν κατέρρευσε όταν το παιχνίδι πήγε κόντρα στη ροή του, δεν επέτρεψε στο άγχος να γίνει φόβος και στον φόβο να γίνει πανικός. Συνέχισε να παίζει, να ψάχνει τις στιγμές του και, κυρίως, να πιστεύει ότι μπορεί να γυρίσει το ματς.
«Γι' αυτό είμαι πολύ χαρούμενος, γιατί αντιδράσαμε και κάναμε την ανατροπή σε ένα σημείο που όλοι περίμεναν να μην τα καταφέρουμε...», ανέφερε ο Αλέσιο Λίσι μετά το τέλος του αγώνα, εστιάζοντας στο χαρακτήρα που έβγαλε η ομάδα του, στο πείσμα των παικτών του να μην αδικήσουν αυτή τη φορά τους εαυτούς τους, να μην «εγκλωβιστούν» στο... δοκάρι και έξω.
Με έναν Πέλκα που έχει υψώσει ανάστημα την τελευταία εβδομάδα, από την πρεμιέρα του πρωταθλήματος με τον Λεβαδειακό, μέχρι το... ροντέο του Μπέργκεν και τις «εκτελέσεις» στο Περιστέρι. Ένας παίκτης που ταλαιπωρήθηκε πολύ πέρσι από τους τραυματισμούς και που είδε ενδεχομένως το ρόλο του φέτος κάπως πιο περιορισμένο. Κι όμως, στην κρίσιμη στιγμή, όταν ο ΠΑΟΚ βρέθηκε υπό ασφυκτική πίεση, ο Πέλκας βγήκε μπροστά, πήρε ευθύνες και έδωσε πράγματα στην ομάδα όταν τα είχε περισσότερο ανάγκη.
Με έναν Τάχα Άλι - αποκάλυψη. Ο βραχύσωμος εξτρέμ έμοιαζε με... άλογο κούρσας, έκανε άνω-κάτω την άμυνα του Ατρομήτου μέχρι να βγει αλλαγή, ενώ και τα δύο γκολ ξεκίνησαν από τα δικά του πόδια. Και όλα αυτά, όντας σαφώς πιο... προσεκτικός και εγκρατής στις κινήσεις του, δεδομένου πως επέστρεψε μόλις από τον τραυματισμό στον ώμο του. Ένας παίκτης που υπόσχεται πολλά ενόψει της συνέχειας και, όπως αποδείχθηκε, έλειψε -και μάλιστα ακριβά- από τον ΠΑΟΚ.
Ο χρόνος, όμως, δεν γυρίζει πίσω και τα «αν» δεν μπορούν να συνθέσουν μια ρεαλιστική κουβέντα. Ο Δικέφαλος «έφυγε» από το Περιστέρι με ένα σπουδαίο «διπλό», όχι μόνο από βαθμολογικής άποψης, αλλά κυρίως για τον χαρακτήρα και την ψυχολογία που έβγαλε. Ένα αποτέλεσμα που, στην παρούσα συγκυρία, του δίνει πολλά περισσότερα από τρεις βαθμούς. Παράλληλα όμως, του φωτίζει ξανά και ξανά το πρόβλημα στα μετόπισθεν, την ευκολία με την οποία επιτρέπει στον εαυτό του να «πληγώνεται» και να είναι ευάλωτος αμυντικά...
Προφανώς και ο ΠΑΟΚ έχει ακόμη αρκετό δρόμο μπροστά του.
Οφείλει, όμως, βήμα-βήμα να βρει ξανά τον εαυτό του, να «χτίσει» τον χαρακτήρα του και, την ίδια στιγμή, να κάνει τη δουλειά του, κερδίζοντας πολύτιμο χρόνο και ηρεμία. Όσο περιμένει τις επόμενες πινελιές στο ρόστερ, από τον Ούγκρεσιτς μέχρι τον Ντιέγκο Κόστα και τον φορ, το ζητούμενο είναι να συνεχίσει να προχωρά με τον τρόπο που το έκανε στο Περιστέρι.
ΥΓ. Υπέροχη η κίνηση όλων των παικτών να τρέξουν προς τον πάγκο και να σηκώσουν το μπλουζάκι για τον Κωνσταντέλια. Δεν υπάρχει άνθρωπος στον πλανήτη και, δη, στον ασπρόμαυρο κόσμο που να μην «μαύρισε» η ψυχή του στο άκουσμα της είδησης για τον χιαστό του «μάγου». Ο Γιάννης ήταν, είναι και θα παραμείνει κομμάτι του ΠΑΟΚ. Και ΠΑΟΚ είναι οι άνθρωποι και τα συναισθήματα που «κουβαλούν» μαζί τους. Περαστικά ρε παικταρά!
