«Νομίζω ότι ήταν προφανές πως ένιωθα απαίσια μέσα στο γήπεδο», είπε σε μια μίνι συνέντευξη τύπου ο 39χρονος Σέρβος. «Είναι κάτι που, δυστυχώς, κουβαλάω σχεδόν σε κάθε αγώνα μου φέτος. Ξέρετε, έχω κάνει εμετό αρκετές φορές, και είναι ένα σοβαρό ζήτημα αυτό. Μετά, ολόκληρο το σώμα μου αρχίζει ουσιαστικά να καταρρέει, με κράμπες και πόνους. Ναι, στο τέλος η μέση μου δεν άντεξε άλλο, το ίδιο και ο ώμος μου, και δεν μπορούσα να κλείσω το ματς. Ήμουν μπροστά με μπρέικ στο τέταρτο σετ, αλλά δυσκολευόμουν σε όλη τη διάρκεια, ουσιαστικά από το τέταρτο γκέιμ του αγώνα. Και πάλι, δεν θέλω να μειώσω τη νίκη του. Συγχαρητήρια σε εκείνον. Είναι καλός άνθρωπος και μαχητής. Αλλά, ξέρετε, εγώ δεν το απόλαυσα».
Όταν ρωτήθηκε αν είναι κάτι που μπορεί να διορθώσει, είπε: «Δεν ξέρω. Προσπαθώ. Θα δούμε».
Στη συνέχεια του ζητήθηκε να πει τι μαθήματα κρατάει από τους τελευταίους μήνες. «Δεν ξέρω. Δεν θέλω να το αναλύσω τόσο βαθιά αυτή τη στιγμή. Προσπαθώ απλώς να καταλάβω πραγματικά τι συμβαίνει και πόσο μακριά μπορώ να φτάσω αν συνεχίσω έτσι».
Πέρασε από το μυαλό του α εγκαταλείψει; «Το σκέφτηκα, το σκέφτηκα. Το σκέφτηκα, αλλά μετά κέρδισα ένα σετ και στη συνέχεια και το τρίτο. Τότε είπα, "εντάξει, ίσως υπάρχει μια ευκαιρία". Ναι, δεν ήθελα να τα παρατήσω στο τέταρτο ή στο πέμπτο σετ, οπότε ήθελα κατά κάποιον τρόπο να ολοκληρώσω τον αγώνα».
Σχολιάζοντας το γεγονός ότι είναι η πρώτη φορά μετά από 20 χρόνια που έχασε σε πρώτο γύρο σλαμ, τόνισε. «Ναι, είναι ένα καλό ρεκόρ, άλλο ένα. Αλλά, ναι, δεν το σκέφτομαι πραγματικά. Φυσικά, είμαι πολύ περήφανος για όλα όσα έχω πετύχει στο παρελθόν, αλλά τώρα είναι τώρα. Ξέρετε, μόλις βγήκα από το γήπεδο και ακόμη προσπαθώ να διαχειριστώ το σώμα μου».
Μίλησε, τέλος, με τα καλύτερα λόγια για το κοινό της Νέας Υόρκης. «Ήταν υπέροχοι. Είμαι πολύ ευγνώμων που το έζησα αυτό. Όσον αφορά τον ίδιο τον αγώνα και το πώς ένιωθα συνολικά με το σώμα μου και το παιχνίδι μου, πραγματικά δεν το απόλαυσα. Σχεδόν απεχθανόμουν κάθε στιγμή που πέρασα μέσα στο γήπεδο εξαιτίας αυτού. Αλλά από την πλευρά του κόσμου και της υποστήριξης, ήταν πραγματικά απίστευτο από την αρχή. Προσπαθούσαν να με εμψυχώσουν στις σημαντικές στιγμές και λυπάμαι πολύ που δεν μπόρεσα να παίξω τόσο καλά όσο θα έπρεπε, όσο μπορούσα ή όσο θα ήθελα για εκείνους. Η αγάπη και η εκτίμηση που μου έδειξαν στο τέλος άγγιξαν πραγματικά την καρδιά μου».
