Τα μπάτζετ μεγαλώνουν. Οι ομάδες φέρνουν ποδοσφαιριστές. Με τους Έλληνες φιλάθλους να αρχίζουν να έχουν την αίσθηση πως ίσως κάτι να πηγαίνει να αλλάξει στο πρωτάθλημά μας. Μέχρι που κάθονται να παρακολουθήσουν μερικούς αγώνες και διαπιστώνουν πως οι υποδομές έχουν γυρίσει στα τέλη της δεκαετίας του ’80. Τότε που αν απλά υπήρχε ένα κάποιο χορτάρι στα γήπεδα και δεν ήταν ξερά, δινόταν έγκριση να διεξαχθούν αναμετρήσεις.
Με απόλυτη ευθύνη της Super League, η οποία υποτίθεται εκσυγχρονίζει και αναβαθμίζει τις συνθήκες διεξαγωγής του αθλήματος, παρατηρείται η απόλυτη ανοχή σε γήπεδα-χωράφια. Αγωνιστικούς χώρους που δεν έπρεπε να λειτουργούν ούτε για το ζέσταμα των παικτών. Εδώ όμως τα θεωρούμε ικανά να φιλοξενήσουν αναμετρήσεις της μεγαλύτερης κατηγορίας.
Κατάντησε πολυτέλεια να τσουλάει η μπάλα χωρίς να κάνει δέκα γκέλα στην πάσα πέντε μέτρων, να μπορεί ένας παίκτης να χρησιμοποιήσει την ταχύτητα και την τεχνική του, χωρίς να πρέπει να αποφεύγει λακκούβες ή να αισθάνεται πως τρέχει σε αγώνα ανωμάλου δρόμου. Μειώνοντας το θέαμα και ακυρώνοντας τις ίδιες τις ικανότητες κάθε ομάδας που αγωνίζεται.
Ο Τζέιμς Πενράις που προέρχεται από τη Σκωτία - χώρα στην οποία η βροχή είναι σχεδόν καθημερινότητα αλλά έχει κατορθώσει να διεξάγει τους αγώνες της σε εξαιρετικούς αγωνιστικούς χώρους – ξεφτίλισε διεθνώς τη χώρα μας. Λέγοντας την αλήθεια. Εξέθεσε την αδιαφορία και την έλλειψη σημασίας στις υποδομές που είναι περιττό να συζητάμε πως απαιτούνται το 2025 για να παιχτεί ποδόσφαιρο.
«Κάποιοι αγωνιστικοί χώροι, τους κοιτάω και λέω “τι στο @@@@@ είναι αυτό”; Έτσι δεν θα ήταν ούτε ένα δημόσιο πάρκο στη Σκωτία. Ειλικρινά απαίσιοι».
Άδικο είχε; Σε ένα πρωτάθλημα όπου τα χρήματα από τα τηλεοπτικά δικαιώματα είναι σταθερά και σημαντικά, τα λεφτά από το στοίχημα έχουν έρθει τα τελευταία χρόνια, οι χορηγοί αυξάνονται, η προσέλευση του κόσμου φέρνει έξτρα έσοδα από εισιτήρια, ουδείς ασχολείται με τη βελτίωση του προϊόντος. Στο πιο – θεωρητικά – απλό επίπεδο, αυτό των αγωνιστικών χώρων.
Η απόλυτη ευθύνη είναι της λίγκας. Εκείνη αφήνει το άθλημα να γυρίσει δεκαετίες πίσω. Χωρίς καμία δικλείδα ασφαλείας, χωρίς να θέτει όρους στις ομάδες που αγωνίζονται στο πρωτάθλημα. Δικαιολογίες του στυλ «δεν έχουμε γήπεδο», «πρέπει να αλλάξει το καλοκαιρινό σε χειμερινό χορτάρι», είναι πραγματικά για να τις λένε βουλευτές που τάζουν ρουσφέτια και μετά δεν τα εξυπηρετούν. Αυτό καταντά και το ποδόσφαιρό μας, όλο βελτιώνεται και όλο κάνει σταθερά βήματα προς τα πίσω σε ορισμένους τομείς.
Η Κηφισιά μπήκε στο πρωτάθλημα χωρίς να ξέρει που θα παίζει, πώς θα παίζει, ποιες θα είναι οι συνθήκες που θα αγωνίζεται. Ο Βόλος σταθερά και αδιαπραγμάτευτα έχει χορτάρι το λιγότερο προβληματικό και αντι-ποδοσφαιρικό. Στο Ηράκλειο ο ΟΦΗ δεν είχε έδρα και όταν πήγε στο Παγκρήτιο ήταν λες και είχε επιδρομή κοπαδιού από πρόβατα λίγο πριν τη σέντρα.
Στο μεταξύ όλα αυτά είναι γνωστά, καθώς προαναγγέλλονται πριν τη διεξαγωγή των αναμετρήσεων. Διαβάζουμε και ακούμε για ομάδες που συνεχίζουν την προετοιμασία τους και έχουν το μυαλό τους και στο πώς θα ανταποκριθούν στον αγωνιστικό χώρο. Φυσικά κανείς δεν ασχολείται να κάνει ένα έλεγχο, να επιβάλλει κυρώσεις, να διαφυλάξει το άθλημα και τις συνθήκες διεξαγωγής του.
Ασχολούνται μόνο με τη… μάσα. Εφόσον αυτή υπάρχει από τα έσοδα, τότε όλα είναι καλά. Οι ποδοσφαιριστές σε λίγο αντί για ποδοσφαιρικά παπούτσια θα φορούν αγροτικά μηχανήματα στα πόδια τους για να μπορούν να σταθούν όρθιοι. Και φυσικά το ενδεχόμενο βελτίωσης της κατάστασης, δεν μοιάζει να απασχολεί κανέναν. Που να χειμωνιάσει κιόλας και να αρχίσουν οι εντονότερες και συχνότερες βροχές, ή να πέσει και κάνα χιόνι.
