ΕΝΤΓΚΑΡ ΤΖΟΟΥΝΣ: Ημουν 12 ετών, Σάββατο παρά Σάββατο βρισκόμουν στο «Τάφο του Ινδού», συνήθως πίσω από την μπασκέτα της κεντρικής εισόδου και περίμενα τον Εντγκαρ να πηδήξει για να… διώξει το κέρμα από την πάνω γωνία του ταμπλό. Δεν θυμάμαι πως μου είχε μπει η ιδέα πως ο Εντγκαρ Τζόουνς μπορούσε να φτάσει μέχρι την πάνω πλευρά του ταμπλό, αλλά εγώ πήγαινα κάθε φορά στο γήπεδο, ελπίζοντας να τον δω να το κάνει. Το «ελικόπτερο» ήταν ο δεύτερος μπασκετμπολίστας, μετά τον Γκάλη, που με έκανε να χαζεύω και να «διαβάζω» κάθε του κίνηση στο παρκέ. Τον θυμάμαι σαν τώρα να στήνεται στην άκρη της ελευθέρας βολής για να σουτάρει και την επόμενη μέρα πήγαινα στα γήπεδα του μπάσκετ και δοκίμαζα να κάνω τα ίδια.
ΤΖΟΥΛΙΟΥΣ ΕΡΒΙΝΓΚ: Κάθε Σάββατο πρωί στη γωνία Λεωφόρο Αλεξάνδρας και Φειδιπίδου, στο μοναδικό ίσως περίπτερο στην Αθήνα που έφερνε αμερικανικά περιοδικά, ξεφύλλιζα την Usatoday, το SLAM και ό,τι άλλο υπήρχε προκειμένου να βρω μια φωτογραφία του Dr.J με σκοπό να την κολλήσω στον τοίχο του δωματίου μου. Φανατικός τότε του ΝΒΑ (του καλού, του παραδοσιακού…), έβλεπα και ξανάβλεπα σε βιντεοκασέτα VHS το all star Game του 1983 με τον Ερβινγκ να καρφώνει στα μέτρα του Αρτις Γκίλμορ και ένιωθα περήφανος που ήμουν 76ers όταν καθαρίζαμε τους Λέικερς με 3-0 στους τελικούς. Για την ιστορία, όταν ο Ερβινγκ κάρφωνε από τη γραμμή των βολών ή όταν περνούσε αέρινα κάτω από τη μπασκέτα για να προσπεράσει τον Καρίμ Αμπντούλ Τζαμπάρ, οι υπόλοιποι μεγάλοι σταρ δεν είχαν καν γεννηθεί…
ΝΤΕΓΙΑΝ ΜΠΟΝΤΙΡΟΓΚΑ: Η πιο ισχυρή προσωπικότητα που πέρασε από τον Παναθηναϊκό στην εποχή της Αυτοκρατορίας του. Πέρασαν σίγουρα μεγαλύτεροι παίκτες (Ντομινίκ, Σκοτ, Ράτζα), αλλά ο χαρακτήρας του Μποντιρόγκα διαμόρφωσε τον χαρακτήρα του Παναθηναϊκού την εποχή που είχε ανάγκη να σφυρηλατηθεί. Επαιζε με 38,5 πυρετό, κοιτούσε τους συμπαίκτες του στα μάτια κι απλά έλεγε «δώστε μου τη μπάλα». Κι όταν του την έδιναν ήξεραν ότι θα τη βάλει στο καλάθι…
ΝΙΚΟΣ ΓΚΑΛΗΣ: Είμαι από αυτούς που θα έπρεπε να πληρώνουμε «Γκαλόσημο» για τη δουλειά που κάνουμε. Από αυτούς που πιστεύουν ότι αν δεν υπήρχε ο Γκάλης, δεν θα υπήρχε σε ποσοστό 50% το ελληνικό μπάσκετ με τον τρόπο που υπάρχει σήμερα. Τον απολάμβανα κάθε Πέμπτη βράδυ από την , τηλεόραση, αλλά ταυτίστηκα πλήρως στο Ευρωμπάσκετ του 1987, έχοντας την τύχη να παρακολουθήσω όλα τα παιχνίδια από την ξύλινη εξέδρα του ΣΕΦ. Ο Γκάλης δεν άλλαξε τη ζωή μόνο του ελληνικού μπάσκετ, άλλαξε κατ’ επέκταση τη ζωή όλων που αυτή τη στιγμή ασχολούνται με το μπάσκετ. Θα το θεωρούσα «ιεροσυλία» να μην τον συμπεριλάβω στη λίστα μου…
ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΔΙΑΜΑΝΤΙΔΗΣ: Ο Μποντιρόγκα ισχυροποίησε τον χαρακτήρα του Παναθηναϊκού, ο Διαμαντίδης έδωσε το παράδειγμα του τι σημαίνει Παναθηναϊκός. Δεν υπήρξε άλλος παίκτης στη σύγχρονη ιστορία που να εκφράζει σε αυτό τον βαθμό τα ιδανικά του συλλόγου. Γεννημένος νικητής, γεννημένος για το «εμείς» και όχι για το «εγώ», πράγμα σπάνια στις μέρες μας, ειδικά στον αθλητισμό σε τόσο υψηλό επίπεδο. Ο Διαμαντίδης είναι ο τελευταίος αθλητής – ίνδαλμα που έχει αναδείξει ο Παναθηναϊκός, σε όλα τα αθλήματα και θεωρώ ότι θα περάσουν πάρα πολλά χρόνια για να βρεθεί ο επόμενος.
