Δύο θεωρώ πως είναι οι βασικοί λόγοι που φτάσαμε σ’ αυτό το σημείο. Ο πρώτος αφορά στο σχεδιασμό του καλοκαιρού, ο δεύτερος στη τωρινή θητεία του Πιτίνο στον Παναθηναϊκό. Οσον αφορά το πρώτο: Είναι πλέον σαφές ότι το ρόστερ του φετινού Παναθηναϊκού δεν φτιάχτηκε από έναν. Δεν παραδόθηκαν δηλαδή τα κλειδιά στον (όποιον) Πεδουλάκη κι αυτός προχώρησε για να εφαρμόσει τις ιδέες του. Φτιάχτηκε ένα ρόστερ, στο οποίο είχαν άποψη τουλάχιστον δύο άνθρωποι με διαφορετικές προπονητικές φιλοσοφίες.
Από τη μία ο Πιτίνο που είχε εισηγηθεί προτού φύγει την απόκτηση παικτών όπως ο Ουάϊλι και ο Φριντέτ, από την άλλη ο Πεδουλάκης που προσπάθησε να σχεδιάσει όλο το υπόλοιπο ρόστερ με μια φιλοσοφία που δεν έχει καμία απολύτως σχέση με παίκτες τύπου Φριντέτ. Αποτέλεσμα; Ο Παναθηναϊκός σχημάτισε ένα ανορθόδοξο, αλλά ποιοτικό ρόστερ.
Δεν συμφωνώ με όσους απαξιώνουν σε ατομικό επίπεδο τους παίκτες του Παναθηναϊκού, συμφωνώ μ αυτούς που εξ αρχής είχαν αντιληφθεί πως δεν υπήρχαν τα στηρίγματα για να δέσει αυτό το ανορθόδοξο πράγμα. Δεν μπορείς για παράδειγμα να φτιάχνεις μια ομάδα μόνο με κοντά γκαρντ. Δεν μπορείς να φτιάχνεις ένα ρόστερ με βασικό 5άρι ένα παιδί που δεν έχει παίξει ποτέ σε υψηλό επίπεδο στην Ευρωλίγκα. Τις αστοχίες στις επιλογές (π.χ. Τζόνσον) μπορώ να τις καταλάβω, άλλωστε κανείς δεν έχει 100% επιτυχία στις επιλογές ξένων. Αυτό που δεν μπορώ να καταλάβω είναι πως μια ομάδα αποφασίζει να παίξει στο υψηλότερο επίπεδο της Ευρωλίγκας με δύο βασικά γκαρντ (Ράις και Φριντέτ) που έχουν μέσο όρο ύψους 1.87μ!
Οσον αφορά το δεύτερο πρόβλημα, αφορά στην αδυναμία του Πιτίνο να πείσει την ομάδα του, να πείσει τους παίκτες του. Ο Παναθηναϊκός πρωτίστως αυτή την ώρα έχει πνευματικό και όχι αγωνιστικό πρόβλημα. Ναι, προφανώς δεν μπορεί μα αυτά τα γκαρντ να έχει υψηλές βλέψεις, προφανώς και χρειαζόταν 5άρι, αλλά είναι η ίδια ομάδα που πριν από δύο μήνες νίκησε στη Μόσχα ή έστω πάλευε τα παιχνίδια.
Είναι σαφές πως η ρητορική του Πιτίνο για τους… Σπαρτιάτες, την αυπνία και τα υπόλοιπα «τσιτάτα» δεν αρκούν για να εμπνεύσουν τους συγκεκριμένους παίκτες. Πέρυσι, ο Πιτίνο τα κατάφερε, φέτος δείχνει αδύναμος. Προφανώς και ο Φριντέτ δεν ξέχασε να σουτάρει, προφανώς και η ποιότητα του ρόστερ δεν είναι τέτοια για να ευστοχεί σε 8 από τα 50 τρίποντα που επιχειρεί, επομένως τα συγκεκριμένα παραδείγματα είναι απόδειξη πνευματικής αδυναμίας. Κανείς δεν εμπιστεύεται κανέναν αυτή την ώρα πάνω στο παρκέ.
Ο Πιτίνο είναι μπερδεμένος με το μπερδεμένο ρόστερ που δημιουργήθηκε, οι παίκτες είναι μπερδεμένοι γιατί δεν έχουν αντιληφθεί τους ρόλους τους, κάποιοι εξ αυτών ήρθαν σαν σωτήρες (π.χ. Φριντέτ) και ξεκουράζονται στον πάγκο και φτάσαμε στο σημείο ο Παναθηναϊκός να παρουσιάζει εικόνα ομάδας σε πλήρη αποσύνθεση. Ο Πιτίνο φέρει ευθύνη κυρίως για την πνευματική αδυναμία του Παναθηναϊκού. Δεν επιτρέπεται προπονητής σε αυτό το επίπεδο να χάνει τέσσερα σερί παιχνίδια και να μην έχει τρόπο για να αφυπνίσει το ένστικτο αυτοσυντήρησης των παικτών.
Δεν λέω απαραίτητα να νικήσει την ΤΣΣΚΑ σ’ αυτή τη φάση, αλλά σίγουρα να μην παρουσιάζει την εικόνα διάλυσης που είδαμε. Η δεύτερη, μικρότερη ευθύνη του Πιτίνο, αφορά στις δύο αποφάσεις που πήρε για την ενίσχυση ή μη ενίσχυση του ρόστερ. Πρώτα ήταν ο Ράουτινς. Μια επιλογή που κανείς ακόμη δεν έχει αντιληφθεί γιατί έγινε. Εν συνεχεία ήταν η απόφαση να μην προχωρήσει σε προσθήκη στη θέση «5», αφήνοντας στην ουσία και τις δύο βασικές «τρύπες» του Παναθηναϊκού ακάλυπτες.
Συνολικά, δεν θεωρώ καμία ήττα ντροπή, ακόμη κι αν αυτή είναι με 30 πόντους στο ΟΑΚΑ. Αλλα πράγματα με «χαλάνε» περισσότερο. Πρώτα και βασικότερο η εικόνα των άδειων εξεδρών στο ΟΑΚΑ. Ντροπή δεν είναι να χάνεις, ντροπή θα είναι να χαθεί αυτή η ασπίδα εμπιστοσύνης και λατρείας που τρέφει ο κόσμος σ’ αυτή την ομάδα. Πιο ανησυχητικό θεωρώ τις αποδοκιμασίες ή τις ειρωνείες στο εύστοχο τρίποντο του Ράουτινς στους 30 πόντους, παρά μια βαριά ήττα απ’΄αυτές που έχουν συμβεί σε όλες τις μεγάλες ομάδες του κόσμου. Και για να το ξεκαθαρίζω, δεν αναφέρομαι στους οργανωμένους που έχουν τα δικά τους, αναφέρομαι στους Παναθηναϊκούς που κάποτε θα άκουγαν ΤΣΣΚΑ και θα έκαναν sold out από τις πρώτες ώρες.
Και κάτι τελευταίο: Ο Γιώργος Καλαϊτζής δεν χρειάστηκε ποτέ ως παίκτης να βγει στον κόσμο και να ζητήσει συγγνώμη. Δεν χρειάστηκε ποτέ στα τόσα χρόνια που υπηρέτησε τον Παναθηναϊκό να σκεφτεί τη λέξη «συγγνώμη» γιατί είχε μάθει ένα πράγμα από τα αποδυτήρια στα οποία βρισκόταν: Να χάνει και να… σκυλιάζει. Να βλέπει τη διαφορά στους 20 πόντους και να κάνει φάουλ στο τελευταίο τρίλεπτο για να μαζέψει τη διαφορά και να φύγει με ψηλά το κεφάλι από το γήπεδο. Προχθές, ο Γιώργος Καλαϊτζής ήταν ο πρώτος που αισθάνθηκε την υποχρέωση να βγει μπροστά στην κάμερα και να ζητήσει συγγνώμη για το αστείο θέαμα που παρουσίασε η ομάδα του. Τι να κάνουμε; Φτάσαμε στο σημείο παίκτες με δύο Ευρωλίγκες να ζητάνε και συγγνώμη…
