Είμαι από αυτούς που δεν υποστηρίζω τις αλλαγές παικτών και προπονητή μεσούσης της περιόδου, ειδικά σε ομάδες επιπέδου Ευρωλίγκας. Οι μεν προπονητές γιατί δύσκολα μπορούν να δουλέψουν με το υλικό ενός άλλου, οι δε παίκτες γιατί σπάνια βρίσκεις αθλητή στην αγορά που μπορεί να μεταμορφώσει το σύνολο μέσα σε μικρό διάστημα. Ομολογώ πως στην περίπτωση του Πασκουάλ είχα λιγότερες διαφωνίες συγκρτικά με άλλες φορές.
Οχι γιατί ξαφνικά άρχισα να αμφιβάλω για την ποιότητα του Ισπανού, αλλά επειδή ο Παναθηναϊκός χρειαζόταν ένα ηλεκτροσόκ, μήπως και ξεπεράσει την κατάσταση... νιρβάνας που αντιμετωπίζει. Είτε ο Γιαννακόπουλος κρατούσε τον Πασκουάλ είτε τον έδιωχνε θα μπορούσε να χρησιμοποιήσει λογικά επιχειρήματα. Επέλεξε το δεύτερο, πήρε μια απόφαση που κανείς δεν μπορεί να του πει «γιατί;», δεδομένης της εικόνας που παρουσιάζει ο Παναθηναϊκός όλο αυτό το διάστημα. Και το κριτήριο που αποφασίζεις σε τέτοιες περιπτώσεις δεν είναι το «δίκαιο ή άδικο», αλλά με ποιον τρόπο θα σώσεις μια χρονιά που οδεύει στη βράχια, ανεξάρτητα ποιος έχει και την ευθύνη γι αυτό..
Τα σωστά και τα λάθη του Πασκουάλ
Ο Πασκουάλ ήταν η καλύτερη δυνατή επιλογή που μπορούσε να κάνει ο Παναθηναϊκός, όταν έλυσε τη συνεργασία με τον Πεδουλάκη και με δεδομένο ότι δεν υπήρχαν άλλοι σοβαροί ελεύθεροι προπονητές στην αγορά. Ο Πασκουάλ πιστώνεται την κατάκτηση των πρωταθλημάτων, χρεώνεται την αποτυχία της παρουσίας σε ένα φάιναλ φορ, αλλά περισσότερο χρεώνεται τη φετινή στελέχωση του ρόστερ.
Ο Τσάβι έκανε δύο λάθη το καλοκαίρι: Πρώτον, εκτίμησε λανθασμένα την ποιότητα και την αγωνιστική κατάσταση των παικτών που εισηγήθηκε και δεύτερον ανέβασε πολύ ψηλά τον πήχη με τη δήλωση «θα νιώσω άδειος, αν δεν πάμε στο φάιναλ φορ». Στη στελέχωση του ρόστερ ο Πασκουάλ είχε μια βασική αρχή: Την παραμονή του Καλάθη στην ομάδα ανεξαρτήτως κόστους. Πίστευε πως με την παρουσία του Νικ, την παραμονή του Γκιστ και την προσθήκη του Λάσμε, ο Παναθηναϊκός θα είχε το κατάλληλο υλικό για να κάνει απόσβεση των χρημάτων του Καλάθη.
Μπορεί σε κάποιες θέσεις να ήθελες άλλους παίκτες (π.χ. Κοπόνεν), αλλά από τη στιγμή που επέλεξε «Καλάθης», αυτομάτως τα οικονομικά δεδομένα προσαρμόστηκαν πάνω σ' αυτή την επιλογή του. Ετσι, λανθασμένα δεν αναζήτησε έναν δεύτερο ποιοτικό πόιντ γκαρντ για τα κενά διαστήματα του ομογενούς πλέι μέικερ και τελικά κατέληξε με μια τριάδα ξένων (Λάνγκφορντ, Γκιστ, Λάσμε) που ηλικιακά και αγωνιστικά «βαραίνει» στο παρκέ.
Προφανώς και ο Πασκουάλ θα έκανε διαφορετικές και καλύτερες επιλογές, αν είχε μεγαλύτερο μπάτζετ, αλλά ήταν στο δικό του χέρι, το αν θα δίνονταν 2+ εκατομμύρια στον Καλάθη ή αν ο Παναθηναϊκός θα αξιοποιούσε διαφορετικά τα χρήματα ώστε να διαμορφώσει ένα ποιοτικό ρόστερ. Προσωπικά, εξ αρχής ήμουν υπέρ της παραμονής του Νικ Καλάθη, οπότε κατανοώ τους συμβιβασμούς του Πασκουάλ προκειμένου να ικανοποιήσει τη βασική παράμετρο στον σχεδιασμό της ομάδας.
Στη θητεία του στον Παναθηναϊκό, ο Πασκουάλ είχε να επιδείξει τρία σωστά πράγματα. Πρώτον, πιστώνεται το γεγονός ότι κράτησε δεμένη την ομάδα, μετά την περιβόητη απόφαση του Γιαννακόπουλου για το ταξίδι με το πούλμαν από την Κωνσταντινούπολη. Η ψυχραιμία και οι χαμηλοί τόνοι του Ισπανού έπαιξαν καθοριστικό ρόλο για να διατηρηθεί η συνοχή, να αυξηθεί το κίνητρο και να φτάσει η ομάδα στην απόλυτη ανατροπή των προγνωστικών.
Δεύτερον, ο Πασκουάλ ξεκαθάρισε επιτέλους το τοπίο με τους νεαρούς παίκτες που έμεναν μεταξύ πάγκου κι εξέδρας, χάνοντας χρόνο και χρόνια. Ηταν ο προπονητής που άφησε τα παιδιά να πάνε να παίξουν ή έστω να δοκιμάσουν αν μπορούν να παίξουν και ταυτόχρονα δούλεψε τα πρότζεκτ που πίστευε στο 100%. Η ανάδειξη και η διαχείριση του Μήτογλου είναι έργο δικό του, ένα έργο που θα αφήσει παρακαταθήκη στον Παναθηναϊκό.
Το τρίτο και σημαντικότερο όλων ήταν πως ο Πασκουάλ ήταν ένας ΚΥΡΙΟΣ. Ηταν από τους ανθρώπους που κόσμισαν το ελληνικό μπάσκετ. Ανθρωπος με αρχές, ο οποίος κρατούσε πάντα χαμηλούς τόνους, δεν προκάλεσε ποτέ και κανέναν, μιλούσε με απόλυτο σεβασμό για τους πάντες. Η Ελλάδα έχει ανάγκη τέτοια πρόσωπα, έχει ανάγκη από επαγγελματίες που δεν πουλάνε οπαδιλίκι για να κρατήσουν τη θέση τους, έχει ανάγκη από ανθρώπους σαν τον Πασκουάλ που εμπνέει σεβασμό, ανεξαρτήτως αν κάποιος τον εκτιμά ή όχι για τη δουλειά του στον Παναθηναϊκό.
Το ρίσκο με Πιτίνο
Δεν ξέρω αν τελικά ο Παναθηναϊκός θα ολοκληρώσει την κίνηση Πιτίνο, ωστόσο αυτή τη στιγμή μιλάμε με δεδομένη αυτή την επιλογή και περιμένοντας τις οριστικές εξελίξεις. Δεν υπάρχει άνθρωπος που μπορεί να αμφισβητήσεις τις γνώσεις, τις επιτυχίες και την εμπειρία του Πιτίνο. Παραβλέπω την ηλικία και το γεγονός ότι τον Σεπτέμβριο αποφάσισε να αποσυρθεί από την ενεργό δράση, αλλά στέκομαι στη διαφορετική κουλτούρα ανάμεσα στο μπάσκετ που έχει διδάξει και στο μπάσκετ που θα κληθεί να παίξει.
Εδώ δεν κρίνουμε το αν ο Πιτίνο είναι καλός ή κακός προπονητής. Την απάντηση αυτή την έχει δώσει η ιστορία και οι επιτυχίες του. Εδώ συζητάμε για το κατά πόσο ένας άνθρωπος 66 ετών, ο οποίος δεν έχει εμπειρία στην Ευρώπη, θα μπει την άλλη εβδομάδα στο ΟΑΚΑ και θα πρέπει να καταλάβει τι εστί ευρωπαϊκό μπάσκετ. Θα πρέπει να μάθει από το ποιος είναι ο Ιτούδης που θα έχει απέναντί του στον αγώνα με την ΤΣΣΚΑ μέχρι το γιατί οι διαιτητές σφυρίζουν με τον έναν ή τον άλλον τρόπο.
Το πρότζεκτ έχει ενδιαφέρον, αλλά το ρίσκο είναι τεράστιο τη δεδομένη χρονική στιγμή. Προσωπικά δεν θα επέλεγα ποτέ προπονητή από την άλλη άκρη του Ατλαντικού για να κοουτσάρει τον Παναθηναϊκό, ειδικά μεσούσης της περιόδου. Από την άλλη έχει ενδιαφέρον το πείραμα, από τη στιγμή που ο Γιαννακόπουλος παίρνει εξ ολοκλήρου το ρίσκο της απόφασης και με δεδομένο ότι πάντα είχε στο μυαλό του να δοκιμάσει το αμερικάνικο πρότζεκτ.
