MENU

Δεν υπάρχει κανένας λόγος να κάνει κάποιος τεχνική ανάλυση για ένα τέτοιο παιχνίδι. Το τεχνικό κομμάτι μπαίνει στην εξίσωση, όταν έχεις εξασφαλίσει πως η ομάδα έδωσε ό,τι έχει και δεν έχει στο παρκέ. Ο Παναθηναϊκός παρουσίασε εικόνα ντροπής. Δεν είναι η ήττα. Ούτε η πρώτη είναι, ούτε η τελευταία. Είναι η εικόνα. Είναι ντροπή για τον Παναθηναϊκό να βρίσκεται πίσω στο σκορ με 16-2 στο πεντάλεπτο, είναι απράδεκτο να χάνει με 36-16, σα να έχει ρίξει λευκή πετσέτα με το καλημέρα.

Για να συζητήσουμε τι φταίει σε αγωνιστικό επίπεδο, θα πρέπει πρώτα απ' όλα να δούμε κατά πόσο οι «πράσινοι» είναι πνευματικά έτοιμοι για να πατήσουν στο παρκέ. Θεωρώ μάταιο να συζητήσουμε (πάλι) για το πόσο καλό είναι το ρόστερ, για το αν υπερεκτιμήσαμε τις δυνατότητες του ρόστερ, για το αν είναι η πληρέστερη ομάδα της 5ετίας ή όχι, όταν ο Παναθηναϊκός μπαίνει στο παρκέ με την πρωταθλήτρια Ευρώπης και βρίσκεται να χάνει με 16-2.

Ο Παναθηναϊκός που εγώ θυμάμαι είχε πάντα ένα χαρακτηριστικό: ΚΙΝΗΤΡΟ. «Motivacia» έλεγε και ξανάλεγε ο Ομπράντοβιτς πριν και μετά από κάθε συνέντευξη Τύπου και οι περισσότεροι δεν αντιλαμβάνονταν (τότε) πόσο σημαντική ήταν αυτή η λέξη. Κίνητρο αναζητούσε ο Παναθηναϊκός για να αντιμετωπίσει από την καλύτερη ομάδα του κόσμου μέχρι την τελευταία ομάδα της Basket League.

Αλλοτε ήταν... εχθρός ένα πρόσωπο (π.χ. Λάκοβιτς, Σπανούλης), άλλοτε ήταν ο αντίπαλος προπονητής που κάτι είχε αφήσει να εννοηθεί για τον Παναθηναϊκό, άλλοτε ήταν η πρόκριση, άλλοτε ήταν ο σεβασμός προς τον κόσμο. Πάντα, κάτι ήταν... Ο Παναθηναϊκός έμπαινε στο παρκέ σαν δαιμονισμένος, άπαντες έμοιαζαν να έχουν ένα... μαχαίρι στο στόμα και κάθε φάση, κάθε μπάλα έμοιαζε τόσο σημαντική όσο κι ένας τελικός.

Θυμάμαι τον Ομπράντοβιτς να αλλάζει μια ολόκληρη πεντάδα στο πρώτο πεντάλεπτο απέναντι στην Πρόκομ, να κερδίζει με 30 πόντους διαφορά και να μπαίνει στη συνέντευξη Τύπου και να δηλώνει «ποιος Παναθηναϊκός θα πάει στο φάιναλ φορ;». Θυμάμαι τον Ομπράντοβιτς να βλέπει παίκτη του να μην ακολουθεί πιστά την οδηγία του τάιμ άουτ και να τον πετάει εκτός γηπέδου «γατί στον Παναθηναϊκό δεν επιτρέπεται να χάνεις την συγκέντρωσή του ούτε για ένα δευτερόλεπτο».

Αυτός ο Παναθηναϊκός που ήξερα, με αυτόν τον Παναθηναϊκό που βλέπω δεν έχει κανένα κοινό σημείο. Οχι, δεν είναι τα λεφτά και το μπάτζετ. Δεν είναι η αξία των παικτών και το πόσο κόστιζαν και πόσο κοστίζουν. Ολα τα παραπάνω άλλωστε, το περίφημο κίνητρο, δεν το αποκτάς με βάση τα χρήματα. Ή το 'χεις ή στο βγάζει το σύνολο ή δεν το 'χεις και δεν κάνεις γι αυτή τη δουλειά.

Για να φοράς τη φανέλα του Παναθηναϊκού, για να είσαι... εξωφυλλαρούχας στον πάγκο του Παναθηναϊκού, θα πρέπει κάθε μέρα σου να έχει κίνητρο. Να πηγαίνεις στην προπόνηση και να έχεις φανταστεί ποιος είναι ο... εχθρός, να μπαίνεις στο παρκέ και να θες να δαγκώσεις σίδερα, γιατί πολύ απλά αυτό απαιτεί η ιστορία της ομάδας σου. Να λυσάς στην προπόνηση όταν χάνεις, να αισθάνεσαι ντροπιασμένος που χάνεις, να ξέρεις ότι η επόμενη μέρα στην προπόνηση θα είναι η πιο δύσκολη της ζωής σου.

Ο Παναθηναϊκός λοιπόν αυτή τη στιγμή είναι μια ομάδα χωρίς κίνητρο. Είναι μια ομάδα που η ήττα έχει αρχίσει να της γίνεται συνήθεια, μια ομάδα που αποκτά... λυσασμένη συμπεριφορά μόνο όταν έχει να αντιμετωπίσει τον Ολυμπιακό, Δεν ξέρω αν ο οργανισμός που λέγεται Παναθηναϊκός έχει αποφασίσει ότι η αρχή και το τέλος της επιτυχίας είναι να κατακτά το πρωτάθλημα και το Κύπελλο από τον Ολυμπιακό.

Δεν ξέρω, αν η διοίκησή του, ο προπονητής του και οι παίκτες του αισθάνονται επιτυχημένοι, όταν βάζουν στα σχοινιά τον «αιώνιο» αντίπαλο και στο τέλος της σεζόν κατακτούν το πρωτάθλημα. Δεν ξέρω, αν ο πήχης έχει κατέβει τόσο πολύ που ο Παναθηναϊκός με τα έξι αστέρια συμβιβάζεται πια με τη φράση «καλύτερα πρώτος στο χωριό παρά δεύτερος στην πόλη». Αυτό που ξέρω είναι ότι αυτός ο οργανισμός δεν έχει σχέση με το πώς μεγάλωσε ο κόσμος του την 10ετία 2002-2012.

Δεν έχει νόημα να κάνουμε τη γνωστή κουβέντα για τα λάθη του Πασκουάλ ή για το πόσα λεφτά έδωσε ή δεν έδωσε το καλοκαίρι ο Γιαννακόπουλος. Προφανώς ο Ισπανός απέτυχε σε επιλογές με συγκεκριμένα οικονομικά δεδομένα. Αλλα πράγματα είχε στο μυαλό του, άλλα βγαίνουν στο παρκέ και μοιραία αυτή τη στιγμή προσπαθεί να συμμαζέψει μια κατάσταση που είναι ανεξέλεγκτη.

Οχι, το μπάτζετ δεν είναι το πρόβλημα του Παναθηναϊκού. Μια χαρά είναι τα λεφτά που έχει δώσει ο Γιαννακόπουλος, ίσως και πολλά περισσότερα από αυτά που επιτρέπουν οι εποχές που ζούμε. Με τη διαφορά ωστόσο πως οι ομάδες δεν αγοράζονται, δεν στήνονται με λεφτά, χτίζονται με τη νοοτροπία, το κίνητρο, το πάθος και αυτή τη στιγμή ο οργανισμός που λέγεται Παναθηναϊκός πάσχει και στα τρία αυτά σημεία.

Αρνούμαι να αναλύσω τεχνικά αυτό το παιχνίδι. Πρώτον δεν έχει νόημα. Δεύτερον, γιατί να αναλύσουμε πάλι μια εικόνα που την έχουμε αναλύσει 100 φορές; Ο Παναθηναϊκός δεν έχει ταυτότητα, δεν ξέρει τι θέλει να κάνει στο παρκέ, αλλά πριν απ' όλα αυτά δεν έχει κανένα κίνητρο. Μοιάζει με τις ομάδες που είτε χάσουν είτε νικήσουν θα αντιμετωπίσουν το αποτέλεσμα με τον ίδιο τρόπο. Κι αυτό δεν είναι νοοτροπία Παναθηναϊκού...

Ντροπή από την αρχή μέχρι το τέλος
EVENTS