Και το ερώτημα είναι πώς να νικήσει; Με 25% στα τρίποντα; Με 11 λιγότερα ριμπάουντ; Με τους αντίπαλους ψηλούς να βάζουν συνολικά 36 πόντους και ο δικός σου βασικός ψηλός να μη χρησιμοποιείται για δευτερόλεπτο; Δεν υπάρχει τρόπος να νικήσεις τη Φενέρ με τέτοιες αδυναμίες. Δεν είναι τόσο η δεδομένη διαφορά ποιότητας, είναι το γεγονός πως για να ελπίζεις στην ανατροπή των δεδομένων θα πρέπει να κάνεις ένα τουλάχιστον πράγμα καλά. Και ο Παναθηναϊκός δεν κάνει τίποτά καλά.
Ας είναι ο Καλάθης που έκανε ένα προσωπικό σερί στο δεύτερο ημίχρονο και κατάφερε ο Παναθηναϊκός να παραμείνει στο παιχνίδι μέχρι το 34'-35', διαφορετικά το ματς θα είχε τελειώσει πολύ νωρίτερα, όταν η Φενέρ σημάδευε κάθε πλεονέκτημά της στην επίθεση και ο Παναθηναϊκός προσπαθούσε με μπάσκετ
αλάνας να βάλει με... αίμα τη μπάλα στο καλάθι των Τούρκων.
Ο Πασκουάλ είχε εξ αρχής ένα πλάνο στο μυαλό του και δεν το άλλαξε ακόμη κι όταν το παιχνίδι του έφευγε από τα χέρια. Αφησε εκτός rotation τον Λάσμε, μια απόφαση έκπληξη, αν αναλογιστούμε ότι ο Ομπράντοβιτς πόνταρε στο δίδυμο Βέσελι - Λαβέρν και φυσικά δικαιώθηκε.
Οι δίδυμοι πύργοι της Φενέρ έβαλαν συνολικά 31 πόντους, σε αντίθετα με τα δύο πεντάρια του Παναθηναϊκού που έδωσαν στο σύνολο 8 πόντους. Δεν ξέρω αν ο Λάσμε θα μπορούσε να δώσει λύσεις επιθετικά, αλλά σίγουρα θα μπορούσε να δώσει περισσότερες λύσεις αμυντικά. Οσο η Φενέρ ψήλωνε στο παρκέ, τόσο ο Παναθηναϊκός χαμήλωνε το ύψος του. Οσο ο Ομπράντοβιτς προσπαθούσε να «χτυπήσει» με τα ψηλά κορμιά, τόσο ο Πασκουάλ προσπαθούσε να αντιπαραβάλει την ταχύτητα, την αθλητικότητα και το καλό σουτ του Τόμας από τη θέση «4».
Τελικά, «νίκησε» η έμπνευση του «Ζοτς» και μοιραία ο Παναθηναϊκός έφτασε να κυνηγάει μια διαφορά 19 πόντων, με δεδομένο ότι δεν είχε καμία βοήθεια από το περιφερειακό σουτ. Οι «πράσινοι» δεν ήταν απλοί κακοί από τα 6,75μ., ήταν χειρότεροι από κάθε άλλη φορά φέτος. Με ποσοστό 25% στα τρίποντα και μάλιστα στην έδρα σου, πώς μπορείς να ελπίζεις σε κάτι περισσότερο, απέναντι σε μια ομάδα που λειτουργεί σαν κομπιούτερ και ξέρει ανά πάσα στιγμή τι θέλει να κάνει στο παρκέ.
Το ζήτημα και το ερώτημα πλέον είναι ένα «υπάρχει γυρισμός;». Το πρώτο είναι ότι ο Παναθηναϊκός πρέπει να αναπροσαρμόσει τον στόχο του και να δει με ποιον τρόπο θα εξασφαλίσει - έστω και οριακά - την πρόκριση στην 8άδα. Προφανως υπάρχει δρόμος, αλλά με δύο εντός έδρας ήττες και με τόσο κακές εμφανίσεις μακριά από το ΟΑΚΑ, τα περιθώρια αισιοδοξίας είναι πολύ στενά.
Ηδη κυκλοφορούν σενάρια αλλαγών στο ρόστερ και το αγαπημένο παιχνίδι του Ελληνα με το «βγες εσυ - μπες εσύ» θα γίνεται ολοένα και πιο αγαπημένο όσο ο Παναθηναϊκός παρουσιάζει αυτή την εικόνα. Προσωπικά θεωρώ ότι το πρώτο ζητούμενο για τους «πράσινους» δεν είναι να πάρουν παίκτες. Το πρώτο ζητούμενο είναι να καταλάβουν τι μπάσκετ θέλουν να παίξουν.
Τον καλύτερο παίκτη του κόσμου να φέρεις, αν δεν ξέρεις τι να τον κάνεις και πως θα τον αξιοποιήσεις μέσα από τη συνολική δουλειά, το αποτέλεσμα θα είναι μια τρύπα στο νερό. Το πρωτεύων για τον Παναθηναϊκό αυτή τη στιγμή δεν είναι να ενισχυθεί, αλλά να καταλάβει και ταυτόχρονα να δείξει στον κόσμο τι είδους μπάσκετ θέλει να παίξει. Αν το αντιληφθεί, αν το βρει, τότε ενδεχομένως να εξετάσει προσθήκη που θα του ταριάζει και δεν θα γίνει απλά για να γίνει.
Προσωπικά, θεωρώ ότι με τον τρόπο που παίζει αυτή τη στιγμή ο Παναθηναϊκός δεν υπάρχει μία ή δύο μόνο θέσεις που χρειάζεται ενίσχυση. Εχει δεδομένη «τρύπα» πίσω από τον Καλάθη, δεν βγαίνει το πλάνο με Λάσμε-Γκιστ στο «5», δεν έχει σουτ από μακριά, υπό αυτή τη λογική θα πρέπει να αλλάξει το μισό ρόστερ και κατά τέτοιο δεν είναι ούτε εφικτό, ούτε λογικό.
Καμία ομάδα σ' αυτό το επίπεδο δεν παίρνει παίκτες για να βρει τον χαρακτήρα της. Πρώτα βρίσκει τι θέλει να κάνει στο παρκέ και μετά αποφασίζει τι παίκτες ψάχνει. Απτό παράδειγμα η Φενέρ, η οποία μπορεί να χάνει τον έναν παίκτη μετά τον άλλον, αλλά έχει τόσο σταθερη άποψη για το μπάσκετ που θέλει να παίξει, σε σημείο που αποκτά παίκτες και από την πρώτη μέρα μοιάζουν σα να παίζουν μαζί χρόνια.
Το ζητούμενο για τον Παναθηναϊκό σ' αυτή τη φάση είναι να «καθαρίσει» το μυαλό του ο Πασκουάλ. Επιμένω πως το βασικό πρόβλημα δεν είναι οι αποφάσεις του στη διάρκεια του ματς ή η μη χρησιμοποίηση του Λάσμε. Το πρόβλημα είναι ότι τρεις μήνες τώρα ουδείς έχει καταλάβει τι μπάσκετ θέλει να παίξει ο Παναθηναϊκός.
Η λογική έλεγε πως θα δούμε ένα σύνολο με πολύ αθλητικά χαρακτηριστικά, το οποίο θα δίνει έμφαση στην άμυνα, θα τρέχει στην επίθεση και θα φρεσκάρεται διαρκώς με δεδομένο το μεγάλο ρόστερ που διαθέτει. Κι όμως, μηδέν στα τέσσερα μέχρι αυτή τη στιγμή. Τίποτα από τα παραπάνω ο Παναθηναϊκός δεν έχει, τίποτα από τα παραπάνω δεν κυνηγά, ούτε έχει δείξει μέχρι σήμερα τι θέλει να πετύχει. Μέχρι να το βρει, η εικόνα θα είναι αυτή και τίποτα περισσότερο.
