Όποιο «κλισέ» κι αν θέλετε μπορείτε να χρησιμοποιήσετε, όποιο κείμενο από τα προηγούμενα να πάρω και να αλλάξω σκορ και ομάδες, πάλι στο ίδιο συμπέρασμα θα καταλήξουμε. Το «μία από τα ίδια», το «στο ίδιο έργο θεατές» κι άλλα πολλά παρόμοια είναι αρκετά για να περιγράψει κανείς την γνωστή αδυναμία του Παναθηναϊκού να υψώσει ανάστημα μακριά από την Αθήνα.
Τι κι αν ο αντίπαλος παίζει με... δύο παίκτες λιγότερους (Σβεντ), τι κι αν η Χίμκι είναι ομάδα στα μέτρα των «πράσινων», τι κι τα παθήματα θεωρητικά γίνονται μαθήματα, η ουσία είναι πως τίποτα δεν άλλαξε προς το καλύτερο και οι «πράσινοι» είχαν πάλι την ίδια και απαράλλαχτη εικόνα. Τόσο ίδια που ακόμη και τα νούμερα της στατιστικής αρκούν για να επιβεβαιώσουν πως αυτή η ομάδα δεν μπορούσε να διεκδικήσει κάτι καλύτερο στη Ρωσία. Το γνωστό 30% στα τρίποντα, τις συνήθειες αδυναμίες στο αμυντικό κομμάτι που επιτρέπουν στον αντίπαλο να μοιράζει σωστά τη μπάλα και να έχει τις σωστές αποφάσεις, καθόλου «καθαρό» μυαλό στην επίθεση, συνέθεσαν τα χαρακτηριστικά του Παναθηναϊκού που δεν λέει με τίποτα να διορθωθεί.
Να πω την αλήθεια απορούσα μ' όσους θεωρούσαν δεδομένο το «διπλό» στη Ρωσία επειδή η Χίμκι αναγκάστηκε να αγωνιστεί χωρίς τον Σβεντ. Δεν μπορούσα να αντιληφθώ γιατί οι Ρώσοι να είναι λιγότερο φαβορί από μια ομάδα που χάνει στο 80% των παιχνιδιών εκτός έδρας. Ειδικά όταν η Χίμκι είναι μια ομάδα που διαθέτει εξαιρετικό ρόστερ κι έχει έναν προπονητή που δεν αρέσκεται στο μπάσκετ του ενός.
Θεωρώ μάλιστα πως για για τον Παναθηναϊκό ίσως ήταν πιο εύκολο να «διαβάσει» τη Χίμκι με τον Σβεντ στο παρκέ και πολύ λιγότερο τώρα που οι Ρώσοι έπρεπε να αναδείξουν τα «όπλα» που διαθέτουν στο ρόστερ. Η Χίμκι άλλωστε, χωρίς τον Σβεντ, «έδειξε τα δόντια της» και απέναντι στη Ρεάλ, επομένως ήταν σαφές πως η εικόνα που θα παρουσίαζε θα ήταν μιας ομάδας των 10 παικτών που μπορεί να της έλειπε το σίγουρο σκορ του Σβεντ, αλλά δεν θα της έλειπε το ταλέντο, η αποφασιστικότητα και η ανάγκη να αποδείξει ότι μπορεί και χωρίς αυτόν.
Και στη μία περίπτωση και στην άλλη, ο Παναθηναϊκός έπρεπε να ξεπεράσει τον εαυτό του για να νικήσει στη Ρωσία και από τη στιγμή που δεν το έκανε δεν είχε τύχη για κάτι καλύτερο. Στο πρώτο ημίχρονο «πνίγηκε» από την κακή του άμυνα, στο δεύτερο «πνίγηκε» από την κακή του επίθεση και στην ουσία επιβεβαίωσε πως πολλές φορές αυτά τα πράγματα είναι αμφίδρομα. Στην Ευρωλίγκα δεν νικάς κανέναν με 20 λεπτά άμυνα και 20 λεπτά επίθεση. Είναι αστείο να το συζητάμε. Δεν γίνεται να πηγαίνεις στη Ρωσία για να αντιμετωπίζεις τη Χίμκι χωρίς τον Σβεντ και να δέχεσαι ξεκούραστα 48 πόντους σε ένα ημίχρονο. Δεν γίνεται αντίστοιχα να φτάνεις στα τελευταία πέντε λεπτά, να είσαι στο -7 και να ψάχνεις το σκορ από το τρίποντο του Καλάθη.
Οσα σουτ κι αν δίνει η αντίπαλη άμυνα στον διεθνή πόιντ γκαρντ, δεν γίνεται να είσαι Παναθηναϊκός να ποντάρεις στην ανατροπή από πέντε (!) διαδοχικά σουτ του Νικ από τα 6,75μ. Δεν γίνεται να προσπαθείς να μειώσεις το σκορ και να θεωρείς πιο αξιόπιστη επιλογή σου το μακρινό σουτ του Καλάθη.
Ο Παναθηναϊκός έχασε κατά κράτος σε όλους τους τομείς και με όλους τους τρόπους. Δεν έπαιζε άμυνα στο πρώτο 20λεπτο βρέθηκε πίσω στο σκορ, έπαιξε άμυνα στη γ΄περίοδο και αντί να βάλει 15-20 πόντους στη περίοδο, έβαλε 7. Πάλεψε την άμυνά του στην τελευταία περίοδο κι αντί να ψάξει έναν ορθολογικό τρόπο για να ανατρέψει την κατάσταση, πήγε σε επιλογές της... πυρκαγιάς.
Έχασε όλες τις μονομαχίες στο «ένας εναντίον ενός», πληγώθηκε από τους πόντους που δέχτηκε μέσα από τη ρακέτα, υπήρξαν περιστροφές στην άμυνα που κατέληγαν σε ελεύθερο σουτ των Ρώσων και δεν είχε ούτε μία επιλογή για να «χτυπήσει» στην επίθεση. Ο Λάνγκφορντ με τον Γκιστ τράβηξαν στο σκοράρισμα, αλλά είναι αδύνατον αυτός ο Παναθηναϊκός, με τη φιλοσοφία που είναι δομημένος, να νικήσει την οποιαδήποτε σοβαρή ομάδα στην Ευρωλίγκα, όταν έχει τον Καλάθη με 4 ασίστ και 2 πόντους.
Η Χίμκι πέρασε, αλλά τα προβλήματα είναι μπροστά για τον Παναθηναϊκό. Το σίγουρο είναι ότι με βάση την εικόνα που παρουσιάζουν οι «πράσινοι» θα πρέπει να γίνει αναπροσαρμογή του στόχου. Ωραία και καλά είπε ο Πασκουάλ ότι θα αισθανθεί άδειος αν δεν πάμε στο φάιναλ φορ, ωραία και όμορφα ο Γιαννακόπουλος ονειρεύεται φάιναλ φορ, αλλά ρεαλιστικά και με βάση την εικόνα που παρουσιάζει αυτή τη στιγμή ο Παναθηναϊκός ο στόχος μοιάζει ανέφικτος. Δεν είναι η βαθμολογική θέση ή το 5-5 σε 10 αγώνες. Είναι το γεγονός ότι κάθεσαι να δεις τον Παναθηναϊκό στην τηλεόραση και ξέρεις τι να περιμένεις. Κι αφού το ξέρεις εσυ, φανταστείτε πόσο καλά το γνωρίζει ο αντίπαλος προπονητής... Ο Παναθηναϊκός δεν είναι απλά προβλέψιμος. Είναι και κακός και προβλέψιμος...
