Το χειρότερο όλων είναι ότι ο Παναθηναϊκός παγιώνει την εικόνα του «δεν μπορεί». Δεν είναι τόσο οι ήττες που σημειώνει, όσο το γεγονός ότι ξεκινά το παιχνίδι και λίγο – πολύ ξέρεις πού θα κριθεί το αποτέλεσμα. Είναι τόσο ξεκάθαρες και χτυπητές οι αδυναμίες του, τόσο ίδιες σε κάθε παιχνίδι, που δεν χρειάζεται να είσαι... επιστήμονας του μπάσκετ για να καταλάβεις τα αυτονόητα.
Καμία ομάδα δεν νικά με ποσοστό 30% στα τρίποντα, καμία ομάδα δεν μπορεί να έχει φιλοδοξίες, όταν παραμένει βαλτωμένη στις τελευταίες θέσεις του σχετικού πίνακα της Ευρωλίγκας. Μία ομάδα που φιλοδοξεί να φτάσει στο φάιναλ φορ δεν δικαιούται να ονειρεύεται, όταν δεν παρουσιάζει βελτίωση. Τα διαφορετικά λάθη σ' αυτό το επίπεδο επιτρέπονται, τα ίδια λάθη είναι απαγορευτικά.
Με λίγα λόγια, τίποτα διαφορετικό δεν είδαμε από τον Παναθηναϊκό στην Κωνσταντινούπολη. Ηταν τόσο προβλέψιμη η εικόνα του που το -16 ήταν φυσιολογικό βάσει της εικόνας των δύο ομάδων. Από τη μία η Εφές που βάζει όπως θέλει τη μπάλα στο καλάθι και από την άλλη ένας Παναθηναϊκός που για να παραμείνει στο παιχνίδι θα έπρεπε να «σπάσει τα δεσμά του» και να σουτάρει καλύτερα από κάθε άλλη φορά. Οταν λοιπόν συμβαίνουν και τα δύο παραπάνω, τότε μοιραία έρχεται αυτή η εικόνα.
Τις πταίει; Προφανώς, ο Παναθηναϊκός αλλιώς περίμενε κάποια πράγματα κι αλλιώς του βγαίνουν μέχρι τώρα. Ο Λάνγκφορντ, ο οποίος θα ήταν το «βαρύ πυροβολικό» στην επίθεση, είναι στο μηδέν. Ο Παππάς δεν θα έλυνε ποτέ το πρόβλημα στο σουτ, ο Παπαπέτρου δεν ήταν ποτέ ο σούπερ σουτέρ, ο Αντετοκούνμπο τα κάνει όλα, αλλά δεν σουτάρει και μοιραία μένει μόνο ο Λοτζέσκι. Καμία ομάδα στον κόσμο δεν κερδίζει μ' έναν κλασικό σουτέρ, καμία ομάδα δεν μπορεί να βασίσει τα πλάνα της στο πόσα θα βάλει το αναπληρωματικό δυάρι της. Είναι τόσο εύκολη η εξίσωση για τον αντίπαλο προπονητή που δεν χρειάζεται να το μελετήσει πολύ.
Αντιμετωπίζει τον Λάνγκφορντ στο «ένας εναντίον ενός», δίνει τα ελεύθερα σουτ στους υπόλοιπους, πλην του Λοτζέσκι, και μοιραία ο αντίπαλος κλείνει στη ρακέτα, αναγκάζοντας τον Παναθηναϊκό να ψάχνει λύσεις που δεν έχει. Και πού να τις βρει άλλωστε; Να βάλει από μακριά δεν μπορεί, να τρέξει στον αιφνιδιασμό θέλει, αλλά δεν μπορεί, να δημιουργήσει με τον Καλάθη και να τελειώσει φάσεις από το πικ εντ ρολ θα μπορούσε, αλλά πώς να το κάνει όταν δεν υπάρχει η εξωτερική απειλή του σουτ... Δεν ξέρω πώς ο Πασκουάλ θα αντιμετωπίσει το πρόβλημα. Μέχρι τώρα προσπαθεί να κερδίσει χρόνο μέσα από τη δυνατή άμυνα, αλλά πόσο μακριά να πάει η βαλίτσα, όταν έχεις απέναντί σου ομάδες που στην κακή τους μέρα μπορούν να βάλουν 75 και 80 πόντους; Πόσο μακριά φιλοδοξείς να πας, όταν η εικόνα που παρουσιάζεις δεν παρουσιάζει καμία βελτίωση από την 1η αγωνιστική;
Είναι σαφές πως ο Πασκουάλ έχει την ευθύνη να βρει το «φάρμακο». Και δεν μιλάμε για το «φάρμακο» που θα οδηγεί τον Παναθηναϊκό από νίκη σε νίκη, μιλάμε για τον τρόπο που θα ανακαλύψει προκειμένου οι «πράσινοι» να αλλάξουν εικόνα και να παρουσιάσουν βελτίωση. Δεν είναι τόσο οι ήττες που ενοχλούν, όσο η εικόνα του «χάνω με κάτω τα χέρια» από το τζάμπολ του παιχνιδιού.
Ο Παναθηναϊκός μέχρι τώρα είναι μια ομάδα που δεν μπορεί να σουτάρει, είναι μια ομάδα που διαψεύδει τον χαρακτηρισμό «αθλητικό σύνολο», είναι μια ομάδα που κάθε επίθεση μοιάζει με... Γολγοθά! Εβλεπες την Έφες να τρέχει σαν... άλογο στον αιφνιδιασμό και αντιλαμβανόσουν πως αυτό περίμενες το καλοκαίρι από τον Παναθηναϊκό, όταν προσέθετε αθλητικούς παίκτες, όπως ο Λάσμε, ο Λάνγκφορντ και ο Παπαπέτρου.
Μέχρι αυτή την ώρα, ο Παναθηναϊκός όχι μόνο δεν επιβεβαιώνει το αθλητικό ρόστερ, αντιθέτως μοιάζει να έχει πολύ αργά αντανακλαστικά, όχι μόνο στο ανοικτό γήπεδο, ακόμη και στα ένας εναντίον ενός.
Η ατομική κριτική δεν έχει νόημα σ' αυτές τις περιπτώσεις, γιατί το ζήτημα δεν είναι ατομικό, αλλά συνολικό. Με τρεις παίκτες να αγγίζουν μετά βίας διψήφιο αριθμό πόντων και με ποσοστό 45% στα δίποντα, 20% στα τρίποντα και 66,7% στις βολές, το -16 θα μπορούσες να το πεις και τιμητικό...
