Είναι αλήθεια ότι η Ζαλγκίρις ήξερε περισσότερο τι ήθελε να κάνει στο παρκέ. Είχε πλάνο που ο Παναθηναϊκός δεν είχε. Λένε πως οι καλές ομάδες καταθέτουν πλάνο στα δύσκολα, στη μία φάση των 10 δευτερολέπτων, σε ένα έξτρα πεντάλεπτο της παράτασης. Σε αντίθεση με τον Παναθηναϊκό, οι Λιθουανοί είχαν σχέδιο και δεν φάνηκε μόνο στο 80% της κανονικής διάρκειας, φάνηκε περισσότερο στην παράταση, παρότι οι «πράσινοι» είχαν το ψυχολογικό μομέντουμ του αγώνα.
Ο Σάρας το 'πε και στην κάμερα του συνδρομητικού καναλιού: «Ηρθαμε εδώ αποφασισμένοι να δώσουμε τα σουτ στον Παναθηναϊκό», τόνισε. Προφανώς και δεν ήταν σίγουρος ότι θα πιάσει, αλλά ήξερε τι θα κάνει μέσα στο παρκέ. Οπως αποδείχτηκε είχε δίκιο και συνήθως η λογική επιβραβεύεται στο μπάσκετ. Ο Γιασικεβίτσιους είχε μια ξεκάθαρη άποψη: Εμοιαζε να λεει «ας χάσω από τους πόντους Καλάθη, αλλά να μη χάσω από τη δημιουργία του» και τελικά το πέτυχε.
Οι 22 πόντοι του διεθνούς πλέι μέικερ πόνεσαν την Ζαλγκίρις πολύ λιγότερο απ' ό,τι θα «πονούσαν» οι 10-11 ασίστ που βγάζει σε κάθε παιχνίδι. Οι 10 προσπάθεις για τρίποντο που έκανε ο Καλάθης, ανεξάρτητα πόσες έβαλε (3/10 τελείωσε), ήταν αποτέλεσμα ενός έξυπνου σχεδίου του Σάρας που είπε «ας χάσω με τα τρίποντα, παρά με τις ασίστ του Νικ».
Η δικαίωση του Γιασικεβίτσιους ήρθε με την εικόνα του Παναθηναϊκού στο πρώτο ημίχρονο. Μια ομάδα με ταλέντο... κουτούλαγε για 20 ολόκληρα λεπτά, δεν μπορούσε να βρει έναν ορθόδοξο τρόπο να βάλει την μπάλα στο καλάθι κι αυτό ξεκινούσε και τελείωνε από την επιλογή της Ζαλγκίρις να μαρκάρει στα δύο μέτρα και να κλείνει κάθε διάδρομο που μπορούσε να οδηγήσει σε έξτρα πάσα.
Ο Παναθηναϊκός ήταν κακός συνολικά. Ο,τι κατάφερε στο δεύτερο ημίχρονο, το κατάφερε από την άμυνά του και δικαιολογίες τύπου «έλειπε ο Λοτζέσκι» δεν υπάρχουν σ' αυτό το επίπεδο. Με 31% στα τρίποντα, 51% στα δίποντα και 57% στις βολές, προφανώς και δεν αξίζεις τίποτα περισσότερο από ένα τέτοιο αποτέλεσμα. Η Ζαλγκίρις το άξιζε γιατί είχε καλύτερο σχέδιο και το εφάρμοσε πιστά. Ο Παναθηναϊκός επιβεβαίωσε ότι δεν πατάει καλά, επιβεβαίωσε ότι θέλει χρόνο για να «δέσει» και να βγάλει στο παρκέ τα αθλητικά χαρακτηριστικά που διαθέτει.
Το πρόβλημα δεν είναι τόσο η ήττα, όσο το μη ξεκάθαρο πλάνο που προσπαθεί να εφαρμόσει ο Τσάβι Πασκουάλ. Η εικόνα παραμένει θολή, το σχέδιο μοιάζει να αναζητείται και μπορεί κάθε παιχνίδι να είναι διαφορετικό, αλλά προς το παρόν υπάρχει μια μίνι αναζήτηση της ταυτότητας του Παναθηναϊκού. Το 2-2 δεν είναι αυτό που σ' αυτή τη φάση θα πρέπει να προβληματίζει. Αυτό που θα πρέπει να προκαλεί σκεπτικισμό είναι το γεγονός ότι σε τρία από τα τέσσερα παιχνίδια οι «πράσινοι» δεν ήταν πειστικοί απέναντι στον αντίπαλό τους.
Οσον αφρά στον Σάρας, δεν χρειαζόταν η εμφάνιση και η νίκη στο ΟΑΚΑ για να αντιληφθεί κανείς πως είναι μπασκετική διανοια. Πρόκειται για έναν άνθρωπο που πρώτα απ' όλα αντιλαμβάνεται πως η επιμονή πάντα σε δικαιώνει. Εχει το δικό του πλάνο, τη δική του σταθερή φιλοσοφία και πορεύεται μ' αυτήν. Απεχθάνομαι τις συγκρίσεις τύπου «Σαρας ή Πασκουάλ» και ατάκες τύπου «αν είχαμε τον Σάρας...» γιατί απλούστατα οι κουβέντες αυτές είναι καφενειακού επιπέδου και μόνο, δεν οδηγούν πουθενά και δεν είναι ποτέ αντιπροσωπευτικές και αντικειμενικές.
