Η Ευρωλίγκα ξεκινάει από την ίδια αφετηρία με τα προηγούμενα χρόνια. Μικρές οι διαφορές στα λεγόμενα φαβορί και αουτσάιντερ. Λίγο – πολύ οι παραδοσιακές ομάδες θα πρωταγωνιστήσουν, λίγο – πολύ τα κλασικά αουτσάιντερ θα επιχειρήσουν να μπουν στο κόλπο και κάποιες από τις λεγόμενες εκπλήξεις θα ξεκινήσουν με κεκτημένη ταχύτητα και όπου φτάσουν.
Οι ελληνικές ομάδες ανήκουν περισσότερο στη δεύτερη κατηγορία και λιγότερο στην πρώτη. Ούτε ο Παναθηναϊκός, ούτε ο Ολυμπιακός είναι φαβορί για το φάιναλ φορ της Μπασκόνια, με δεδομένα τα όσα συνέβησαν το καλοκαίρι. Αν πρέπει πάση θυσία να ξεχωρίσουμε έναν από τους δύο, τότε θα έλεγα πως οι «πράσινοι» έχουν περισσότερες πιθανότητες από τους «ερυθρόλευκους» για δύο λόγους:
Πρώτον, δεν άλλαξαν τον βασικό κορμό και πήγαν σε κινήσεις προσθετικές, ενισχύοντας κι άλλο στοιχεία που πέρυσι τους οδήγησαν σε σωστά μονοπάτια (π.χ. αθλητικότητα, άμυνα). Δεύτερον, έχει τον ίδιο προπονητή, άρα σταθερή φιλοσοφία και πρόσθεσε παίκτες που έχουν την εμπειρία της διοργάνωσης. Ακόμη κι αν ο Λάνγκφορντ και ο Λάσμε δεν είναι στο επίπεδο που ήταν πριν από μια πεναετία, διαθέτουν στοιχεία που είναι απαραίτητα στον Παναθηναϊκό.
Ο Ολυμπιακός από την άλλη έχει ένα φιλόδοξο project να τρέξει και ως τέτοιο πρέπει να το αντιμετωπίσει. Σπουδαίος, αλλά νέος στον πάγκο ο Ντέιβιντ Μπλατ, πρόσωπα καινούργια σε όλες τις θέσεις, παίκτες ταλαντούχοι με μικρή εμπειρία στο υψηλότατο επίπεδο της Ευρωλίγκας. Με λίγα λόγια ο Ολυμπιακός είναι σε μεταβατικό στάδιο, η χρονιά πρέπει να αξιοποιηθεί περισσότερο για να «χτίσει» και πολύ λιγότερο για να ανεβάσει τον πήχη στα ύψη.
Ο πρώτος στόχος του Ολυμπιακού δεν είναι το φάιναλ φορ. Ο πρώτος στόχος θα πρέπει να είναι «να στήσουμε κάτι καλό από την αρχή», προετοιμάζοντας παράλληλα την επόμενη ημέρα και δημιουργώντας τις προϋποθέσεις για να θερίσει αυτό που έσπειρε.
Από 'κει και πέρα, τα πράγματα είναι απλά: Η ΤΣΣΚΑ ξεκινάει (πάλι) ως φαβορί, η Φενέρ ακολουθεί, η Ρεάλ και χωρίς τον Ντόνσιτς θα βρει τον τρόπο, ενώ η Μπαρτσελόνα έκανε μεγάλη επένδυση, αλλά αυτό δεν εξασφαλίζει σε τίποτα την επιτυχία. Η Μπασκόνια δεν θέλει με τίποτα να λείψει από το πάρτι που θα γίνει στο σπίτι της, η Χίμκι θα είναι ανταγωνιστική, η Μακάμπι σταθερή ενώ η Εφές έκανε την παραδοσιακή επένδυση, αλλά ποιος να την εμπιστευτεί;
Στην ίδια κατηγορία (μη) εμπιστοσύνης ανήκει και η Μιλάνο. Πρόσθεσε παίκτες με ποιότητα, έδωσε πάλι... τσουβάλια με λεφτά, αλλά ελάχιστοι θα πόνταραν τα λεφτά τους πως θα μπορούσε να κάνει κάτι περισσότερο από το να προκριθεί στα play offs της διοργάνωσης.
Το μεγάλο ερωτηματικό θα είναι η Ζάλγκιρις του Σάρας, όχι τόσο με βάση το ρόστερ που διαθέτει όσο με τα όσα πέτυχε πέρυσι. Οι απαιτήσεις μετά την καταπληκτική περσινή πορεία έχουν αυξηθεί, η πίεση θα είναι μεγαλύτερη και θεωρητικά το ρόστερ είναι χαμηλότερου επιπέδου συγκριτικά με πέρυσι.
Είναι μεγάλο ερωτηματικό το αν και πόσο θα αντέξουν οι Λιθουανοί, αλλά αν τα καταφέρουν η επιτυχία ίσως είναι και μεγαλύτερη από την περσινή. Αλλωστε το δύσκολο δεν είναι να φτάσεις στην κορυφή, αλλά να μείνεις σ' αυτή και ειδικά στην περίπτωση της Ζάλγκιρις ο βαθμός δυσκολίας είναι ακόμη μεγαλύτερος.
