Η Ρεάλ το άξιζε... Οχι (μόνο) για την εικόνα της στο φάιναλ φορ, αλλά για τα όσα έκανε μέχρι να φτάσει στο Βελιγράδι. «Νίκησε» τους τραυματισμούς, κατάφερε να επιστρέψει όταν όλοι την είχαν ξεγραμμένη, προκρίθηκε με μειονέκτημα έδρας απέναντι στον Παναθηναϊκό και αφού πρώτα είχε γελοιοποιηθεί στο πρώτο παιχνίδι. Η Ρεάλ έκανε όλα αυτά που πρέπει να κάνει για να αξίζει το τρόπαιο!
Αποδείχτηκε πολύ σκληρή για πεθάνει τόσο αγωνιστικά, αλλά κυρίως πνευματικά. Η διαχείριση του συναισθήματος, η «σκληράδα» με την οποία απαντούσε σε όλα είναι χαρακτηριστικά μεγάλων ομάδων, ομάδων που φτάνουν μέχρι το τέλος.
Πολλοί διαφωνούν με τη φιλοσοφία του Πάμπλο Λάσο, αλλά όπως αποδεικνύεται ο Ισπανός έχει το δικό του... my way. Κανείς προπονητής δεν ακολουθεί τις ιδέες του, πολλές φορές θεωρείται διαχειριστής κι όχι προπονητής, αλλά όπως αποδεικνύεται οι μπασκετικές εμπνεύσεις του τον κατατάσσουν πλέον στους πιο επιτυχημένους προπονητές της Ευρώπης. Αυτό που πέτυχε φέτος είναι κάτι παραπάνω από θρίαμβος.
Ποιος θα μπορούσε να «επιστρέψει» σε μια σεζόν που την ίδια περίοδο έχασε τα 4/5 της πεντάδας του; Ποιος προπονητής θα εμπιστευόταν με κλειστά μάτια τον Ντόντσιτς, θα του παρέδιδε τα κλειδιά μιας τόσο μεγάλης ομάδας και τελικά θα δικαιωνόταν από το αποτέλεσμα.
Η Ρεάλ είχε το μεγαλύτερο βάθος από οποιαδήποτε άλλη ομάδα στην Ευρωλίγκα. Κι άλλοι είχαν πολλούς καλούς παίκτες (π.χ. ΤΣΣΚΑ), αλλά οι Ισπανοί είχαν 12 «καμικάζι» που συνδύαζαν ταλέντο, αθλητικότητα και εμπειρία. Ο ένας κάλυπτε τον άλλον, ο ένας συμπλήρωνε τα χαρακτηριστικά του άλλου κι αυτό το στοιχείο είναι που έκανε τη διαφορά, όταν η Ρεάλ βρέθηκε να παλεύει με μισή ομάδα.
Η Φενέρ πήγε παραπάνω από 'κει που μπορούσε φέτος. Η φετινή ομάδα του Ομπράντοβιτς ήταν αποδυναμωμένη σε σχέση με πέρυσι. Ο Μπογκντάνοβιτς δεν αντικαταστάθηκε, ο Γιούντο επίσης, τα «λαχεία» που «τράβηξε» ο «Ζοτς» δεν του βγήκαν. Στην ουσία, οι Τούρκοι έφτασαν στα όρια τους και θα μπορούσαν να τα ξεπεράσουν, αν ήταν περισσότερο προσεκτικοί στην τελική προσπάθεια (3 κρίσιμα χαμένα λει απ στην τελευταία περίοδο).
Ο Βέσελι ήταν απογοητευτικός και καθοριστικός, η περιφέρεια δεν είχε αυτό το κάτι που απαιτείται στα μεγάλα παιχνίδια κι αν δεν υπήρχε ο καταπληκτικός Μέλι η Φενέρ θα είχε παραδοθεί νωρίτερα. Ο Ομπράντοβιτς προσπάθησε να αντιτάξει το κοντό σχήμα απέναντι στο ψηλό του Λάσο, αλλά ήταν σαφές πως προσπαθούσε με αλχημείες να αλλάξει αυτό που «φώναζε» μέσα στο γήπεδο: Η Ρεάλ ήταν καλύτερη, το 'δειχνε σε κάθε λεπτομέρεια και το ματς θα μπορούσε να γυρίσει μόνο στο τέλος από την έλλειψη ψυχραιμίας των Ισπανών.
Αναμφισβήτητα, η τελική κατάταξη του φετινού φάιναλ φορ επιβεβαιώνει πως το μπάσκετ είναι τίμιο και αξιοκρατικό άθλημα. Κερδίζει ο καλύτερος κι αυτό δεν αποδεικνύεται μόνο από την εξέλιξη του τελικού, αλλά και με την τελική κατάταξη των ομάδων. Η Ρεάλ το πήρε πανάξια, η Φενέρ έκανε την υπέρβαση, η Ζαλγκίρις δικαιούνταν την 3η θέση με την καταπληκτική σεζόν που έκανε και η ΤΣΣΚΑ αποδεικνύει πως έφτασε ως εκεί γιατί ήταν καλύτερη απ' όλους τους άλλους που έμειναν εκτός φάιναλ φορ.
