Το ακούμε χρόνια και χρόνια, το θεωρούμε ατάκα κλισέ, αλλά όσο «τρέχουν» τα φάιναλ φορ κι όσο αυτός συμμετέχει σε τελικούς και σηκώνει Κούπες, τόσο περισσότερο θα παίρνει αξία η περιβόητη κουβέντα πως «θα σταματήσω την προπονητική, όταν πάψω να έχω κίνητρο για να πάω στην προπόνηση». Είτε μας αρέσει, είτε δεν μας αρέσει, ο μοναδικός αντίπαλος του Ζέλικο Ομπράντοβιτς στο ευρωπαϊκό μπάσκετ δεν είναι ο αντίπαλος προπονητής (ο όποιος προπονητής...), αλλά ο ίδιος του εαυτός.
Το μοναδικό που μπορεί να σταματήσει αυτό τον άνθρωπο να κάνει τα 9, 10 και τα 10, 15 δεν είναι η εξέλιξη του μπάσκετ, ούτε η ευφυία του αντίπαλου πάγκου. Είναι αυτό το συναίσθημα του κινήτρου, αυτό το πάθος που νιώθει ο Σέρβος, το πάθος που τον τρέφει, η δίψα για να το σηκώσει, το μελιτζανί χρώμα που παίρνει όταν διαμαρτύρεται σε παίκτες και διαιτητές.
Ο Ομπράντοβιτς τα έχει καταφέρει με όλους τους τρόπους. Με υψηλό μπάτζετ, με χαμηλό μπάτζετ, με τον Παπαδόπουλο σέντερ, με τον Ντουβερίογλου σέντερ. Με ψηλά γκαρντ (Διαμαντίδης), με κοντά γκαρντ (Νίξον). Με σκορ στους 90 πόντους, με σκορ στους 70 πόντους!
Το μαγικό του Ομπράντοβιτς δεν είναι ο τρόπος που βρίσκει για να «χτίσει» τις ομάδες του, ούτε η προετοιμασία που κάνει στα φάιναλ φορ. Ισως αυτά είναι χαρακτηριστικά που τα αποκτάς με εμπειρία, εφόσον έχεις τη στοιχειώδη ευφυία για να βρίσκεσαι σε υψηλό επίπεδο. Αυτό που κάνει τον «Ζοτς» να είναι μακράν ο κορυφαίος προπονητής στην ιστορία του ευρωπαϊκού μπάσκετ είναι το κίνητρο, είναι το πάθος του να φτάνει μέχρι το τέλος, ένα πάθος που είναι ίδιο με την πρώτη του φορά.
Αυτό το χαρακτηριστικό έχει την ικανότητα να το περνάει σε όλες τις ομάδες του, έχει τον τρόπο να δημιουργεί 12 καμικάζι που μπαίνουν στο παρκέ και «δαγκώνουν» τον αντίπαλο, γιατί ξέρουν πως ο άνθρωπος που βρίσκεται στην άκρη του πάγκου έχει μεγαλύτερο κίνητρο από τους ίδιους που το προσπαθούν για πρώτη φορά. Ισως ο Ομπράντοβιτς να μην προβληματίζεται τόσο αγωνιστικά, όσο το να βρει κάθε χρόνο αυτό το κάτι που θα τον κάνει να θέλει το τρόπαιο περισσότερο από την προηγούμενη σεζόν.
Αλλοτε είναι να τον πάρει με ψηλό που ο πολύς κόσμος δεν το πιστεύει, άλλοτε το θέλει επειδή ξεκινάει ως αουτσάιντερ, άλλοτε επειδή έφτιαξε την ομάδα από την αρχή, άλλοτε (όπως τώρα) γιατί θέλει να κάνει το back to back στην καριέρα του. Δεν έχει σημασία αν όλα αυτά είναι σημαντικά, έχει σημασία ότι ακόμη και σήμερα ο Ομπράντοβιτς έχει τον τρόπο να «φτιάχνεται», έχει τον τρόπο να πείθει τον εαυτό του και κατ΄επέκταση τους παίκτες του πως αυτό το τρόπαιο είναι διαφορετικό και πιο σημαντικό από τα προηγούμενα.
Η αποτυχία της ΤΣΣΚΑ και η δικαίωση της Ρεάλ
Αυτό που κατάφερε η Ρεάλ είναι επίτευγμα. Οχι η πρόκριση στον τελικό, αλλά η ολική επαναφορά μετά τα όσα πέρασε στο ξεκίνημα της σεζόν. Η «βασίλισσα» άξιζε να είναι στον τελικό του Βελιγραδίου, άξιζε γιατί έμεινε όρθια! Οι ομάδες του Λάσο έχουν εντελώς διαφορετική φιλοσοφία απ' αυτές του Ομπράντοβιτς. Είναι ένα μπάσκετ που δεν σε πείθει ότι θα πάει μακριά, καθώς οι παίκτες μοιάζουν περισσότερο να τρέχουν και λιγότερο να σκέφτονται. Αποδεικνύεται ωστόσο για πολλοστή φορά πως ο Λάσο έχει τη συνταγή.
Μπορεί να είναι ανατρεπτικός, μπορεί να μην είναι συμβατικός και να πηγαίνει τα παιχνίδια στο δικό του μοτίβο, αλλά η ουσία είναι ότι δικαιώνεται. Η ΤΣΣΚΑ από την άλλη απέτυχε παταγωδώς, παρουσιάζοντας πάλι αυτό το flat συναίσθημα που τους κάνει να αποτυγχάνουν στα μεγάλα παιχνίδια. Η ΤΣΣΚΑ ήταν η ομάδα που θεωρητικά είχε περισσότερες λύσεις από τη Ρεάλ, ίσως είναι η ομάδα με το μεγαλύτερος βάθος πάγκου στο φάιναλ φορ, αλλά για μια ακόμη φορά έμοιαζε να τρέμει μπροστά στον στόχο.
Υ.Γ.: Η υπόκλιση του Γιασικεβίτσιους στον Ομπράντοβιτς πριν από το ματς, η αγκαλιά τους μετά το παιχνίδι και το «from my heart» που φαίνεται να λέει ο «Ζοτς», είναι αυτό που εξέφραζε πάντα τους Παναθηναϊκούς, αυτό που τον έκανε τον πιο επιτυχημένο σύλλογο στην σύγχρονη ιστορία του ευρωπαϊκού μπάσκετ. Μη ξεγελιέστε, ο Παναθηναϊκός δεν έγινε μεγάλος μόνο επειδή κατακτούσε τρόπαια και είχε το τρίπτυχο διοίκηση, προπονητή, κόσμο. Εγινε μεγάλος γιατί είχε ανθρώπους με τεράστια προσωπικότητα που σέβονταν το μπάσκετ και γαλούχησαν μια μεγάλη μερίδα φιλάθλων. Αυτή η κληρονομιά ίσως ήταν μεγαλύτερη και από τα τρόπαια.
