Ο Παναθηναϊκός ήταν εξωπραγματικός. Χρόνια ολόκληρα θα πρέπει να ανατρέξουμε πίσω για να θυμηθούμε παρόμοια εμφάνιση. Τόσο ολοκληρωτικό μπάσκετ, τόσο επιβλητική εικόνα, τόσο απόλυτο «θα νικήσω», είχαμε χρόνια να δούμε από τον Παναθηναϊκό. Ηταν μια εμφάνιση που σε κάνει να αναρωτιέσαι για το πόσο κρίμα θα είναι, αν αυτός ο Παναθηναϊκός δεν έχει θέση στην επόμενη Ευρωλίγκα...
Το ντελίριο στην εξέδρα ήταν πρωτοφανές, η συσπέιρωση εντός παρκέ βγαλμένη από τα χρόνια της Αυτοκρατορίας και το μάτι τόσο γυαλισμένο που ο αντίπαλος λύγισε προτού καν γίνει το τζάμπολ.
Ηταν ίσως η πρώτη φορά τα τελευταία χρόνια που ο αντίπαλος έμοιαζε νάνος, η πρώτη φορά που το επόμενο λεπτό μιας ομάδας ήταν καλύτερο από το προηγούμενο! Ο Παναθηναϊκός δεν ήταν απλά διαβασμένος, έμοιαζε να 'χει 12 «πιόνια» σε απόστολη αυτοκτονίας, έτοιμα να κάνουν τα πάντα στο παρκέ. Βάσισε τα πάντα στην άμυνά του, έκανε τη Ρεάλ να χάσει τα αυγά και τα πασχάλια στο ξεκίνημα με το 20-0 και από την στιγμή που πήρα το «πάνω χέρι» του αγώνα ένιωθε να πετάει τη μπάλα στο καλάθι, όπως ρίχνουμε βότσαλο στη θάλασσα.
Σε ένα τέτοιο ματς δεν ξεχωρίζεις πρόσωπα. Και να θες δηλαδή να ξεχωρίσεις, και να αντιλαμβάνεσαι τον πρωταγωνιστή, είναι εντελώς άδικο να σταθείς στο πρόσωπο κι όχι στο σύνολο. Η Ρεάλ ήταν «πληγωμένη» με τις απουσίες των Γιουλ, Καμπάτσο, αλλά αυτό που υπέστη από τον Καλάθη δεν το έχει υποστεί άλλη ομάδα σε τέτοιο βαθμό. Ηταν σαφές πως οι Ισπανοί θα είχαν «θέματα» απέναντι στον Νικ, αλλά ποιος να φανταστεί ότι θα τελείωνε στον πρώτο «τελικό» με 16 ασίστ! Δεν είναι μόνο ο αριθμός, δεν είναι καν η παρεμβατικότητά του στο παιχνίδι, είναι η άνεση με την οποία ο Καλάθης κάνει το μπάσκετ να φαίνεται τόσο απλό. Είναι βαριά κουβέντα, αλλά ο Νικ είναι ο μόνος παίκτης στην Ευρώπη που κάνει το μπάσκετ να φαίνεται πιο απλό απ' ό,τι το έκανε ο Διαμαντίδης. Είναι ο μόνος παίκτης που η έμπνευση στην πάσα μοιάζει «εφιάλτης» για τον αντίπαλο.
Οταν βλέπεις τον Νικ να τρέχει με τη μπάλα στα χέρια, δεν έχεις πολλές επιλογές. Ξέρεις ότι η τύχη σου δεν εξαρτάται από σένα, αλλά από την έμπνευση του Νικ. Μπορεί να την πασάρει πίσω, μπορεί να την πασάρει στην αντίθετη γωνία, μπορεί να τη δώσει έξω για το μακρινό τρίποντο, μπορεί να κάνει οτιδήποτε που δεν έχεις το χρόνο να το σκεφθείς στα κλάσματα δευτερολέπτων που σου απομένουν.
Οταν λοιπόν ο βασικός σου πόιντ γκαρντ μοιράζει 16 τελικές πάσες (!!!), δηλαδή μίνιμουμ 32 πόντους, τότε τα πράγματα απλοποιούνται για μια ομάδα. Αλλά δεν ήταν μόνο αυτό... Ο Παναθηναϊκός έκανε τα πάντα τέλεια. Από τον Αντετοκούνμπο που ήταν ο κατάλληλος άνθρωπος για την κατάλληλη δουλειά (μαρκάρισμα του Ντόντσιτς), τον Τζέιμς που δεν έχασε στιγμή τον έλεγχο και τελείωσε με 24 πόντους, χωρίς «τραβηγμένες» προσπάθειες, τον Γκιστ και τον Σίνγκλετον που έκαναν εκπληκτική δουλειά στην άμυνα, ακόμη και τον Ντένμον που «κόλλησε» τρία στα τρία με το που πάτησε στο παρκέ.
Τι γίνεται τώρα; Τα πράγματα έγιναν πιο επικίνδυνα απ' ό,τι ήταν για τον Παναθηναϊκό! Είναι παράδοση οι ομάδες που σαρώνουν στα πρώτα παιχνίδια να κινδυνεύουν πολύ περισσότερο στο δεύτερο και γι αυτό ο Πασκουάλ έχει πολλή δουλειά να κάνει το 24ωρο που ακολουθεί.
Ο Ισπανός χρησιμοποίησε την τελευταία περίοδο για να κάνει συντήρηση δυνάμεων, απέσυρε τον Καλάθη για να τον έχει φρέσκο την Πέμπτη, αλλά άπαντες θα πρέπει να αντιληφθούν πως το παιχνίδι της Πέμπτης δεν θα έχει καμία σχέση με το σημερινό. Ουτε 20-0 θα προηγηθεί ο Παναθηναϊκός για να αισθανθεί κυρίαρχος με το καλημέρα, ούτε η Ρεάλ θα μοιάζει με ομάδα της σειράς που παραδόθηκε άνευ όρων από το ξεκίνημα. Ο τρόπος που αγωνίστηκαν οι «πράσινοι» είναι οδηγός, αλλά μέχρι εκεί. Η «βασίλισσα» θα είναι καλύτερη, πιο έτοιμη, πιο αποφασισμένη στο δεύτερο παιχνίδι και ο Παναθηναϊκός θα χρειαστεί υπομονή και γερά νεύρα για να κάνει το αποφασιστικό βήμα για την επιστροφή στο φάιναλ φορ. Με 2-0, δύσκολα χάνεις το... τρένο για Βελιγράδι, όταν έχεις την... καβάτζα που λέγεται ΟΑΚΑ.
